6189 woorden | Leestijd 31 minuten

Reuben werd mijn vaste klant, tot ongenoegen van Monika maar daar kon ik niet van wakker liggen. Hij kwam twee, soms driemaal per week als ik de vroege dienst had. Dan zat hij al op me te wachten als ik binnenkwam en begroette me met een glimlach. Hij kwam nooit tijdens mijn late dienst en ook niet op vrijdagavond vanwege de Sjabbat. Ik ging fluitend naar de nachtclub als ik wist dat hij kwam en ik miste hem als hij er niet was. Twee uur was het minimum dat hij voor me uittrok, maar die tijd vulden we niet uitsluitend met seks. Behalve een uitstekend minnaar was Reuben ook een knuffelbeer, een fijne gesprekspartner, een intelligente man die me met aandacht en respect behandelde. Ik voelde me niet zomaar een hoertje in zijn gezelschap, maar een medemens. Er waren momenten die we gewoon stilzwijgend in elkaars armen doorbrachten. Ik genoot van hem zoals ik zelden van een man had genoten en ik had het stille vermoeden dat dit wederzijds was.

Als hoer had ik soms een dubbele taak. Ik gaf mijn klanten lichamelijke bevrediging maar daarnaast was ik soms ook een soort klankbord en hoorde ik hun zorgen en problemen aan. Sommigen vertrouwden me zelfs hun hele levensverhaal toe. Ik zou bijna als maatschappelijk werkster aan de slag kunnen. Ook Reuben worstelde zichtbaar met zijn verleden. Ik had hem gezegd dat ik geen vragen zou stellen, maar als hij ergens over wilde praten, wat dan ook, zou ik naar hem luisteren. Ik beloofde discreet om te gaan met alles wat hij me zou vertellen. Zo kreeg ik stukje bij beetje zijn dramatische geschiedenis te horen.

Als zoon van een Joodse diamantair werkte Reuben al op jonge leeftijd in de zaak van zijn vader om het vak te leren. Toen hij achttien was werd hij verliefd op Gabi, een Joods meisje. Aan het begin van de oorlog besloot het stel te trouwen. Het waren onzekere tijden, met name voor de Joden. De Jodenhaat was toen nog niet duidelijk merkbaar maar de eerste tekenen beloofden niet veel goeds.

In 1941 moesten alle Joden zich als zodanig laten registreren. Niet veel later voerden de Duitsers allerlei geboden en verboden in voor Joden. Ze waren opeens niet meer welkom in een bioscoop, café, zwembad, badplaats, park of op niet-Joodse scholen. De eerste razzia's in Amsterdam werden een feit. In de Joodse gemeenschap heerste toenemende onrust, angst en discussie. De opgelegde beperkingen waren ronduit discriminerend en hakten er diep in. Joden werden opeens bestempeld als 'Untermenschen'.

1942 werd het jaar van de 'Endlösung der Judenfrage', de markering van elk Joods persoonsbewijs met een grote J en de verplichting van het dragen van de gele Jodenster. Joden werden opgepakt en naar werkkampen gebracht om later te worden gedeporteerd naar Polen of een ander Oost-Europees land. Joodse diamanthandelaren werden gedwongen hun voorraden in te leveren bij de Duitsers, maar Reuben's vader hield een groot deel achter en verborg dat in een geheime bergplaats, samen met een voorraad goud en andere edelstenen.

In het voorjaar van 1943 ontsnapten Reuben, Gabi en hun dochtertje ternauwernood aan een razzia. In paniek dook het gezinnetje onder. Een vochtige kelder in een Amsterdams grachtenpand werd hun schuilplaats. Opgesloten als ratten in de val en volledig afhankelijk van de goedheid van hun gastgezin probeerden ze het beste ervan te maken. Met behulp van het goud en diamanten van zijn vader probeerde Reuben meermaals een ontsnappingsroute te kopen naar een veilig land, maar dat mislukte. De mogelijkheden waren niet of nauwelijks aanwezig en de risico's enorm.

In de herfst van 1944 beviel Gabi in hun schuilkelder van zoontje Sam, maar door de schaarste aan voedsel en medicijnen knapte ze niet op. Ze verzwakte zienderogen. Noodgedwongen ging ze op een dag zonder Jodenster de deur uit voor een bezoek aan een huisarts terwijl Reuben bij de kleintjes bleef. Ze kwam niet meer terug. Buurtbewoners waren er getuige van dat ze werd aangesproken door twee Wehrmacht officieren die haar dwongen in hun auto te stappen.

Bijna had Reuben zelf een eind aan zijn leven gemaakt. Liever dat dan in handen vallen van de Duitsers. In het belang van zijn kinderen dwong hij zichzelf echter om rationeel te blijven en naar een oplossing te zoeken. Eén ding was zeker, hij moest weg uit bezet gebied. Behalve dat hij het mentaal en fysiek niet meer trok op zijn onderduik adres, wees alles erop dat voedsel en brandstof die winter schaarser zouden worden dan ooit. Het bevrijde zuiden van Nederland bood misschien perspectief.

Maar hoe overbrugde hij met zijn Joodse uiterlijk, een baby en een peuter de afstand tot bevrijd gebied? Er was een treinstaking gaande en vanwege brandstoftekorten beschikten alleen de Duitsers nog over enig wegtransport. Wat overbleef was de scheepvaart, maar ook die werd volledig door de Duitsers gecontroleerd. De oplossing die hem werd geboden was volkomen krankzinnig en de kans van slagen vrijwel nihil, maar in een laatste poging aan het dreigende noodlot te ontsnappen greep Reuben het aanbod met beide handen aan.

Met de hete adem van de geallieerden in hun nek waren de Duitsers begonnen aan het transport van zoveel mogelijk Nederlandse grondstoffen en materieel naar Duitsland. Of anders gezegd; ze roofden ons land gewoon leeg. Het Ruhrgebied had behoefte aan metalen, kolen en erts die daarheen werden vervoerd via binnenschepen. De schippers werden gedwongen hieraan mee te werken, anders werd hun schip in beslag genomen. Eén van die binnenschepen zou vanuit Rotterdam via de Rijn naar het uiterste zuiden van Duitsland gaan. De Nederlandse schipper had de mogelijkheid een klein aantal vluchtelingen mee te nemen in een geheime bergruimte en hen vlakbij de Zwitserse grens van boord te laten.

Ruim achthonderd kilometer over Duits grondgebied was een volslagen waanzinnig plan, maar Reuben had niets meer te verliezen. Dit was zijn enige en laatste strohalm. Hij bleekte zijn haren en die van zijn dochtertje, schoor het hoofdje van de baby kaal, verstopte zijn diamanten in een vieze luier, zette de kinderen in een geleende bakfiets van een Amsterdamse middenstander en fietste op een milde novemberdag zonder noemenswaardige problemen naar de Rotterdamse haven. Drie weken later passeerde hij uitgeput, maar opgelucht de Zwitserse grens. 

Na de Bevrijding werd Reuben's grootste nachtmerrie werkelijkheid. Gabi bleek inderdaad op de dag van haar aankomst in concentratiekamp Auschwitz-Birkenau te zijn overleden in de gaskamers. Ook zijn voltallige familie, zijn schoonfamilie en het merendeel van zijn Joodse vrienden en kennissen overleefden de oorlog niet. Samen met een handvol Joodse overlevenden, die eveneens in Basel een toevluchtsoord hadden gevonden, likte hij zijn wonden en probeerde hij te bedenken hoe hij zijn toekomst zou invullen.

<> <> <>

Basel, november 1945 

Het was druk in de bakkerswinkel. Ik zocht een plekje achter de wachtende mensen toen mijn aandacht werd getrokken door de enige mannelijke klant in de zaak. Reuben! Op zijn ene arm droeg hij een peuter en in zijn andere hand hield hij een klein meisje vast van wie ik wist dat ze net drie jaar was geworden. Ik voelde me altijd opgelaten als ik in mijn vrije tijd een klant tegenkwam want ik wist immers nooit hoe hij zou reageren. Even twijfelde ik of ik later terug zou komen, maar meteen verwierp ik die gedachte. Ik was niet opzichtig gekleed of opgemaakt en zag er net zo alledaags uit als de vrouwelijke klanten in de bakkerij. Tenslotte had ik evenveel recht om hier te zijn als ieder ander.

Met het verschuiven van de rij mensen stond ik plotseling achter hem. Het jongetje keek me over zijn schouder aan en lachte. Ik glimlachte terug en zo ontstond een woordeloze communicatie die je alleen met zo'n kleine dreumes kunt hebben. Het meisje, dat even geleden nog ongeduldig dreinde, had me nu ook opgemerkt. Met een nieuwsgierige blik sloeg ze me gade. Ik gaf haar een knipoogje. Op dat moment liet de peuter een knuffel uit zijn knuistje vallen. Omdat hij een keel dreigde op te zetten bukte ik me en gaf hem zijn speelgoedbeest snel terug. Maar Reuben had iets gemerkt en draaide zich om.

"O," zei hij slechts toen hij me herkende.

Zijn gelaatskleur wisselde van bleek naar vuurrood. Het was duidelijk dat mijn aanwezigheid hem verraste en ik betreurde alsnog dat ik niet was weggegaan, want door zijn reactie voelde ik me opeens minderwaardig. Net als wilde dieren uit een dierentuin verwachtte niemand een hoer buiten haar werkterrein aan te treffen. Omdat ik me plotseling schaamde voor mezelf sloeg ik mijn ogen neer en deed een stap achteruit. Ook mijn wangen gloeiden. Wat had ik moeten zeggen? 'Hé, wat leuk je te zien?' Nee, negeren was in deze situatie het beste. Ik haalde opgelucht adem toen hij even later de zaak verliet met zijn kroost en een volle boodschappentas.

Enkele minuten later verliet ik zelf de winkel. In mijn haast om thuis te komen kwam ik het drietal opnieuw tegen. Het meisje was gestruikeld en huilde tranen met tuiten. Haar maillot was kapot en haar knie geschaafd.

"Je moet me dragen, papa," snikte ze luidkeels. "Het doet zo'n pijn."

Reuben stond er besluiteloos bij. Met zijn beide handen vol kon hij niet aan het verzoek van zijn dochter voldoen. Als alleenstaande vader was hij allerminst te benijden.

"Lea, je knie doet inderdaad pijn maar je kunt heus nog wel lopen. Kom, wees een flinke meid."

"Kan ik helpen?" vroeg ik aarzelend. "Zo te zien moeten we dezelfde kant op."

Zijn blik dwaalde even over mijn uiterlijk. Blijkbaar kwam ik met glans door de keuring want hij glimlachte vriendelijk.

"Nee... Ja... Ach, waarom ook niet? Dat is erg aardig van je. Als jij Sam van me overneemt draag ik deze kleine toneelspeelster."

Het volgende moment voelde ik de mollige armpjes van het kereltje om mijn nek. Hij kraaide van plezier. Ik voelde een brok in mijn keel. Hoe lang was het geleden dat ik een peuter op mijn arm had gehad?

"Die mevrouw praat ook Hollands," zei Lea die spontaan haar knie vergat. "Ken je haar, papa?"

"Ik heb wel eens... eh... een praatje gemaakt met deze mevrouw. Dit is tante Jasmijn."

"Tante Joke," verbeterde ik hem. "Joke de Jong."

Rosa zou me de huid vol schelden als ze wist dat ik mijn echte naam én achternaam had prijs gegeven aan een klant, maar ik wilde in mijn vrije tijd geen Jasmijn worden genoemd. Buiten de nachtclub wilde ik geen hoer zijn.

Hij keek verbaasd op. "Wel, Joke de Jong, wij wonen aan het eind van deze laan. Waar moet jij naar toe?"

"Ook die kant uit. Een paar straten verder."

"Mag ik je een kop koffie aanbieden in ruil voor je hulp?" vroeg hij toen hij voor een herenhuis bleef staan en een sleutel uit zijn zak haalde.

Echte koffie was één van de vele dingen die we tijdens de Duitse bezetting in Nederland moesten ontberen, maar die hier overal zonder bonnen verkrijgbaar waren. Wat een weelde om gewoon te kunnen kopen wat ik wilde hebben! 

Reuben's aanbod was erg verleidelijk maar ik schudde beleefdheidshalve mijn hoofd. "Nee dank je wel. Het is erg aardig maar ik wil je niet nog eens in verlegenheid brengen."

"Verlegenheid? Volgens mij moet ik jou mijn verontschuldigingen aanbieden voor mijn beschamende actie in de winkel. Ik wil het goedmaken. Wat de buren daarvan vinden interesseert me eerlijk gezegd geen fluit."

Zijn woorden waren precies wat ik graag wilde horen. Ik liet me daarom alsnog overhalen en volgde Reuben schoorvoetend naar binnen. Niets in het interieur verried zijn Joodse afkomst. Het was zo typisch Zwitsers ingericht dat ik veronderstelde dat hij dit pand volledig gemeubileerd had gehuurd. Het volgende moment stond ik in zijn keuken koffie te zetten. Intussen waste ik Lea's knie en beloofde het gat in haar maillot te zullen stoppen. Ik haalde de koekjes tevoorschijn die ik net bij de bakker had gekocht en presenteerde er een paar op een schoteltje.

Terwijl Reuben zijn boodschappen opruimde bekeek hij me af en toe met een steelse blik. Ik had 's ochtends een knielange lichtgrijze rok aangetrokken met een hooggesloten pastelroze blouse, huidkleurige kousen en elegante zwarte schoenen met een halfhoge hak. In mijn vrije tijd was ik zuinig met make-up en stak ik mijn haren meestal op. Om mijn hals droeg ik een ragfijn gouden kettinkje. De combinatie was smaakvol maar niet spectaculair. Dat was ook niet de bedoeling. Ik wilde modieus, maar niet opvallend over straat.

"Mag ik je completeren met je kledingkeuze?" vroeg Reuben. "Vind je het vervelend als ik zeg dat ik je zo eigenlijk veel mooier vind? Je ziet er zo elegant uit dat ik je bijna niet had herkend."

Zijn opmerking streelde mijn ego. Ik was extra gevoelig voor complimentjes die niet aan mijn werk gerelateerd waren. Tot mijn grote vreugde gedroeg hij zich bovendien als een echte heer en deed geen enkele poging me aan te raken.

"Dank je. Jaren geleden vertelde iemand me dat ik niet hoefde te zijn wat ik deed."

"Dat zijn wijze woorden."

Ik nam het dienblad met de kopjes en de koekjes mee naar de woonkamer. Daar werd mijn aandacht weer opgeëist door Lea, die me haar schatten liet zien.

"Dit is mijn mammie," zei ze en gaf me een ingelijste zwart-wit foto van een knappe jonge vrouw met eveneens een Joods uiterlijk.

Voordat ik had bedacht hoe ik daarop moest reageren duwde Lea haar pop in mijn handen. En vervolgens alle andere attributen die haar kinderhart sneller deden slaan. Voor ik het wist zat ik op het gebloemde vloerkleed met de kinderen te spelen. Ik voelde Reuben's ogen in mijn rug prikken maar vond dat niet vervelend.

Voor de zoveelste keer trok Lea het jurkje van haar pop uit om haar daarna weer aan te kleden.

"Ik heb thuis een paar lapjes stof waar ik poppenkleertjes van kan maken. En ook nog wat restjes wol waar ik een poppenvestje van kan breien. Zou je dat leuk vinden?"

"Ja! Ik vind jou lief, tante Joke."

Twee kinderarmpjes omhelsden me en ik kreeg een smakzoen op mijn wang.

Sam imiteerde zijn zusje. Hij kroop naar me toe en strekte kirrend zijn armpjes naar me uit. Toen ik hem op mijn schoot nam drukte hij zijn kwijlende mondje tegen mijn gezicht. De spontane actie van beide kinderen maakte me zowaar een beetje verlegen. Ik durfde niet over mijn schouder te kijken om Reuben's reactie te peilen.

"Je bent erg goed met kinderen," hoorde ik hem zeggen.

"Ik was de tweede in een rij van acht."

Het floepte er zomaar uit. Meestal was ik erg terughoudend met persoonlijke informatie over mezelf. Als me iets werd gevraagd draaide ik om de waarheid heen en soms loog ik glashard. Mijn klanten hadden er niks mee te maken. Maar als gast in zijn huis zag ik Reuben niet als een vreemde. Ik was niet aan het werk. Bovendien wist ik bijna alles van hem, maar hij niets van mij. Ik zag geen kwaad in iets meer openheid.

"O, dan heb je vast meer ervaring in opvoeden dan ik. Mis je je familie niet? Of zijn zij ook hier?"

"Sinds het bombardement van Rotterdam heb ik alleen nog een jonger zusje."

Hij verslikte zich pardoes in zijn koffie. "Sorry Joke, ik vergeet soms dat niet alleen de Joden slachtoffer zijn van de Nazi's."

"Dat kon je ook niet weten," zei ik terwijl ik mijn nare herinneringen verdrong en Sam van de vloer tilde omdat ik hem in zijn oogjes zag wrijven. "Deze kleine vent is toe aan zijn middagslaapje. Vind je het goed als ik hem naar bed breng? Dat heb ik al zo lang niet meer gedaan."

"Ga gerust je gang. Lea, wijs jij tante Joke de weg?"

Reuben woonde in een groot huis met ruime kamers en veel lichtinval. De kinderen hadden ieder hun eigen slaapkamer. Het was eigenlijk veel te groot voor hun drietjes maar ik kon me voorstellen dat hij hiervoor koos na zo lang in een kelder te hebben gewoond.

"Papa, komt tante Joke op ons passen?" vroeg Lea toen we weer beneden kwamen.

Ik wilde eigenlijk naar huis. Rosa vroeg zich waarschijnlijk af waar ik bleef. Maar Reuben had mijn koud geworden koffie vervangen door een dampende kop en wees naar de stoel tegenover hem. Ik deed suiker en melk in mijn koffie en pakte een koekje.

"Zoek je een kindermeisje?"

"Kinderen," lachte hij hoofdschuddend. "Je kunt ze maar beter geen geheimen toevertrouwen."

Ik zag dat Lea in de weer was met papier en kleurpotloden. In materieel opzicht ontbrak het hen aan niets.

"Via een Hollandse krant ben ik inderdaad op zoek naar een Nederlandstalige oppas, liefst een Joodse. Voor de kinderen zou het goed zijn als er een moederfiguur in hun leven was, maar ik zie mezelf niet zo snel hertrouwen. Gabi is nog maar..."

Zijn wonden waren nog te vers, het trauma te groot.

"Waarom een Hollandse?"

"Ik wil niet dat mijn kinderen Duits leren spreken," antwoordde hij kortaf.

Dat had ik natuurlijk zelf kunnen bedenken. Ik wist dat een buurvrouw een oogje in het zeil hield als hij naar de nachtclub kwam, maar dan lagen de kleintjes al in bed.

"Zelf heb ik dringend behoefte aan contact met volwassen mensen en een bezigheid die mijn gedachten afleidt. Ik kan hier een paar dagen per week bij een goudsmid aan de slag, maar ik ben aan handen en voeten gebonden door die twee koters. Begrijp me niet verkeerd, ik hou zielsveel van ze maar elke nieuwe dag lijkt op de vorige. Af en toe betrap ik mezelf erop dat ik in kindertaal begin te denken."

Zijn wereld was enorm gekrompen.

Ik dacht even hardop. "Een paar dagen per week? Dat zou ik dolgraag doen."

"Jij?"

Zijn stem klonk te hard. Te ongelovig. Te afwijzend. Ik werd meteen met beide voeten op de grond gezet. Ik was een hoer en iedereen die me als zodanig kende zou nooit iets anders in me zien. Een mes tussen mijn ribben zou minder pijnlijk zijn geweest. Ik had Reuben overschat. Hij was niets beter dan elke andere hoerenloper.

Verontwaardigd en nijdig sprong ik op van mijn stoel. "Ja ik!"

"Maar..."

"Spaar me je smoesjes, Reuben. Ik snap het al. Ik ben blijkbaar alleen maar goed voor jouw primitieve behoeftes."

"Joke! Wacht even."

Ik beende de woonkamer uit en griste mijn jas van de kapstok. Hij volgde me.

"Doe geen moeite, ik kom er zelf wel uit."

"Tante Joke?" piepte Lea's stemmetje.

Mijn hart brak toen ik in haar grote verschrikte ogen keek. Ik maande mezelf tot kalmte en aaide even over haar donkere steile haar.

"Sorry meisje, ik moet nu echt weg. Geef je Sam straks een dikke knuffel van me?"

"Joke, luister alsjeblieft," probeerde Reuben nog maar ik negeerde hem. Vechtend tegen de tranen ging ik er als een haas vandoor.

<> <> <>

"Wat had je dan verwacht?" vroeg Rosa toen ik huilend aan onze keukentafel mijn verhaal uit de doeken deed. Ze zuchtte diep. "Dat hij de rode loper voor je zou uitleggen? Hoe vaak moet je je mooie koppie nog stoten voor je het begrijpt? Wanneer ga je eindelijk de realiteit onder ogen zien, schat? Het leven van een hoer is geen sprookje. Het is niet lang en niet gelukkig. De enige manier om het een beetje aangenaam te maken is goed voor jezelf zorgen en hoerenlopers niet te dichtbij laten komen. Neuken en dan wegwezen."

"Reuben is anders."

Het was niet de eerste keer dat ik deze preek van haar kreeg. Haar woorden sneden hout. Maar de gedachte dat ik misschien nog tientallen jaren een soortgelijk leven zou leiden maakte me soms wanhopig. Zou ik de rest van mijn leven met de nek worden aangekeken? Zou ik me altijd moeten schamen voor mezelf? Of liegen over mijn bron van inkomsten? Moest ik op mijn tweeëntwintigste de hoop op liefde en geluk al opgeven? Was een normaal leven dan echt niet voor me weggelegd?

"Hoe anders is hij dan volgens jou?"

Ze kwam achter mijn stoel staan en sloeg haar armen om mijn schouders. Ze kuste me in mijn nek omdat ze wist dat ik daar gevoelig was. Ik sloot mijn ogen. Misschien kon ik de kerels beter links laten liggen en me geheel overgeven aan de vrouwenliefde. Met Rosa wist ik tenminste waar ik aan toe was.

"Reuben heeft het zwaar, Rosa. Ik wilde hem alleen maar helpen. Zijn kinderen zijn engeltjes."

Haar vingers maakten de bovenste knoopjes van mijn bloes los. Bedreven handen gleden zacht strelend over mijn huid langs mijn hals naar beneden en verdwenen even later onder de stof van mijn beha. Onzacht kneep ze in mijn tepels en rolde ze daarna tussen haar vingers. Ik voelde mijn kut samentrekken. Een kreun ontsnapte aan mijn lippen.

"Niet alleen Reuben heeft het moeilijk," zei ze. "De halve wereld gaat gebukt onder de naweeën van de oorlog. Je kunt je beter niet bemoeien met het privé leven van je klanten. Geniet van zijn ferme besneden pik en zijn kwaliteiten als minnaar wanneer hij de club bezoekt en laat het daarbij. Geloof me, het is beter zo. Straks ga je je teveel hechten aan zijn koters en verlies je misschien zelfs je hart aan hem. Dan ben je nog verder van huis, want als de kleintjes geen Duits mogen leren is hij niet van plan hier te blijven. En wij ook niet. Ik wil naar huis, Joke. Ik ben de Zwitsers spuugzat. Als de dokter niet voor de jaarwisseling opduikt, pak ik mijn biezen."

Ik wilde het allemaal niet horen, ook al zei mijn verstand dat ze gelijk had. Mijn gevoel sprak een heel andere taal. Intussen zochten mijn lippen haar mond. De smaak van haar speeksel bereikte mijn tong. We kusten zoals alleen vrouwen elkaar zoenen; teder en liefdevol. Voorzichtig schoof ik mijn stoel een stukje achteruit en ging staan. Rosa had geen verdere uitleg nodig. In luttele seconden liet ze de rok langs mijn benen op de grond vallen en mijn broekje er meteen achteraan. Zelf ontdeed ik me van mijn bloes en beha voordat ik met mijn billen op het koele tafelblad schoof en mijn knieën optrok. Waarschijnlijk vreeën we bijna net zo vaak op deze tafel als in bed.

"Wat ben je nat, liefje. Ben je er zo aan toe?"

Ze liet de satijnen kimono van haar naakte lichaam glijden. Met haar lippen om de ene tepel en twee vingers knijpend in de andere, opende ze mijn spleetje met haar andere hand. Plagend speelde ze even met mijn klitje voordat ze twee vingers samenkneep en deze zonder dralen of omwegen diep in mijn hongerige kut stootte.

"Ja!" hijgde ik toen alles in mijn lijf hierop reageerde en snakte naar nog veel meer. Mijn vingers grepen zich vast in haar zwarte krullen en dwongen haar hoofd regelrecht naar mijn kruis. "Lik me, Roos. Lik me klaar."

Gewoontegetrouw plaatste ik mijn voeten op haar schouders. Niemand kende mijn lichaam zo goed als zij. Doelgericht liet ze haar wulpse tong en geoefende handen hun lustopwekkende werk doen. Veel tijd had ik niet nodig. Veel moeite hoefde ze niet te doen. Met een ander gezicht voor ogen liet mijn orgasme niet lang op zich wachten. Al na enkele ogenblikken verkrampte mijn hele lijf en bleef ik sidderend op de tafel liggen nagenieten.

Dat het kwaad al was geschied vertelde ik haar niet. Ik was smoorverliefd op Reuben.

<> <> <>

's Avonds was ik als eerste aan de beurt om te strippen. Ik danste liever later op de avond omdat ik de wisselwerking met mijn toeschouwers nodig had. Er zaten nu pas vier kerels van middelbare leeftijd op de stoeltjes voor het podium. Niet genoeg om een kick van te krijgen. Maar ja, ik kon het niet altijd hebben zoals ik graag wilde. Op hoop van zegen dan maar.

Bij de eerste tonen van de muziek wist ik al dat dit een drama werd. Het geluid was slecht en het licht te fel. De vloer was niet goed geboend en daarom te stroef. Tot overmaat van ramp zag ik na een paar minuten Reuben binnenkomen. Verstand op nul, hield ik mezelf voor. Niet naar hem kijken. Maar ik voelde zijn ogen wel op mij gericht. Wat kwam hij doen? Hij verwachtte toch hopelijk niet dat ik nu met hem naar bed ging?

Na afloop van mij striptease wachtte de nachtclubeigenaar me op. Met een gezicht als een donkerwolk reikte hij me een peignoir aan.

"Wat was dit, Jasmijn? Zo slecht heb ik je nog nooit zien dansen."

"Ik heb ze mijn tieten en kut laten zien. Daar komen ze tenslotte voor, niet voor mijn danstalent."

"Niet zo brutaal hè? Aangezien ik hier de baas ben stel ik de eisen. Niet jij."

"Ik heb mijn dag niet vandaag, Rolf. Laat me met rust. Ik heb koppijn."

Ik knoopte de ceintuur dicht en liep door naar de garderobe met hem op mijn hielen.

"Er is ook altijd wat met jullie. Als vrouwen niet ongesteld zijn hebben ze koppijn. Pak een aspirientje en schiet een beetje op want er wacht een klant op je. Zorg dat hij tevreden weggaat. Als ik nog meer klachten over je krijg zwaait er wat."

Ik hoopte stiekem dat een andere klant me geboekt had, maar zoveel geluk zou ik waarschijnlijk niet hebben.

"Klootzak."

"Wat zeg je?"

"Dat was niet tegen jou, Rolf. Maak je niet zo druk."

Hij mompelde nog iets over brutale Hollandse sletten en dat hij ons het liefste zou ontslaan. Nou, dat moest hij dan maar doen, dacht ik opstandig. Liever vandaag dan morgen. Maar zo'n vaart zou het niet lopen want Rosa en ik waren zeer gewild. Rolf verdiende goed geld aan ons.

"Misschien kun je beter een ander meisje nemen," zei ik tien minuten later tegen Reuben. "Maak Monika nog eens blij."

"Ik heb voor jou betaald. Een half uurtje maar. Als je niet vrijwillig naar me wil luisteren moet ik je er helaas toe dwingen."

Hij gaf me de sleutel van de blauwe kamer. Met lood in mijn schoenen liep ik voor hem uit.

"Hou je kleren maar aan. Ik wil je alleen even spreken."

Koppig deed ik mijn kleren toch uit. Daar werd ik immers voor betaald. Reuben ging op de rand van het bed zitten en ik stelde me tegenover hem op, met mijn billen tegen de rand van de vensterbank en mijn armen gekruist onder mijn borsten. Bewust koos ik voor een defensieve houding. Hij zou me niet nog eens beledigen.

Het bleef minutenlang stil. Hij keek naar me alsof hij me wilde doorgronden en ik liet hem zonder blikken of blozen naar me kijken. De spanning was zo dik als koude roomboter. In een aangrenzende kamer hoorden we de seksgeluiden van een ander tweetal. In andere omstandigheden zou ik erom hebben gegrinnikt.

"Het spijt me, Joke."

"Hier ben ik Jasmijn. Je hebt voor me betaald. Joke is niet te koop."

Hij knikte peinzend. "Zoiets vermoedde ik al. Er ligt een haarscherpe grens tussen je werk en je privé leven, is het niet?"

Ik moest toegeven dat zijn mensenkennis me niet tegenviel. Hij was sneller van begrip dan ik dacht.

"Ik begin opnieuw. Jasmijn, het spijt me dat ik je gevoelens heb gekwetst. Dat was niet mijn bedoeling."

"Maar...?" vroeg ik.

"Ik mag je graag. Ik heb vele aangename uren met jou doorgebracht en daarom dacht ik dat ik je een klein beetje kende. Maar vandaag besefte ik dat je een volslagen vreemde voor me bent. Als ik je bekijk, zoals je daar nu staat, kan ik me niet voorstellen dat je dezelfde vrouw bent die vanmiddag op het vloerkleed met mijn koters zat te spelen."

"Dat had ik ook beter niet kunnen doen. Ik moet werk en privé inderdaad gescheiden houden."

"Heb je ooit overwogen om hiermee te stoppen?"

Ik lachte cynisch. "Zodra een flink geschapen prins op een wit paard me een lang en gelukkig leven belooft, zien ze me hier nooit meer terug."

"Je bent nog jong. Die prins komt ongetwijfeld."

Daar was ik niet zo zeker van. Wie trouwde met een hoer? Hij wilde me niet eens als tijdelijke oppas. Starend naar een vlek op de muur waar een mug onlangs het leven had gelaten, vroeg ik me af waarom ik uitgerekend verliefd moest worden op een Jood die midden in een gigantisch rouwproces zat. Nu de oorlog voorbij was wilden de Zwitsers hun oorlogsvluchtelingen weer kwijt. Hij zou teruggaan naar huis terwijl Rosa en ik hier ook niet wilden blijven.

"Ik heb wel ander werk geprobeerd," reageerde ik nu serieus op zijn vraag. "Maar ongeschoold werk is ondankbaar en het wordt bar slecht betaald. Als ik dan toch word uitgebuit kan ik er maar beter iets aan overhouden."

Reuben knikte alsof hij het begreep. "Maar waarom wil je dan toch op Lea en Sam passen?"

Ik geloof dat ik glimlachte toen ik aan die twee guitige snoetjes dacht. "Dat zie ik niet als werk maar als ontspanning. Ik heb overdag tijd genoeg, maar ik..."

Ik begaf me op glad ijs. De emoties zaten al in mijn keel. Daarom was het zo prettig dat ik in een peeskamer niet veel hoefde te praten en al helemaal niet over mezelf. Zo kon ik het contact zakelijk houden. Maar Reuben was die grens gepasseerd. Erger nog, ik had hem zelf over de die streep getrokken door hem te laten kennismaken met Joke. Ik had hem een kant van me laten zien die mijn klanten nooit zagen; mijn kwetsbare kant.

"Ik zal heel eerlijk zijn, Jasmijn. Vanaf onze eerste kennismaking heb ik me een aantal dingen afgevraagd, maar ik durf je die vragen niet te stellen omdat ik antwoorden vrees. Waarom je zo goed Duits spreekt en waarom je hier bent bijvoorbeeld. Als blonde Hollandse vrouw had je geen reden om Nederland te verlaten, tenzij je tegen of met de moffen hebt gewerkt. Maar ik wil niet weten of je voor de Duitsers of de Hollanders bent gevlucht. Ik wil niet horen of je Duitse soldaten of NSB'ers in je bed hebt gehad. Alsjeblieft, vertel het me niet. De oorlog heeft me geleerd dat ik sommige vragen beter niet kan stellen. Ik heb je leren kennen als een lieve meid en dat wil ik graag zo houden."

Ik voelde de bodem onder mijn voeten wegzakken. Hier kwamen twee werelden frontaal met elkaar in botsing. Voor zover ik nog een sprankje hoop had op een stukje van zijn genegenheid werd dit in een klap weggevaagd. Hij zou me mijn oorlogsverleden niet vergeven. Nooit. Want al mocht ik het niet bevestigen, hij had al lang geraden wat ik was en wat ik had gedaan. Ik wist niet of het echt zo koud was of dat ik het me verbeeldde, maar in ieder geval rilde ik over mijn hele lichaam. Mijn keel zat dicht en ik voelde tranen branden achter mijn oogleden. Ik durfde hem niet meer aan te kijken uit angst voor zijn oordeel. Schaamte en schuldgevoel over mijn oorlogsverleden deden me wensen dat ik ter plekke kon oplossen in het niets. Het volle besef wat ik had misdaan vanuit zijn oogpunt gezien, daalde als een moker op me neer. Ik was niet alleen een hoer, ik had de liefde bedreven met de beulen die de Joden nagenoeg hadden uitgeroeid. Voor hem was ik geen haar beter dan de monsters die hij zo intens verafschuwde. 

"Verstandelijk weet ik dat ik niet het hele Duitse volk verantwoordelijk mag stellen voor wat zich de afgelopen jaren heeft afgespeeld," ging hij verder. "Slechts een kleine kern vormde het brein achter de Shoah. Ongetwijfeld was niet iedereen kwaadwillend maar slechts weinig mensen hebben zich ertegen verzet. Ze stonden erbij en keken ernaar. Miljoenen mensen hebben het laten gebeuren en velen hebben er een actieve rol in gespeeld. Maar jij bent wel je familie verloren dankzij die zwijnen. Ik heb twee jaar in doodsangst geleefd. Mijn vrouw is dood. Mijn kinderen hebben geen moeder meer. Mijn hele familie is uitgemoord. Van mijn sociale netwerk is bijna niets overgebleven. Zes miljoen...! Zes miljoen mannen, vrouwen en kinderen die niets hadden misdaan, maar alleen de pech hadden dat ze toevallig Joods, zigeuner, homoseksueel, geestelijk gehandicapt waren of een ander kenmerk hadden dat de Nazi's veroordeelden."

Hij kromp in elkaar, balde zijn handen tot vuisten. Zijn grimmige gezicht was één brok moffenhaat en ik kon het hem niet kwalijk nemen. Ik had de kranten gelezen en de bioscoopjournaals gezien. Ik kende de feiten die hij opnoemde, maar uit zijn mond klonk het opeens honderdmaal erger dan tot nu toe tot me was doorgedrongen. Naast de velen miljoenen doden bleef een veelvoud aan getraumatiseerde overlevenden over. Hitler's voormalige Dritte Reich kende alleen verliezers.

"Misschien kan ik het over een paar jaar in een ander perspectief zien, maar nu niet. Ik gruw van alles wat Duits is."

Zie je wel? Ik verdiende zijn gezelschap niet eens. Ik was het niet waard dat hij ook maar een seconde aandacht aan me besteedde. Waarom deed hij nog moeite om me op te zoeken en me dit te vertellen, vroeg ik me af. Waarom kotste hij me niet gewoon uit? Of was het juist zijn bedoeling zout in mijn wonden te wrijven zodat ik terdege zou beseffen wat ik had gedaan? Was dit zijn wraak?

Maar Reuben trok het laken van het bed en wikkelde me erin. Vervolgens ging hij naast me op de bedrand zitten. Ik liet een paar stille tranen langs mijn wangen lopen omdat mijn hart in duizend stukken brak. Met een schone zakdoek veegde hij ze weg en sloeg een arm om mijn schouders.

Ik zag dat we nog tien minuten over hadden. "Heb je nog wensen?"

Zijn donkere ogen keken me aan alsof hij me niet goed had verstaan. Een onheilspellend voorgevoel bekroop me. 

"Dit is een afscheid hè? Je komt niet meer."

"Niets ten nadele van jou, Jasmijn. Je bent bijzonder goed in je vak. Ik heb nog nooit zo van een vrouw genoten. Maar hoe meer kleding je uitdoet, hoe dikker het onzichtbare pantser wordt dat je om je heen hebt opgetrokken. Je verbergt je ware ik achter een masker en speelt de rol van een harde tante, die je in wezen niet bent. Kijk..."

Hij pakte zijn portemonnee en haalde er een klein opgevouwen papiertje uit. Behoedzaam vouwde hij het open en legde de inhoud, een grillig wit steentje ter grootte van een halve erwt, in mijn handpalm.

"Weet je wat dit is?"

"Nee."

"Het is een ruwe diamant."

Op een ander moment zou ik vermoedelijk onder de indruk zijn geweest, maar nu deed het me niks. Het was een onooglijk dingetje. Nou en?

"Jij bent als deze ongeslepen edelsteen. Je laat alleen je buitenkant zien en daarom weet niemand dat er in de kern een prachtmeid verborgen zit. Wat jij nodig hebt is iemand die de ruwe kantjes eraf haalt en Joke in al haar praal en glorie tevoorschijn tovert. Want Joke is een schat van een meid. Ik wil haar graag beter leren kennen want eerlijk gezegd vind ik haar veel mooier, liever en interessanter dan Jasmijn. En misschien geldt haar aanbod nog."

Mijn hart sloeg een slag over. Begreep ik hem goed? "Maar je zei net...?"

"Ik gun Joke het voordeel van de twijfel. Waar vind ik haar als ze niet werkt?"

Ik dacht even na. Het ridicule van de hele situatie was dat Rosa en ik een zolderverdieping huurden waar we geen herenbezoek mochten ontvangen. We hadden allebei de slappe lach gehad toen we de voorwaarden van onze hospita onder ogen kregen.

"Elke zondagochtend van ongeveer negen tot elf op de Münsterplatz."

Hij fronste zijn wenkbrauwen. "Ga je naar de kerk?"

"Nee, ik ben niet achterlijk. De helft van onze klanten zit daar schijnheilig te wezen. Rosa en ik wachten al maanden op de dokter, al heeft zij het intussen opgegeven."

"Welke dokter?"

Ik was vergeten dat Reuben het bestaan van de dokter niet kende en wachtte net iets te lang met antwoorden. "Hij is... mijn oom. Hij is arts."

"Je pooier dus." Hij liet zich niets wijsmaken.

"Ik beschouw hem als een soort pleegvader. Hij is altijd goed voor me geweest."

"Maar hij liet je voor hem tippelen."

Ik schudde mijn hoofd. "Je snapt het niet."

Ik kon zijn hersens bijna horen kraken. "Hoe oud je was toen? Zeventien? Achttien?"

"Zestien," fluisterde ik bijna onhoorbaar. "Het was het bordeel of de hongerdood."

"Allemachtig."

Op dat moment liet iemand vanuit de bar een belletje rinkelen als waarschuwing dat onze tijd om was. Vaak was dat ding een zegen, maar nu was het een vloek. Ik schoot het niemendalletje, dat de naam jurk niet eens verdiende, weer aan en duwde Reuben de deur uit. Bij het opruimen van de kamer zag ik dat hij zijn ongeslepen diamantje had laten liggen. Ik probeerde hem nog in te halen maar hij was al weg. In de garderobe rolde ik het steentje in mijn zakdoek en stopte deze zo diep mogelijk weg in mijn jaszak. Zodra ik Reuben weer zag zou ik het kostbare kleinood aan hem teruggeven.

 

© Fanny
*Volg me ook op Twitter*

 

 

Alle werken van: Fanny

Fijn verhaal 
+7

Reacties  

Heel veel uitmuntende verhalen hier op lecterotica.club, maar dit verhaal is gewoonweg buiten categorie! Ongelooflijk goed, Fanny... Op naar een uitgever als je het mij vraagt ;) Bedankt voor al die uren leesgenot.
Een mooier compliment bestaat volgens mij niet. Dank je, Brechtje :-)
Sjonge, wat kun jij schrijven: GEWELDIG !
Ik heb nu net weer even deel 13 gelezen om de draad op te pakken, en ga nu naar deel 14.
Het is genieten ,Fanny, dank je wel voor je prachtige verhalen en vertel-/schrijftrant.
Wat een geweldige serie heb ik zojuist gelezent. Elk deel apart neemt je mee terug in de tijd, maar ik merkte dat je vanzelf ook in het hier en nu blijft. Dat komt omdat de schrijfster er telkens op een mooie manier - erotische - spanning weet in te brengen, waardoor je verder wil lezen in plaats van terug wilt kijken.
Het zijn te veel delen om in 1 x te lezen maar dat geeft niet. Want in de eerste regels van elk verhaal ben je er gelijk weer in. Echt goed dit.
Dank je wel voor je mooie commentaar, Drank :-)
Dank voor jullie lof, heren! :-)
Deel 14 wil nog niet zoals ik wil, maar dat komt ongetwijfeld goed.
Eindelijk heb ik (redelijk ademloos) ‘De dokter’ gelezen. Het leest als een roman, prachtig gesitueerd in historisch besef. Een parel, Fanny. Trots op zijn.
Had eindelijk weer eens de tijd om dit laatste verhaal te lezen uit deze lange, fantastisch geschreven, boeiende, erotische, en spannende serie. Kom maar op Fanny, deel 14 graag.