Informatie
Geschreven door Fanny
Categorie De dokter
Reacties: 4
6495 woorden | Leestijd 33 minuten

Basel, begin 1946

De Fransman Etiënne was de meest excentrieke klant die ik ooit in mijn bed had. Mesjogge noemden mijn collegaatjes hem, of krankjorum en gevaarlijk. Een enge man. Maar in wezen deed hij geen vlieg kwaad. In tegenstelling tot veel andere regelmatige klanten was hij juist erg lief en zachtaardig. Zijn pluspunt was dat hij me respectvol behandelde, niet als een hoer. Nee, verre van dat. Hij had alleen... Hoe zal ik het noemen...? Ongebruikelijke wensen.

Rolf, de nachtclubeigenaar, introduceerde hem zonder dat Etiënne er zelf bij was. Hij wilde me nog niet zien, niet voordat ik wist wat hij van me verlangde en ik daarmee akkoord ging. Daarom kreeg ik instructies via mijn baas, die me vertelde dat de Fransoos op jonge meisjes geilde en dan in het bijzonder zijn veertienjarige bloedeigen dochter Nadine. Sinds haar jonge lichaam vrouwelijke vormen ontwikkelde beheerste ze haar vaders stoutste dromen en gedachten.

Etiënne's gezonde verstand vertelde hem dat hij in geen geval mocht toegeven aan zijn verboden verlangens naar zijn dochter, zo vertelde Rolf terwijl ik steeds meer moeite had mijn oren te geloven. Dat kon Etiënne zijn lieve onschuldige Nadientje niet aandoen, maar hij vreesde dat hij zich op een kwade dag niet langer zou kunnen beheersen. Daarom zocht hij een alternatief. Of beter gezegd: een jonge vrouw die met regelmaat in Nadine's huid wilde kruipen en zijn fantasie waarheid liet worden. Omdat ik van alle meiden in de nachtclub de meeste uiterlijke overeenkomsten had met het meisje in kwestie, kreeg ik die twijfelachtige eer toebedeeld. Waarom ik, dacht ik met een knoop in mijn maag. 

In eerste instantie was ik sceptisch en terughoudend. Ik dacht dat ik alles al een keer had meegemaakt in mijn onzedige loopbaan, maar dit bizarre verzoek was nieuw voor me. Het was bovendien niet niks wat Etiënne van me vroeg. Ik besefte dat hij niet zomaar een hilarisch rollenspelletje wilde spelen zoals sommige klanten dat opwindend vonden. Geen stout meisje dat over de knie ging bij de schoolmeester of een verpleegster die een hitsige patiënt moest wassen. Voor papa Etiënne was dit geen spel, maar bittere ernst. Hij wilde daadwerkelijk seks met zijn dochter! Of in ieder geval met haar plaatsvervangster. Hij zou me Nadine of chérie, schatje, noemen en ik hem papa. Daarbij mocht ik geen seconde uit mijn rol vallen, niet in lachen uitbarsten of een volwassen opmerking maken. Pfff...

Ik aarzelde. Ik wist weliswaar dat ik het kon. Het leek me niet zo moeilijk me te verplaatsen in de belevingswereld van het onwetende en naïeve kind dat ik was voordat ik kennis maakte met de dokter. Zo ontzettend lang geleden was dat nog niet. Maar wilde ik dit wel? Daarop bestookte ik mijn baas met een aantal vragen. Zijn antwoorden stelden me gerust, maar het was uiteindelijk iets anders wat de doorslag gaf. Etiënne bleek niet bepaald onvermogend. Als ik mijn rol overtuigend speelde mocht ik bij elk bezoek, buiten het reguliere tarief van de nachtclub, op een royale bonus rekenen.

Even waande ik me weer zeventien. Het was alsof Gerrit me weer zeshonderd gulden in het vooruitzicht stelde als hij me als eerste mocht neuken. Denkend aan mijn spaarpotje dat tijdens de oorlog eerder was geslonken dan toegenomen, zwichtte ik voor het geld. Het was verleidelijk en makkelijk verdiend. Een man als Etiënne kon mijn droom, een echte dame worden, een stukje dichterbij brengen. Ik moest immers aan mijn toekomst denken.

Rolf vertelde me dat ik Etiënne's instructies en wensen schriftelijk zou krijgen omdat hij me uitsluitend als 'zijn dochter' wilde ontmoeten. Enkele dagen later werd er bij de club een tas met kleding voor me afgegeven. Meisjesachtige kleding in zoete kleurtjes en met veel kant en rushes, maar ook degelijk wit ondergoed, platte schoenen en een gouden kettinkje met een christuskruisje. Kennelijk had Etiënne lange tijd over zijn geheime wensen nagedacht en tot in detail voorbereid.

Steevast reserveerde Etiënne de laatste twee uur van mijn late dienst, in het holst van de nacht omdat hij bang was een bekende tegen het lijf te lopen. Pas veel later vernam ik dat hij in Frankrijk een hoge publieke functie bekleedde. Ik kreeg vooraf een half uur om me op zijn komst voor te bereiden, de make-up van mijn gezicht te halen, te wassen en om te kleden. Als ik mijn haren in twee vlechtjes vlocht verbaasde ik me erover hoe jong en meisjesachtig ik er dan weer uitzag.

Bloednerveus was ik voor onze eerste rendez-vous. Waar was ik in hemelsnaam aan begonnen? Eigenlijk stelde het niet heel veel voor wat Etiënne van me vroeg. Ik moest in een zuurstokroze nachtjaponnetje in bed liggen en doen alsof ik niet kon slapen van opwinding. Hij zou vanuit een donkere hoek van de kamer toekijken hoe ik met mezelf speelde en masturbeerde.

En zo gebeurde het ook. Anderhalf uur lang deed ik alsof hij er niet was. Ik woelde door het bed, trapte het beddengoed van me af, masseerde diep ademend mijn borsten en tepels en verplaatste mijn handen geleidelijk naar mijn onderbuik en liet mijn vingers onder het elastiek van mijn onderbroekje glijden. Etiënne zuchtte bijna onmerkbaar maar uit subtiele geluiden maakte ik op dat hij zijn broek losmaakte en met zijn pik speelde.

Toen ik wist dat hij geil was, voelde ik mijn zelfvertrouwen terugkomen en mijn eigen opwinding groeien. Hoewel ik wel vaker naar me liet kijken en mezelf desgevraagd ook wel vingerde onder het toeziend oog van een klant, deed dit me meer dan gewoonlijk. Ik werd ontzettend nat en hitsig van dit passieve voyeurisme. Juist omdat hij kennelijk niet van plan was me daadwerkelijk aan te raken wilde ik hem toch zover krijgen dat hij uit zijn schuilplaats kwam. Nadat ik de nachtpon tot onder mijn oksels had opgetrokken en het onderbroekje in etappes naar mijn enkels had geschoven, draaide ik mijn onderlijf in zijn richting en toonde Etiënne mijn glinsterende poesje. Ik deed alsof ik ijlde en fluisterde een paar keer 'papa', op zijn Frans uitgesproken met de klemtoon op de laatste lettergreep. Dat bleek een toverwoord want Etiënne bromde nu duidelijk "o chérie" terwijl hij heftig aan zijn leuter rukte. Toen hield hij plots zijn adem in en hoorde ik zijn zaad op de houten vloer spetteren.

De tweede keer moest ik doen alsof ik in paniek was na een nachtmerrie. In het Frans, waar ik weinig van begreep, troostte Etiënne me en trok me op zijn schoot. Alweer was ik gekleed in een dunne nachtpon en onderbroekje en met mijn hoofd rustend tegen zijn schouder, fluisterde hij lieve woordjes in mijn oor en liet hij zijn handen verkennend over mijn ledematen dwalen. Gedwee liet hem zijn gang gaan toen zijn strelingen zich geleidelijk verplaatsten naar intiemere zones. Een uur lang ademde ik diep in zijn hals, zuchtte en kreunde vaker naarmate zijn vingers stoutmoediger werden en voorzichtig aftastend mijn borsten en billen beroerden. Hoe merkwaardig ik de situatie ook vond, zijn handtastelijkheden lieten me uiteindelijk niet koud. Hij wekte een bekend verlangen in mijn lijf en kriebels in mijn onderbuik. Kleine hoeveelheden vocht druppelden tussen mijn schaamlippen vandaan en belandden in het katoenen kruisje van mijn broekje.

Op dat moment leek het alsof ik in de donkerste uren van mijn leven weer bij de dokter op schoot zat, die me verzekerde dat het allemaal weer goed zou komen. Uit het niets kon het gemis van de dokter me soms overvallen, zoals ook nu. De onzekerheid over zijn lot bleef me achtervolgen. Ik kon niet, zoals Rosa, in de huidige situatie berusten en accepteren dat we hem waarschijnlijk niet meer zouden terugzien. Eigenzinnig weigerde ik mijn laatste beetje hoop op te geven en mijn 'pleegvader' definitief vaarwel te zeggen. Had ik nog niet genoeg dierbaren verloren? Als ik Rosa niet had...

Plotseling biggelden er twee dikke tranen langs mijn wangen. Etiënne schrok ervan en omarmde me liefdevol. Ik kon zijn waterval van vragen niet beantwoorden omdat ik zijn rappe Frans niet begreep. In plaats daarvan schudde ik glimlachend mijn hoofd en veegde mijn tranen weg. Om hem te doen zwijgen drukte ik mijn lippen op zijn mond. Wat me mankeerde wist ik niet, maar misschien zag ik in een fractie van een seconde een zelfde vaderfiguur in hem als de dokter. De Fransoos was ongeveer even oud en had bijna hetzelfde postuur.

Etiënne reageerde onverwacht gretig op mijn kus. Hij bleef mijn hoofd vasthouden en kuste me steeds opnieuw. Intussen voelde ik iets hards tegen mijn been. Ik was al over mijn melancholische zwakte heen en zat weer in mijn professionele rol, maar ik kreeg het toch niet voor elkaar hem nu af te wijzen, ook niet toen hij zijn tong tussen mijn lippen duwde.

"Je t'aime, Nadine," zei hij nadat ik zijn tongzoen had beantwoord.

"Je t'aime aussi, papa," loog ik in het weinige Frans dat ik had geleerd.

Ik nam tenminste aan dat de echte Nadine van haar vader hield en dat ze geen vermoeden had van zijn obsessie voor haar. Maar misschien vond ze hem eveneens een rare snoeshaan. Ik kon me er niet druk over maken want ik dacht aan het geld dat deze liefdesverklaring me zou opleveren. Zachtjes hijgend leidde ik Etiënne's hand tussen mijn dijen omhoog. Toen hij voelde dat ik lekte in mijn broekje kwam hij spontaan klaar in zijn pantalon en verdween vervolgens als een dief in de nacht.

Etiënne maakte geen haast met neuken. Bij zijn volgende bezoek had ik zijn blote piemel nog steeds niet gezien, noch in mijn handen gehad. Ik vermoedde dat hij ófwel groot geschapen was, ófwel erg klein. Wellicht schaamde hij zich, niet alleen voor zijn geslacht, maar ook voor zijn pedofiele neigingen.

Die nacht droeg ik een schooluniform; een grijze plooirok tot over de knie, een wit bloesje, donkerblauw vest, witte kniekousen en zwarte veterschoenen. Ik had zonder op te vallen een middelbare school binnen kunnen lopen, ware het niet dat Etiënne andere plannen had. Hij stuurde me naar de badkamer. Hoewel ik me een half uur eerder nog had gewassen, deed ik als een braaf meisje wat hij vroeg. Tenslotte betaalde hij ervoor en niet weinig ook. De bonus die hij me na afloop van elk bezoek gunde, was meer dan ik doorgaans in een week verdiende. Ik had al berekend hoeveel rijker ik zou zijn als ik hem nog een paar maanden aan me kon binden.

Ditmaal wilde hij weer naar me gluren. Inmiddels doorzag ik zijn bedoeling en deed ik weer alsof ik me niet bewust was van zijn aanwezigheid. Zelf wilde hij liever niet gezien worden tijdens zijn dubieuze overspel. Vanuit de deuropening keek hij toe hoe ik me langzaam ontdeed van elk kledingstuk. Ik besloot het bad niet te laten vollopen omdat het water zijn zicht zou belemmeren. Staande in de badkuip liet ik eerst koel water over mijn lijf lopen zodat mijn tepels hard werden. Daarna nam ik een nieuw stuk zeep in mijn hand waarmee ik me traag en met sensuele bewegingen inzeepte. Daarbij besteedde ik veel aandacht aan mijn borsten, billen en schaamstreek. Ik hoorde hem zuchten. Vanuit mijn ooghoeken kon ik schielijk zien hoe hij langs zijn lippen likte en hoe zijn adamsappel bewoog als hij slikte. Zijn rechterhand had hij onder zijn broeksband geschoven en zijn vingers bewogen onder de stof.

Met zo mogelijk evenveel zorg spoelde ik de zeepresten van me af en stapte uit het bad. Etiënne nam de handdoek van me over. Terwijl hij achter me bleef staan droogde hij me af; eerst mijn schouders, armen, rug en billen. Vervolgens bewoog hij onder mijn oksels door om mijn voorkant onderhanden te nemen. Ik voelde zijn duimen af en toe speels over mijn tepels gaan. Dat deed hij goed genoeg om tintelingen in mijn onderbuik te veroorzaken.

"Ma belle fille," hijgde hij zwoel in mijn nek toen ik gewillig mijn benen spreidde om hem toegang te geven tot mijn jeukende schaamstreek. "Ma chère, tu es tres... très jolie."

Hij mocht me dan mooi vinden, maar dat hij zelf niet uit de kleren ging begon me te irriteren. De sukkels die ik eerder die nacht tussen mijn benen had gehad, waren niet in staat geweest me klaar te laten komen en dat leverde nu eenmaal een onbevredigd gevoel op. Ik wilde nu eindelijk seks met Etiënne. Ik wilde zijn piemel zien, ruiken, proeven en vooral voelen. Maar hoe kon ik hem, in mijn gespeelde hoedanigheid van onschuldige minderjarige, hiertoe verleiden?

"O papa," kreunde ik daarom vanuit het diepste verlangen van mijn kut.

Met gesloten ogen legde ik mijn hoofd achterover tegen zijn borst en zuchtte via mijn half geopende mond, hopende dat hij me eindelijk ter wille zou willen zijn. Een kort rukje deed de handdoek op de vloer vallen, zodat zijn blote handen in de nabijheid van mijn kruis bleven hangen. Had hij de hint begrepen? In ieder geval trok hij niet terug maar bevoelde behoedzaam de gladde huid van mijn venusheuvel terwijl zijn natte lippen mijn nek kusten. Door middel van korte kreetjes probeerde ik hem zover te krijgen dat hij de volgende stap zette. Kom op, dacht ik. Je bent een volwassen vent en je herkent een geile meid als je er eentje in je armen hebt. Ga door!

Toch nog onverwacht opende hij mijn spleetje met twee vingers van zijn ene hand, waarop een vinger van zijn andere hand mijn knopje zocht. Hij prevelde een reeks Franse woorden toen hij merkte hoe nat en glibberig ik daar was. Meer aanmoediging had hij niet nodig en het verraste me zelfs hoe vaardig hij mijn klitje vingerde. Magnifique! Dat deden weinig mannen hem na.

"Oui papa," kermde ik. "O oui! C'est merveilleux!"

Ik hoorde hem glimlachen. Het stemde hem blijkbaar vrolijk dat hij me plezierde. Het genoegen was overigens geheel wederzijds want mijn orgasme liet niet lang op zich wachten. Het bouwde zich razendsnel op en denderde als een Zwitserse bergtrein door alle vezels in mijn verhitte lijf. Etiënne moest me vasthouden om te voorkomen dat ik trillend door mijn benen zakte.

Nadat ik hiervan was bijgekomen leidde Etiënne me naar het bed en sloeg de deken voor me open. Ging hij me nu al 'bon nuit' wensen? Hij had nog een uur, stelde ik vast na een blik op de klok. Maar nee, hij begon een lang verhaal waarvan ik slechts flarden opving, maar net genoeg om zijn bedoeling te snappen. Hij wilde 'jouer'. Een spelletje dat eigenlijk alleen door volwassenen werd gespeeld, maar hij vond me al zo verstandig en vroegrijp dat ik het vast wel fijn zou vinden. Af en toe moest ik een lach verbijten maar alles wees erop dat hij nu toch echt wilde neuken.

Het verbaasde me al niet meer dat hij het licht doofde. Schijnbaar wilde hij onzichtbaar blijven, al had ik inmiddels genoeg van zijn gezicht gezien om hem op straat te kunnen herkennen. Maar de klant was koning en ik wachtte rustig af wat hij verder van plan was. In het aardedonker kleedde hij zich uit. Hoewel... ik merkte dat hij zijn onderbroek nog aan had toen hij naast me in bed kroop. Hoe schuchter kon iemand zijn die een prostituee bezocht? Maar ik bedacht dat ik in zijn beleving veertien en maagd was. Hij wilde 'Nadine' niet afschrikken met zijn obscene geslacht.

Afgaande op zijn gejaagde ademhaling en klamme huid concludeerde ik dat hij enorm geil moest zijn toen hij over me heen boog en zijn mond mijn lippen zocht. Ditmaal liet hij er geen gras over groeien. Van lieflijk strelen of tederheid was geen sprake meer. Zijn tongzoen was intens en passioneel. Zijn handen grepen intussen koortsachtig naar mijn borsten om vervolgens te worden vervangen door zijn mond, die zich onstuimig aan een tepel vastzoog. Eén ding was zeker, Etiënne was geen slechte minnaar. Wat hij met me deed had het gewenste effect, maar ik vroeg me nog steeds af wat hij zo angstvallig achter zijn gulp verborgen hield. Als zijn zogenaamde dochter moest ik het initiatief aan hem laten, want anders had ik dit mysterie allang opgehelderd.

"Ma chère fille," hijgde hij. "Excusez moi, s'il vous plait."

Zonder omwegen spreidde hij mijn benen en dook er met zijn gezicht tussen. Zelden was ik zo snel en efficiënt naar een hoogtepunt gelikt terwijl hij me tegelijkertijd neukte met zijn vingers. Hij presteerde het me te doen kronkelen van genot toen hij me voor een tweede keer liet klaarkomen. Mijn kreten en gilletjes slaakte ik spontaan en gemeend. Etiënne was werkelijk de meest fenomenale vinger- en befkunstenaar, in ieder geval sinds ik afscheid had genomen van de dokter.

Etiënne gunde me even tijd om de naweeën van mijn genot te laten wegebben. Vanuit zijn positie tussen mijn dijen torende hij boven me uit. In de duisternis zag ik niet meer dan de contouren van zijn lichaam en de wellustige, bijna dierlijke blik in zijn glimmende ogen. Als ik inderdaad nog een tiener was geweest zou hij me angst hebben aangejaagd. Maar nu verheugde ik me juist op het vervolg want waartoe was zijn lul in staat? Kon deze schuwe man me nogmaals in extase brengen, ditmaal via zijn geheime wapen dat nog steeds schuilging in zijn onderbroek?

"Je t'aime, papa," fluisterde ik om nog wat hete olie op zijn geile vuur te gooien. "Aime moi."

"Nadine," gromde hij slechts.

Toen nam het beest in hem de overhand. Ik kon het niet zien maar ik hoorde hoe zijn onderbroek moest wijken. Onbewust zette ik me schrap en wachtte. Pas toen zijn behaarde ballen tegen mijn billen kriebelden besefte ik dat hij al in me moest zitten. Ik bespeurde zijdelings dat er iets tegen mijn baarmoeder tikte. Krampachtig spande ik mijn bekkenspieren zo strak mogelijk aan, maar het resultaat viel bitter tegen. Ik voelde hem amper bewegen. Hoe kòn dit?

Het lag niet aan mij, dat wist ik zeker. Ik had geen uitgelubberde kut. Zelfs beneden gemiddeld geschapen mannen gaven me een enigszins gevuld gevoel. Groter geschapen kerels vonden mijn schede nog steeds 'krap.' Het feit dat Etiënne's pik mijn baarmoeder wist te bereiken gaf aan dat hij een normale lengte had. Maar hoe extreem dun moest hij zijn om me bijna ongemerkt te kunnen penetreren?

Mijn ingehouden lachen maskeerde ik door hard te zuchten en te kreunen, want Etiënne's overmatige hijgen wees erop dat hij elk moment zijn ballen kon leegspuiten. Of waren dat eveneens balletjes? Het was maar goed dat hij in het donker mijn gezicht niet kon zien. O mijn god, dacht ik. Als ik dit aan Rosa vertel komt ze niet meer bij.

Ik deed mijn uiterste best om in mijn rol te blijven. Een orgasme simuleren liet ik echter achterwege. Desgevraagd zou ik als excuus aanwenden dat ik al tweemaal was klaargekomen. Het was bovendien niet ondenkbaar dat hij wist dat zijn Franse worstje een vrouw niet kon bevredigen. Compenseerde hij dat onvermogen daarom met vingeren en likken?

"Merci papa," bedankte ik hem toen zijn 'moment suprême' zich aankondigde.

Innig knuffelde en kuste ik hem met alle tederheid die ik kon opbrengen.

Morgen zou ik mijn baas vertellen dat ik Etiënne niet langer van dienst kon zijn. Het vergde teveel van mijn inlevingsvermogen. Die uitleg zou Rolf zonder twijfel van me aannemen. Maar nu moest ik nog even doorbijten, al was het maar voor de vette bonus die Etiënne na afloop op het nachtkastje zou achterlaten. Met mijn meest onschuldige groene ogen en verleidelijkste glimlach zou ik hem zelfs om nog meer Zwitserse of Franse Franken vragen. Dat had ik na vannacht wel verdiend vond ik.

<> <> <>

De daarop volgende zondag wachtte ik op de Münsterplatz niet op één, maar op twee mannen die alweer niet kwamen opdagen. Met een pesthumeur en mijn hoofd diep in de kraag van mijn winterjas ging ik naar huis. Hoe lang hield ik dit nog vol? Waarom gaf ik het niet op? Zowel de dokter als Reuben liet me in de steek. Ze waren het niet waard dat ik deze kou voor hen trotseerde. Nog één keer, nam ik me voor. Als ik volgende week weer voor niets kwam konden ze allebei de pleuris krijgen.

Een week later ging ik rechtstreeks vanuit mijn late dienst naar de Munsterkerk, maar niet voordat ik meerdere lagen warme kleding had aangetrokken want er lag minstens twintig centimeter sneeuw. Ik was doodmoe en nam me voor geen uren te verspillen. Als ik na een half uur geen bekend gezicht zag hield ik het voor gezien.

Maar al na een kwartiertje hoorde ik een kinderstemmetje roepen: "Tante Joke!"

Lea rende zo snel als haar beentjes haar konden dragen op me af. Ik ving haar op in mijn armen. Reuben kwam er op zijn gemak achteraan met Sam op zijn schouders. De peuter stootte enthousiaste geluidjes uit toen hij me zag. Een warm gevoel stroomde door mijn aderen toen ik beide kinderen tegen me aan hield.

"Je ziet er moe uit," zei Reuben bezorgd terwijl we langzaam langs de buitenrand van het plein liepen.

Af en toe dwaalden mijn ogen over de kerkgangers.

"Vraag maar niet naar de details."

"Dat was ik ook niet van plan. Ik kom je alleen vragen of je nog op Lea en Sam wil passen. Alsjeblief?"

Verdwaasd keek ik naar Lea, die als een jong hondje om ons heen sprong en geen hinder scheen te hebben van de vrieskou en de sneeuw. Ik verstevigde mijn grip op Sam omdat hij die vrijheid ook wilde en zich uit mijn armen probeerde te wurmen. Intussen probeerde ik te snappen waarom Reuben me die vraag stelde. Waaraan dankte ik zijn vertrouwen?

"Meen je dit serieus? Vertrouw je mij je kinderen toe?"

Reuben bleef staan. Het ongeloof moet op mijn gezicht te lezen zijn geweest.

"Mijn gevoel zegt dat het een prima idee is en mijn gevoel bedriegt me zelden. Voor de kinderen is het goed als er een vrouw in hun leven is en ik ken hier niemand die geschikter is voor die taak dan jij. Lea praat over niemand anders meer en Sam reageert alsof je familie bent."

"Maar ik..."

Hij onderbrak me. "Joke, bekijk jezelf niet door de ogen van mensen die op je neerkijken. Dat je op een controversiële manier je geld verdient maakt je niet tot een slecht mens."

Het was alsof ik de dokter hoorde praten. Mijn zelfvertrouwen was er inderdaad niet op vooruit gegaan sinds Rosa en ik in Basel verbleven. Vannacht nog had ik zowel lichamelijke als geestelijke klappen geïncasseerd van een straalbezopen idioot. Ik haatte dergelijke klanten, maar het was niet alleen om die reden dat ik Reuben's aanbod aannam.

"Ik wil het dolgraag proberen, maar ik wil er geen geld voor. Lea en Sam zijn zo lief, dat is voor mij pure ontspanning. Maar als het problemen oplevert..."

"Problemen lossen we op," glimlachte hij. "Voorlopig maak je drie mensen heel erg blij."

"Vier," zei ik terwijl ik in mijn jaszak iets hards voelde. "O ja, je steen... Diamant bedoel ik. Die krijg je van me terug."

Hij maakte een afwerend gebaar. "Hij is van jou. Als je ooit definitief afscheid neemt van Jasmijn laat ik hem voor je slijpen."

<> <> <>

Het diamantje bleef ongeslepen want ik nam slechts gedeeltelijk afstand van mijn alter ego. Drie dagen per week zorgde ik voor Lea en Sam. De overige vier dagen bleef ik in de nachtclub werken. De tijd was nog niet rijp om het makkelijk verdiende geld vaarwel te zeggen. Al had ik een bloedhekel aan het Zwitserse bordeel, ik was nu eenmaal verslaafd aan seks.

Seks die Reuben me niet meer gaf want hij kwam niet meer naar de nachtclub. Zijn hoge libido kennende vroeg ik me heimelijk af hoe hij nu aan zijn trekken kwam, maar ik durfde hem niet te vragen of hij stiekem een minnares had. Mij raakte hij in ieder geval niet meer aan, niet eens oppervlakkig. Ons contact kreeg een ander karakter; zakelijk en afstandelijk. Ik miste het onderlinge vertrouwelijke sfeertje waarmee we in de peeskamer onze persoonlijke gevoelens en gedachten hadden uitgewisseld. Want sinds ik op Lea en Sam paste spraken we elkaar alleen kort en uiterst beleefd bij de overdracht van de kinderen, voordat hij ging werken en nadat hij thuis kwam. Het was alsof hij een onzichtbare muur tussen ons had gecreëerd en het lukte me niet deze te slechten zonder in de rol van Jasmijn te kruipen. Maar ik bleef me wel bewust van zijn opmerkzame ogen die me regelmatig gadesloegen als hij dacht dat ik het niet merkte. Soms liet hij me blozen als een puber wanneer hij me plots complimenteerde met mijn uiterlijk, mijn kookkunsten en de manier waarop ik me om zijn kinderen bekommerde. Ik was gevoelig voor elk positief woord aan mij gericht, en ik deed mijn uiterste best om indruk op hem te maken. Zo vroeg ik hem of ik enkele boeken van hem mocht lenen over het Joodse geloof, tradities en gebruiken.

Hij reageerde stomverbaasd. "Waarom?"

"Omdat ik graag rekening wil houden met jullie tradities, zodat ik de kleintjes niet per ongeluk iets laat eten wat niet kosjer is."

"Lieve Joke, ik waardeer je betrokkenheid maar ik verlang niet van je dat je je in die complexe materie verdiept. Zelf heb ik jarenlang tegen de Joodse regels en wetten gezondigd. Of denk je dat we in onze schuilkelder eisen konden stellen aan het eten? We mochten al blij zijn dàt we iets kregen, eender wat."

Ik legde mijn hand op zijn arm toen hij zijn emoties amper kon bedwingen. Hij leefde nog steeds in angst en waarschijnlijk zou de oorlog hem blijven achtervolgen.

"Ik snap het," zei ik. "Maar ik vind het toch interessant genoeg om er meer over te leren."

Het mocht. Hij leende me twee dikke boeken die ik maar half begreep, maar juist mijn vele vragen vormden een goede aanleiding om met hem in gesprek te blijven. Ik hing aan zijn lippen als hij uitweidde over de Joodse geschiedenis, de religie en wat het allemaal betekende in de dagelijkse praktijk. Volgens mij vond hij het op zijn beurt niet onprettig om zijn kennis met me te delen.

Het surrogaat moederschap beviel me verder uitstekend. Ik genoot van de dagen die ik met Lea en Sam doorbracht. Ik was al lang niet meer zo vrolijk, opgewekt en gelukkig geweest. Rosa waarschuwde me talloze keren me niet aan Reuben's koters te hechten want er zou een dag komen dat hij me vriendelijk zou bedanken voor mijn hulp. Het lag voor de hand dat hij weer een Joodse vrouw zou zoeken, eentje die hem nog meer Joodse kinderen zou schenken. Haar woorden waren niet nieuw voor me want die conclusie had ik zelf ook al getrokken. Dat ik ooit meer voor hem zou betekenen dan een geschikte kinderoppas was een illusie, een zeepbel die gedoemd was uiteen te spatten.

Rosa had gelijk. Ik wist dat Reuben een ander thuisland zocht om zich definitief te vestigen. Amerika, had Lea zich in haar kinderlijke onschuld laten ontvallen. Met de 'nieuwe jurk' die ze steeds noemde bleek ze New York te bedoelen. O hemel, waarom uitgerekend aan de andere kant van de wereld? Maar ik stak mijn kop koppig in het zand en smeekte Rosa om ons verblijf in Basel nog een paar maanden te verlengen, zogenaamd omdat ik de dokter meer tijd gunde om eindelijk boven water te komen en omdat ik Reuben niet voortijdig wilde dwingen een nieuwe oppas te zoeken. Maar in feite wilde ik geen dag, geen uur, geen minuut eerder afscheid van Reuben en zijn gezinnetje nemen dan strikt noodzakelijk.

Reuben... De letters dansten op mijn tong als ik zijn naam uitsprak. Ik aanbad de grond waarop hij liep. Als ik sliep droomde ik van hem en als ik wakker was, was hij in mijn gedachten. In zijn nabijheid zweefde ik op roze wolken. Elk woord van hem zoog ik op als een spons. Hij was knap. Hij was lief. Hij was intelligent. Hij was geil. Hij was mijn ideale man. Maar een gezamenlijke toekomst was een utopie want tot mijn grote verdriet belichaamde ik alles wat hij verafschuwde.

 

Basel, voorjaar 1946

Maanden gingen voorbij zonder dat er noemenswaardig iets veranderde. De dokter was en bleef spoorloos. Reuben scheen geen haast te hebben met verhuizen en daarom rekte ik mijn verblijf in Basel ook. Met Rosa voerde ik een felle strijd omdat zij liever vandaag dan morgen hier weg wilde. Haar geduld was op, maar mijn aanbod om dan maar zonder mij te gaan weigerde ze. We waren meer dan louter hartsvriendinnen. Mijn band met haar was nog veel sterker dan die met mijn bloedeigen zusje. Behalve elkaar hadden we niemand meer op wie we in geval van nood konden terugvallen. Rosa toonde zich toegeeflijk. Ze bleef bij me om de schade te herstellen die het onafwendbare afscheid van Reuben zou aanrichtten. Ze zou, als het zover was, de brokstukken van mijn gebroken hart bij elkaar vegen, mijn gejammer aanhoren, me troosten en me vertellen dat ik sterker was dan ik zelf wist.

Uiteindelijk zou ik inderdaad weer overeind krabbelen. Als mijn tranen waren opgedroogd zou ik weer uit het dal klimmen en mijn lichaam verkopen aan overspelige echtgenoten, bronstige boerenkinkels en weerzinwekkende geilaards. Ik zou hun zaad uit hun ballen zuigen of me hard door hen laten nemen, om vervolgens hun zweet en de herinnering van me af te spoelen onder een warme waterstraal. Maar Reuben zou ik nooit vergeten.

Op een regenachtige ochtend in mei vroeg Reuben me of ik 's avonds wat langer kon blijven. Zodra de kinderen in bed lagen wilde hij onder vier ogen iets met me bespreken. Ik voelde hoe het bloed onmiddellijk uit mijn gezicht week. Een ijskoude hand omsloot mijn bange hart. De vraag waarover hij me wilde spreken hoefde ik niet te stellen. Het is zover, dacht ik. Hij gaat verhuizen. Ik moet hem laten gaan. Voorgoed.

Stotterend stemde ik in met zijn voorstel en even later zag ik hem vertrekken zoals ik dat van hem gewend was; in gedachten verzonken en zonder omkijken. Maar mijn wereld stortte op dat moment in. Gedurende de hele dag probeerde ik mijn emoties de baas te blijven. Steeds opnieuw probeerde ik me op de kinderen te concentreren maar de spanning was ondraaglijk. Mijn gedachten dwaalden steeds af. Ik reageerde afwezig en ongeduldig. Er kwam maar geen eind aan de dag.

Het eten dat ik die avond op tafel zette verdiende geen schoonheidsprijs. De kip was droog, de aardappelen hadden te lang gekookt en de groenten juist niet lang genoeg. Terwijl ik geen hap door mijn keel kreeg aten Reuben, Lea en Sam met smaak. Af en toe probeerde ik op Reuben's gezicht te lezen of hij ook zenuwachtig was over ons komende gesprek. Of zette hij me even emotieloos buiten de deur als de vuilnisbak? Maar zodra onze blikken kruisten sloeg ik snel mijn ogen neer. Ik had het niet meer. Waarom liet hij me zo lang wachten? Waarom vertelde hij me niet meteen wat hij op zijn lever had?

Toch zag ik hem even glimlachend naar me knipogen. Kon ik me hebben vergist? Had hij wellicht een andere reden om met me te willen praten? Misschien was het niet zo dramatisch als ik dacht. Waren zijn plannen veranderd en verhuisde hij toch weer naar Nederland? Meteen gloorde er een sprankje hoop aan de horizon. O, als het toch eens waar was. Ik was nog nooit in Amsterdam geweest maar het was Nederlands grondgebied en ik zou geen bezwaar hebben er te wonen. Maar ik dwong mezelf met beide benen op de grond te blijven. Wonderen bestaan niet, Joke, riep ik mezelf tot de orde. Je gedraagt je als een verliefde puber. Pijnig jezelf niet langer en stop met dromen.

Terwijl ik de vuile vaat verzamelde en naar de keuken bracht, nam Reuben de kinderen mee naar boven om ze in bad en in bed te stoppen. Ik hoorde Lea en Dam gillen van plezier. Zou ik nog wel de gelegenheid krijgen om afscheid van die twee schatjes te nemen? Een eenzame traan liep langs mijn wang. Met de rug van mijn hand veegde ik hem weg omdat Reuben me zo niet mocht zien. Ik rechtte mijn rug en trok mijn schouders naar achteren. Kin omhoog. De trucjes van de dokter werkten nog steeds. Ik keek naar de klok. Hoe lang nog voordat ik eindelijk werd verlost van deze kwellende onzekerheid? Ik was een hartverzakking nabij.

Ik merkte pas dat hij achter me stond toen hij een ketel met water wilde vullen. Ik schrok. Hij ademde warm in mijn nek. Mijn hart sloeg op hol en ik vergat even waar ik mee bezig was.

"Koffie?" vroeg hij.

"Ja g... graag," stamelde ik.

"Laat die vaat maar staan. Dat doe ik straks wel."

"Nee, het is zo gepiept." Verwoed reageerde ik mijn frustratie af op een aangekoekte braadpan.

Hij tilde mijn handen uit het afwaswater en draaide me naar zich toe. De twinkeling in zijn donkere ogen deed mijn bloed sneller stromen. In een poging mezelf een houding aan te meten droogde ik mijn bevende handen aan mijn schort en wendde mijn hoofd af. Hij slaagde erin me verlegen en onzeker te maken. Zeg het maar, dacht ik. Zeg wat je wilt zeggen, dan kan ik eindelijk naar huis.

"Wat is er, Joke? Waarom huil je?"

"Ik huil niet."

Maar zijn duim streek over mijn wang en toonde me het bewijs.

"Je gaat weg," zei ik bits toen ik opnieuw mijn ogen droogde en me probeerde te herpakken.

"Dat klopt. Over een maand verhuizen we naar Antwerpen."

"België?" echode ik.

Ik wist niet of blij of verdrietig moest zijn. Alles buiten Nederland voelde voor mij als het einde van de wereld. Een maand betekende enerzijds uitstel van executie. Nog wekenlang opzien tegen de datum van zijn vertrek was anderzijds nog zenuwslopender dan de afgelopen uren. Ik vroeg me af of ik Rosa's raad niet alsnog moest opvolgen en nu meteen met Reuben kappen. Beter korte pijn dan lange pijn.

Reuben schonk twee kopjes koffie in en voorzag ze van de juiste hoeveelheid suiker en melk. Gelaten liet ik me op een keukenstoel zakken. Hij nam aan de andere kant van de houten tafel plaats en pakte mijn hand. Op zachte toon legde hij me uit dat hij de laatste maanden verschillende briefwisselingen had gevoerd met Joodse diamantairs in het buitenland. In eerste instantie was New York in beeld geweest maar daar had hij toch van afgezien. Daarna legde hij contact met een oudere Joodse diamantair in Antwerpen die een jongere zakenpartner zocht. Inmiddels waren ze het op papier eens geworden en had hij ook een voorlopige huurwoning gevonden die aan zijn wensen voldeed.

Zijn verhaal ontging me gedeeltelijk. De enige boodschap die zich in mijn brein bleef herhalen was dat onze wegen zouden scheiden. Wezenloos staarde ik naar zijn handen die met mijn vingers speelden. Mooie mannelijke handen met goed verzorgde nagels die eindeloos elk plekje van mijn blote lijf hadden geliefkoosd. Zijn vingers hadden mijn borsten en billen gekneed, in mijn tepels geknepen, mijn klitje gevingerd, mijn kut verkend en me zo nat en geil gemaakt dat ik keer op keer kermend was klaargekomen. Maar de laatste keer was al meer dan een half jaar geleden.

"Joke? Waar zit je met je gedachten?"

Ik schrok op. "Sorry, wat zei je?"

"Of je het erg vindt dat we gaan verhuizen?"

"Ja natuurlijk," antwoordde ik mat. "Ik zal de kleintjes ontzettend missen."

"Alleen de kleintjes? En ik dan? Ga je mij ook een beetje missen?"

"Ik denk het wel."

"Waarom ga je niet met ons mee?"

Ik schudde mijn verwarde hoofd. "Rosa en ik willen terug naar Rotterdam, dat is dichtbij mijn zusje. Het wordt tijd dat ik me weer om haar bekommer."

"De afstand tussen Antwerpen en Rotterdam is niet zo heel groot. En zei je niet dat Sientje trouwplannen heeft? Ze is geen klein kind meer, Joke."

Hij had ergens wel gelijk. Sientje was al negentien. Negentien! Hoe snel vloog de tijd? Maar ze was mijn enige zusje en ik miste haar. De lange brieven die we elkaar schreven kon dat gevoel niet compenseren. Met Reuben meegaan naar Antwerpen klonk eveneens als muziek in mijn oren. Ik zou geen afscheid van hem hoeven nemen en misschien zou Rosa daar ook wel willen wonen. Maar...

"Ik kan geen onbetaald kindermeisje blijven, hoe graag ik dat ook zou willen. Ik moet in mijn levensonderhoud voorzien en..."

"Als je nou eens mijn onbetaalde vrouw werd? En onbetaalde moeder van Lea en Sam? Geen tante Joke meer, maar mama Joke? Dan voorzie ik in ons onderhoud."

Zijn woorden weerkaatsten in mijn hoofd maar mijn hersens weigerden ze te geloven. Met grote ogen zag ik dat hij een klein doosje uit zijn broekzak haalde en het dekseltje opende. Een gouden ring met drie glinsterende steentjes blonk me tegemoet. Drie diamantjes, een grotere in het midden met daarnaast twee kleintjes, die vermoedelijk Reuben en zijn kinderen symboliseerden. Vol ongeloof staarde ik ernaar.

"Wil je alsjeblief met me trouwen, Joke?"

Ik snakte naar adem. Zocht naar woorden, maar ik vond ze niet.

"Ik?" was het enige wat ik uitbracht.

"Ja jij," glimlachte Reuben. "Wie anders?"

Hij maakte aanstalten om de ring aan mijn vinger te schuiven, maar als door een wesp gestoken deinsde ik terug.

"Maar ik ben..."

"Ik weet wie je bent, Joke, en ik weet ook wàt je bent. Ik weet zelfs wat je nu wilt zeggen... Dat je mij niet waard bent bijvoorbeeld. En dat onze werelden niet met elkaar te verenigen zijn. Dat heb ik mezelf ook maandenlang wijsgemaakt, meisje. Maar er blijft één ijzersterke reden overeind die alle andere argumenten ontkracht... Ik hou van je, Joke de Jong, en ik weet vrijwel zeker dat ik jou ook niet onberoerd laat. Ik wil niets liever dan samen met jou een streep zetten onder het verleden en met een schone lei aan een nieuwe toekomst beginnen. Onze toekomst... Alsjeblief... Zeg alsjeblief ja."

Ik stond te trillen op mijn benen, zo erg dat ik mijn evenwicht dreigde te verliezen. Ook mijn handen beefden en mijn hart ging zo hevig en snel tekeer dat het ieder moment kon scheuren. Honderden warrige gedachten verhinderden dat ik helder kon denken. Zijn vraag bleef tussen ons in hangen. Het woord was nu aan mij. Hij wachtte ongeduldig. Ik zag opeens hoe nerveus hij zijn vingers bewoog. Een zenuwtrekje onder zijn linkeroog leidde een eigen leven. Er verscheen iets van teleurstelling op zijn gezicht omdat ik niet meteen dolgelukkig om zijn nek vloog en het gewenste antwoord uitbleef. 

"Nee," prevelde ik zachtjes. "Ik kan het niet... Sorry."


Wordt vervolgd

© Fanny, mei 2018

 

 

Naar alle verhalen van:  Fanny

Fijn verhaal 
+5

Reacties  

Hartelijk dank voor jullie mooie woorden, heren! :roll:
Wat een cliffhanger Fanny, fenomenaal geschreven !!!
Een prima vervolg van een mooi, bijna realistisch verhaal, waarbij je telkens benieuwd bent naar het volgende hoofdstuk.
Jeetje........
Dat gaat dus heel anders dan ik dacht.