Informatie
Geschreven door Fanny
Categorie De dokter
Reacties: 4
6792 woorden | Leestijd 34 minuten

Rotterdam, begin december 1939

Ongeveer een maand later werd ik in de namiddag bij de dokter verwacht maar 's ochtends om tien uur had ik mijn weinige spulletjes al gepakt. Niemand had het bevestigd maar ik nam aan dat ik intern te werk zou worden gesteld. Eerlijk gezegd vond ik dat prima. Inmiddels voelde ik me thuis niet meer thuis.

"Blijf jij maar hier," zei ik tegen moeder die vanwege haar groeiende buik nauwelijks vooruit kwam. "Ik vind het wel."

Ik kuste mijn broertjes en zusjes gedag maar zij wendde haar gezicht van me af. Nou, dan niet.

Het was vrijdag, enkele dagen na Sinterklaas. Buiten was het koud en guur. Het regende pijpenstelen. Mijn versleten jas, muts en sjaal boden slechts kort bescherming tegen het hemelwater en mijn schoenzolen waren zo versleten dat ze mijn voeten niet droog hielden. Het was onvermijdelijk dat ik tot op mijn hemd nat werd. Toen ik eindelijk voor zijn deur stond bleek de dokter tot overmaat van ramp niet thuis te zijn. Twee uur lang zat ik doorweekt en koukleumend op het trapje voor de deur waarboven zich een klein afdakje bevond. Geen voorbijganger besteedde aandacht aan me. Waarschijnlijk zag ik eruit als een dakloze bedelaar.

"Joke, wat doe jij nu al hier?" vroeg de dokter verbaasd toen hij eindelijk zijn auto voor de deur parkeerde.

"Ik kon niet langer wachten," antwoordde ik cynisch.

Mijn humeur was tot het nulpunt gezakt, net zoals mijn temperatuur. Met een hand in mijn rugholte begeleidde hij me naar binnen. In de keuken sloeg hij een deken om me heen, gooide hout op het fornuis, warmde melk voor me en zette een koektrommel op tafel. Met twee vingers onder mijn kin dwong hij me in zijn ogen kijken.

"Is het zo erg?"

Op dat moment barstte ik in tranen uit. Alle stress en frustratie van de afgelopen weken kwamen er in één keer uit. Hij sloeg vaderlijk zijn armen om me heen en liet me uithuilen op zijn schouder.

"Iedereen liegt tegen me," snikte ik. "Ik kan er niet meer tegen. Vertel me de waarheid... Vertel me alstublieft wat u met me van plan bent."

Hij zuchtte diep. "Je bent dus nog steeds niets wijzer."

Het was geen vraag. Ik zag dat hij boos was maar zijn woede was niet op mij gericht. Zijn hand aaide zachtjes over mijn natte haren.

"Ik ga heel eerlijk zijn, Joke. Maar niet nu. Ik heb zo meteen spreekuur. Over vijf minuten staat de eerste patiënte voor de deur. Denk je dat je je een paar uurtjes alleen kunt amuseren? Mijn huishoudster is er vandaag helaas niet."

Ik keek recht in zijn ogen. Ik was verdrietig, eenzaam, radeloos en verward. Moest ik hem als een vriend of vijand beschouwen?

"Ga ik als hoer werken?"

Mijn broer Jan had me iets wijzer gemaakt. Iets, maar zelf wist hij er ook niet veel van. Ik had nog steeds tientallen onbeantwoorde vragen.

De dokter nam mijn gezicht tussen zijn handen. Met zijn duimen veegde hij de tranen van mijn wangen.

"Dit is de laatste keer dat je dat woord in je mond neemt, hoor je? Mijn meisjes zijn geen ordinaire hoeren, geen sletten en geen sloeries. Ze worden met respect behandeld. Je krijgt het bij mij niet slecht, dat beloof ik je."

De vorige keer had hij zijn belofte gebroken.

"Moet ik met vreemde mannen... kussen?"

Mijn broer had me in het diepste geheim iets toevertrouwd wat nog vele malen erger was, maar die woorden kreeg ik niet over mijn lippen.

Zuchtend stond de dokter op. "Je moet helemaal niks. Ik heb nog nooit een vrouw ergens toe gedwongen. Als je wil breng ik je vanavond weer thuis. Maar geef me in ieder geval de kans om het uit te leggen... Straks. Niet nu. Goed?"

Naar huis gaan was geen voor de hand liggende optie meer. Daarom besloot ik af te wachten wat hij me ging vertellen. Dommer dan ik al was zou hij me niet maken. Ik realiseerde me dat hij niets had ontkend. Mijn vermoeden was juist. Dat hield in dat ik niet meer naar de kerk mocht, maar intussen was mijn respect voor de kerk en meneer pastoor sowieso flink geslonken. Priesters maakten ons maar wat wijs. We werden dom gehouden en bang gemaakt voor de duivel en de hel. Ik geloofde niet in duivels. Ik wist niet eens of ik nog wel in god wilde geloven. Tot nu toe waren onze gebeden zinloos geweest. Meneer pastoor preekte, maar deed niets en zijn kerk evenmin. Ik was degene die de monden van mijn familie moest voeden. Hoe...? Daar zou ik hopelijk spoedig achter komen.

Om het wachten te veraangenamen gooide ik nog wat hout op het vuur, zette thee voor mezelf en besloot mijn natte kleren op een rekje bij het fornuis te laten drogen. Met de deken over mijn ondergoed bladerde ik door de kranten die op tafel lagen. Het nieuws werd al maanden beheerst door dezelfde onderwerpen; de Mobilisatie en de Tweede Wereldoorlog. In september hadden Frankrijk en Engeland de oorlog verklaard aan Duitsland. Nederland hoopte en verwachtte ook ditmaal neutraal te kunnen blijven maar de dreiging vanuit Nazi Duitsland was groot. Niemand kon voorspellen wat Hitler echt bekokstoofde.

"Het duurt vandaag niet lang," zei de dokter toen hij me aan het eind van de middag naar zijn spreekkamer begeleidde. "Vijf minuutjes."

Bij het betreden van deze ruimte maakte zich dezelfde angst als de vorige keer van me meester. Een martelkamer, zo had ik het ervaren. Maar ditmaal pakte ik het anders aan. Omdat ik er toch niet aan ontkwam trok ik meteen mijn resterende kleren uit.

De dokter was verbaasd maar hij zei niets. Zijn ogen leken echter dwars door me heen te kijken. Ogenschijnlijk stoïcijns dirigeerde hij me naar de weegschaal.

"Ruim vier kilo erbij. Dat begint ergens op te lijken."

Ik stond te trillen op mijn benen maar ditmaal niet alleen van de kou.

Hij pakte me behoedzaam bij mijn arm. "Je staat stijf van de spanning, Joke. Wat is er?"

"Ik wil eindelijk weten wat je met me hebt uitgespookt," riep ik.

Mijn stem sloeg over. Dat ik hem per vergissing tutoyeerde moest hij maar voor lief nemen. Ik weigerde mijn verontschuldigingen aan te bieden.

"Ja, dat begrijp ik." Hij legde de stethoscoop achteloos naast zich neer. "Het onderzoek moet maar even wachten. Kom mee."

Een kwartiertje later lag ik in een warm bad. Geen teil die op zaterdag half met koud en half met gekookt water werd gevuld, zoals thuis. Dit was een heus bad in een echte badkamer met stromend warm water uit de kraan. Ik was zo onder de indruk dat ik bijna vergat waarom ik hier was. Zittend op de badrand achter me waste de dokter mijn haren en masseerde zachtjes mijn hoofd, nek en schouders. Misschien had ik me kunnen ontspannen als zijn seksuele voorlichting niet zoveel in me had losgemaakt. Ik wist niet wat ik hoorde.

Hij liet het geleidelijk op me inwerken en haalde er zelfs een dik boek bij waarin gedetailleerde tekeningen zijn verhaal toelichtten. Penis, vagina, eikel, clitoris, neuken, beffen, pijpen, masturberen, orgasme, erectie, sperma, ontmaagding, waarom vrouwen ongesteld werden en hoe een zwangerschap tot stand kwam. Het hele seksuele vocabulaire passeerde de revue, inclusief een aantal synoniemen. Het was zoveel nieuwe informatie dat ik twijfelde of ik het allemaal wel goed had begrepen.

"Je vindt het weerzinwekkend," concludeerde hij.

Waarschijnlijk stond het op mijn gezicht te lezen. Het was nog erger dan ik in mijn nachtmerries had kunnen bedenken.

"Ranzig," beaamde ik. "Dus mijn ouders... doen het ook?"

"Vrijwel iedere volwassene doet het, meid. Anders zouden er niet zoveel kinderen worden geboren."

"Jakkes!"

"Ik kan me voorstellen dat je er zo over denkt. Nu nog wel. Tot je ontdekt hoe lekker het is."

Lekker? Ik had geleerd dat alles onder de taille vies was.

"Maar ja," vervolgde de dokter met een spottend lachje om zijn mond. "Jij raakt je poesje natuurlijk niet aan als niemand het ziet. Dat kun jij niet weten, toch?"

Hij stak de draak met me. Ik voelde mijn wangen vuurrood worden.

"Met jezelf spelen is volkomen normaal, Joke."

"Ja ja, iedereen doet het zeker?"

"Inderdaad. Bijna iedereen doet het."

"Het is zondig," zei ik koppig. "Wie zichzelf onkuis betast gaat naar de hel."

"Niemand gaat naar de hel." Hij zuchtte diep. "Het wordt nog een hele klus om je de leer van meneer pastoor te doen vergeten."

Ik wist niet meer wie of wat ik moest geloven. Het paste in zijn straatje als ik mijn katholieke opvoeding overboord gooide en seks als normaal ging beschouwen. Maar zover was ik nog niet. Mijn leventje stond op zijn kop. Niets was meer zoals het gisteren was. Wat ik voor waarheid had aangenomen bleek niet te kloppen. Wat voorheen taboe was moest ik nu ineens gewoon vinden. Wat was goed en wat was slecht? Mijn beeld van het dagelijks leven donderde als een kaartenhuis in elkaar. Ik was helemaal de weg kwijt.

Omdat het badwater afkoelde kwam ik overeind. De dokter wikkelde me in een grote handdoek en wreef me droog. Ik besloot dat ik er maar zo snel mogelijk aan moest wennen dat hij me aanraakte.

"Krijg ik een kus van je?"

Hij had zijn armen losjes om mijn middel geslagen. Mijn inwerkperiode was begonnen. Het begon met een kus en het zou eindigen met... Ik moest er niet aan denken.

Mijn snelle kusje op zijn wang deed hem glimlachen. "Je hebt nog nooit een tongzoen gehad hè?"

Tongzoen? Wat was dat?

Het volgende moment kuste hij me zachtjes op mijn mond. Bij elke keer dat hij dit herhaalde werd het intiemer. Ik voelde hoe zijn tong mijn lippen bevochtigde terwijl ik als een lappen pop tegen hem aan hing, niet wetend hoe te reageren.

"Doe je mond een beetje open."

Ik deed het. Toen ik zijn tong proefde kreeg ik het vermoeden dat hij misschien hetzelfde van mij verwachtte. Vooruit dan maar, dacht ik, en speelde spelletje met hem mee.

"En?" vroeg hij toen ik me losmaakte. "Valt dit mee of tegen?"

"Het valt eigenlijk wel mee," bekende ik verlegen.

"Dan doen we het nog een keer."

Voor hij me opnieuw kuste leidde hij mijn handen naar zijn nek. Zelf verstevigde hij zijn grip om mijn lijf. Een harde bult duwde tegen mijn buik maar ik besteedde er geen aandacht aan. De theorie had ik wel begrepen maar de praktijk moest nog bezinken. Ik voelde slechts de hand die eerst zachtjes over de handdoek gleed in de richting van mijn billen. Vervolgens grepen zijn vingers onder de stof naar mijn blote huid. Was het de onstuimigheid van zijn kus, zijn warme lichaam of de strelende hand op mijn kont, die me naar meer deed verlangen? In ieder geval probeerde ik een lichte teleurstelling te verbergen toen hij me plotseling losliet.

"Helemaal niet slecht voor een eerste keer," stelde hij nuchter vast. "Kom, we gaan eten. Ik heb trek en jij waarschijnlijk ook."

Het was vreemd een man aan het fornuis bezig te zien, al warmde hij slechts een pannetje soep en sneed hij een paar sneden van een brood. De dokter was uit ander hout gesneden dan alle andere mannen die ik kende. Hij hield er heel andere ideeën op na en bewoog zich in andere kringen. Het was zowel bevrijdend als beangstigend om in zijn wereld betrokken te worden. Een wereld die nieuw en onbekend voor me was.

We zwegen allebei. Vermoedelijk gunde hij me even rust om over alles na te denken. Dat was precies wat ik deed, wezenloos voor me uit staren. Het was bizar. Ik hoopte dat het niet waar was. Misschien was dit alleen maar een nare droom en werd ik zo meteen wakker in het smalle bed dat ik met Sientje deelde. Tevergeefs probeerde ik een brok in mijn keel weg te slikken. Ik was amper een halve dag van huis en ik had nu al heimwee.

De handdoek dreigde van me af te glijden. Ik hees hem omhoog en klemde hem onder mijn oksels, opnieuw bewust van mijn naaktheid, enkel bedekt door een dunne lap stof. Langzaam lepelde ik mijn bord leeg zonder echt te proeven wat ik at. Al was zijn blik niet rechtstreeks op me gericht, ik merkte dat hij me vanuit zijn ooghoeken in de gaten hield.

"Vertrouw je me een beetje?" vroeg hij opeens.

"Nee," antwoordde ik kortaf. "De vorige keer zou je me geen pijn doen..."

"En dat heb ik wel gedaan," vulde hij aan. "Dat spijt me, Joke. Je hebt gelijk. Ik had niet zo overhaast moeten handelen."

Het viel me mee dat hij dit toegaf. Ik had nog nooit meegemaakt dat een volwassene zich tegenover mij verontschuldigde. Zijn excuus klonk bovendien oprecht. Dat gaf me moed om de vraag te stellen die boven aan mijn vragenlijstje stond.

"Toen je me in slaap bracht... Heb je me toen... geneukt?" Ik moest nog wennen aan het seksuele jargon.

"Nee!" Zijn ontkenning weerkaatste tegen de muren. "Ik misbruik geen weerloze vrouwen. Een vrouw moet mij minstens zo hevig begeren als ik haar. Haar genot is ook mijn genot."

Na enig aarzelen geloofde ik hem. Zo'n man was hij wel.

"Wat heb je dan met me gedaan?"

Zijn ernstige blik verontrustte me. "Volgens mij heb je al een vermoeden."

"Heb je iets... kapot gemaakt in mijn buik zodat ik geen kinderen kan krijgen?"

Het was slechts een gok maar iets anders kon ik niet bedenken. Hij had me uitgelegd dat god en de kerk niets te maken hadden met voortplanting, maar dat het een puur lichamelijke kwestie was. Ik hoefde slechts één en één bij elkaar op te tellen. Als hoer zou ik immers binnen korte tijd zwanger zijn. Toch hoopte ik stilletjes dat ik me vergiste.

Ik zag zijn adamsappel op en neer bewegen. Hij schoof wat ongemakkelijk heen en weer op zijn stoel. "Je bent een slimme meid."

"Waarom?" schreeuwde ik.

Door zijn bevestiging raakte ik bijna buiten zinnen. Wie bedacht zoiets? Hij scheen naar de juiste woorden te zoeken. Zijn ogen keken me berouwvol aan maar ik had geen aandacht voor zijn gevoelens.

"Schoft!"

In blinde woede vloog ik op hem af en beukte met mijn vuisten op zijn borst en armen. Ik raakte hem waar ik hem raken kon. Hij liet me even begaan, maar ving toen mijn polsen en trachtte me tot rede te brengen.

"Vergeef me, Joke. Ik heb de grootste fout van mijn leven gemaakt door aan te nemen dat je wist wat er ging gebeuren. Toen ik ontdekte hoe onwetend en onschuldig je was, was het kwaad al geschied."

Vergeving? Vroeg hij echt om vergeving? Een golf van immense woede en verontwaardiging verpletterde me. Smeerlap! Wat had hij gedaan? Wie gaf hem het recht om zomaar in mijn lichaam te snijden? Waarom had niemand me iets verteld of gevraagd?

Ik kreeg het benauwd. Ik kon zijn aanwezigheid niet langer verdragen. Weg hier! Ik moest weg. Ik zette het op een lopen. In de gang realiseerde ik me dat ik niet halfnaakt de straat op kon. En waar moest ik heen? Naar huis? Moeder zou me linea recta terugsturen. Daarom zocht ik mijn toevlucht op de wc en draaide de deur op slot. Ik wist me geen raad met mijn emoties. Ik schreeuwde de longen uit mijn lijf en bonkte als een bezetene op de muren terwijl mijn  tranen in stroompjes langs mijn wangen liepen.

Hoe lang ik zo ongecontroleerd tekeer ging weet ik niet. Een kwartier? Een half uur? Misschien nog langer. Maar toen ik langzaam tot bezinning kwam bedacht ik dat de dokter niets had gedaan om me tegen te houden. Hij was me niet eens achterna gekomen en deed geen poging me te kalmeren of me uit dit nare hok weg te halen. De kwakzalver liet me hier doodleuk zitten. Ik koesterde intussen aardig wat wrok tegen hem.

Toch was het niet in de eerste plaats het verlies van mijn vruchtbaarheid dat me zo pisnijdig maakte. Over mijn toekomst had ik nooit serieus nagedacht. Net als elk ander tienermeisje ging ik ervan uit dat ik vroeg of laat zou trouwen en kinderen zou krijgen, net als mijn moeder, mijn tantes en mijn nichtjes. Zo ging dat nu eenmaal. Door dat toekomstbeeld werd nu ongevraagd een streep gezet.

Maar eerlijk was eerlijk, hij had me iets ontnomen waar ik nog geen behoefte aan had. Kinderen? Ik had al lang geleden voor mezelf besloten dat ik geen leven wilde als mijn moeder, zwanger aan de lopende band en elke dag worstelend met het probleem hoe ze al die magen moest vullen. Ik zou geen armoedzaaier trouwen. Ik wilde een man met genoeg geld voor een waardig bestaan. Maar zoals de vlag er nu bij hing zou ik mezelf moeten bedruipen.

Nee, de kern van mijn nijd was gebaseerd op het feit dat volwassenen over mijn lichaam, leven en toekomst beslisten zonder me in te lichten of zelfs maar naar mijn mening te vragen. Ze behandelden me als een gebruiksvoorwerp. Het was gewoon niet eerlijk. Ik was weliswaar nog niet volwassen maar toch ook geen klein kind meer. Ik was degene die als hoer werd ingezet om ons gezin weer van eten te voorzien. Ik! Mocht ik dan alsjeblieft weten wat er besloten werd en wat ik daarvoor moest opofferen?

Zo geruisloos mogelijk deed ik de wc deur van het slot en sloop de gang in. Zittend op de onderste trede van de houten trap sloeg ik mijn armen rillend om mijn knieën. Zou het verschil hebben gemaakt als ik alles van tevoren had geweten? Zou ik het hebben geweigerd? Zou ik de schuld op me hebben genomen om tien mensen te laten wegkwijnen, met alle gevolgen van dien? Zou ik het aanbod van de dokter hebben afgeslagen als één van mijn broertjes of zusjes ziek was geworden van honger en verwaarlozing? Of nog erger?

Waarschijnlijk niet. Voor mijn familie had ik alles over. 

"Je had het me moeten vertellen," zei ik toen ik schoorvoetend de keuken weer betrad op zoek naar de warmte van het fornuis. De ijskoude tegels van het toilet hadden niet alleen mijn ledematen, maar ook mijn woede enigszins afgekoeld. "Ik had op zijn minst de kans willen hebben om erover na te denken."

De dokter zat nog steeds op dezelfde stoel achter zijn lege bord en een asbak vol peuken. Er hing een blauwe wolk sigarettenrook tegen het plafond. Hij zag er aangedaan uit.

"Dat kan ik me heel goed voorstellen. Die kans had ik je ook moeten bieden."

Hij reikte me een schone zakdoek aan waarmee ik mijn gezicht droog veegde.

'Stel je niet aan, je bent geen baby meer,' zou moeder zeggen. 'Bewaar je tranen maar voor later.'

Wanneer was later? Nu?

De dokter wenkte me en trok me op zijn knie. Hij omarmde me en drukte mijn hoofd tegen zijn schouder toen mijn ogen opnieuw vochtig werden.

"Je hebt geen idee hoe zeer me dit spijt."

"Waarom?" snikte ik.

"Ik ben er niet trots op, maar onvruchtbaarheid is de belangrijkste voorwaarde als je voor me wilt werken. Mijn klanten zijn veelal invloedrijke mannen met belangrijke functies. Ondernemers, bankiers, hoge ambtenaren, politici, juristen, artsen, wetenschappers, mensen van adel... Negen van de tien zijn getrouwd, hebben een gezin. Ze kunnen zich geen onwettig kind en geen schandaal permitteren. En ik ook niet."

Het klonk hard en zakelijk, maar wel eerlijk.

"Er is mij nog nooit een meisje aangeboden zonder enige ervaring op dit gebied," vervolgde hij. "De meesten waren al gepokt en gemazeld toen ze bij me kwamen. Het verbaasde me dat je nog maagd was. Ik ging ervan uit... Nou ja, ik had moeten merken dat er iets niet in de haak was. Mijn excuses zijn zwak en je schiet er geen ene malle moer mee op, maar ik had een klotedag achter de rug en teveel sores aan mijn kop. Ik was niet alert genoeg. Maar het is gebeurd en de schade is helaas niet te herstellen."

We zwegen allebei. Ik liet zijn uitleg op me inwerken. Ondanks zijn onsympathieke rol in het geheel spaarde hij zichzelf niet. Hij nam verantwoordelijkheid voor zijn daad en dat stemde me iets milder. Toch vermoedde ik dat hij iets voor me verzweeg. Er ontbrak een stukje van de puzzel maar ik kon niet direct bedenken wat ik miste.

"En nu?"

"Wat mij betreft gaan we door op de ingeslagen weg. Je familie heeft nog steeds behoefte aan eten. Maar als je een beter idee hebt mag je het zeggen."

Ik had geen beter plan. Ik was hierheen gekomen om voor hem te werken. Al was het geen droombaan, ik moest me bij de feiten neerleggen en er maar het beste van proberen te maken. Bij de gedachte aan mijn nieuwe loopbaan kreeg ik weer de bibbers. Waar was ik aan begonnen?

"Vertel me meer," zei ik. Ik wilde meer details.

"Wat wil je horen?"

"Je weet vrijwel alles van mij, maar ik niets van jou."

"Aha," glimlachte hij. "Mijn nieuwe vriendinnetje is nieuwsgierig. Ik mag dat wel."

In mijn oren klonk het als een verwijt. Was ik te brutaal?

"Joke, ik zit hier. Kijk me aan als ik tegen je praat."

Deed ik eigenlijk wel iets goed?

"Er valt niet zoveel over mij te vertellen behalve dat ik een man van vele zonden ben. Mijn grootste zwakheid is mijn liefde voor vrouwen. Alle vrouwen. Arm of rijk, dik of dun, groot of klein, oud of jong, mooi of lelijk... Ik hou van ze allemaal en ik maak voor jou geen uitzondering."

De dokter vertelde dat hij nooit was getrouwd omdat hij aan één vrouw niet genoeg had. Hij grinnikte als een kwajongen. Doordeweeks hield hij 's middags een spreekuur voor vrouwen met vruchtbaarheidsproblemen waarin hij was gespecialiseerd. Maar zijn praktijk was in de loop der jaren een dekmantel geworden voor andere activiteiten. Officieel woonde hij in Rotterdam maar hij sliep hier zelden. Meestal verbleef hij in 'het Huis' zoals hij het noemde. Een afgelegen landhuis in het gebied tussen Rotterdam en Den Haag, omgeven door veel groen. De begane grond van het Huis werd gebruikt door de plaatselijke Rotary Club, een chique club van invloedrijke mannen die zich in grote lijnen bezighielden met het verbeteren van de maatschappij. Vrouwen waren daar niet welkom. Maar tien jaar geleden had de dokter twee zwervende zusjes tijdelijk onderdak geboden in een zolderkamer van het Huis. Toen hij merkte dat de dames grote populariteit genoten bij de clubleden liet hij een deel van het gebouw opnieuw inrichten. Geleidelijk had hij er meer jonge verstoten vrouwen ondergebracht die tegen royale betaling hun seksuele diensten verleenden.

"We gaan er morgen samen heen," zei hij. "Dan maak je kennis met de andere meisjes en krijg je een indruk van het hele gebeuren."

"En als ik het niet wil?"

"Dan zoek ik respectabel ander werk voor je."

Ander werk? Meer dan lagere school had ik niet gehad. Ik kon lezen, schrijven en een beetje rekenen, maar daarmee was alles gezegd. Waarvoor was ik geschikt? Een dienstbode of kindermeisje maakte lange dagen, werd slecht betaald en niet zelden uitgebuit. Iets beters hoefde ik niet te verwachten. Daarom moest ik het Huis een kans geven. Met een beetje geluk viel het mee. Als andere meiden het deden, moest ik het ook kunnen.

Na het eten schonk de dokter rode wijn in twee glazen en kwam naast me zitten. Hij stak een sigaret aan en inhaleerde diep. Ik keek er niet van op dat hij zijn hand vervolgens op mijn knie legde en daarna zachtjes mijn dijen streelde. Mijn lichaam was niet langer van mij alleen. Ik zou het moeten delen. Met hem, en als hij zijn zin kreeg, met nog veel meer mannen. Angst greep weer naar mijn keel.

"Je ouders hebben je met de beste bedoelingen katholiek grootgebracht, maar ik ga je vragen een deel daarvan te vergeten. Laten we eerlijk zijn, wat weet een katholieke priester van aardse liefde? Die kerels hebben nooit een vrouw van dichtbij gezien."

Op die manier had ik het nooit bekeken. Zijn satirische humor werkte op mijn lachspieren.

"Je hebt een lief snoetje als je lacht," zei hij. "Ik ben nu al dol op je."

Het bloed steeg weer naar mijn wangen. Complimentjes kreeg ik zelden en zeker niet van volwassen mannen.

De dokter trok nog eens aan zijn sigaret en schoof één van de glazen in mijn richting. "Geleidelijk wil ik je aan een paar dingen laten wennen. Eén ervan is alcohol. Proef maar eens."

Aarzelend zette ik het glas aan mijn mond. Het rode goedje rook scherp en brandde in mijn slokdarm. Ik kreeg er een vreemd gevoel van in mijn hoofd. Lekker vond ik het niet, maar het was geen onneembare hindernis. Beetje bij beetje werkte ik het weg.

De dokter drukte zijn peuk uit in de asbak. "Help je me even met de afwas?"

Dat was tenminste bekend terrein. Ik stond op. De handdoek viel op de grond. Ik haastte me hem op te rapen en mezelf weer te bedekken.

Hij keek. Ik zag hem denken. Wat nu weer?

"Loop even mee."

Hij pakte mijn hand en trok me achter hem aan de trap op. Het eerste wat opviel in zijn slaapkamer was een indrukwekkend hemelbed. Geschrokken deinsde ik achteruit. De dokter kon nog net voorkomen dat ik weer de benen nam, maar daarmee maakte hij mijn paniek alleen maar groter. Ik gilde.

"Sorry liefie, het is niet wat je denkt. Ik vergeet steeds dat dit onbekend terrein voor je is. Rustig maar. Ik wil je alleen iets laten zien."

Met sussende woorden en engelengeduld wist hij me weer te kalmeren. Toen manoeuvreerde hij me met zachte dwang naar de andere kant van de kamer waar zich een manshoge passpiegel bevond. Hij zette me ervoor, trok de handdoek van mijn lijf en wees naar mijn spiegelbeeld.

"Maak kennis met Joke. Deze jongedame weet nog niet hoe beeldschoon ze is. Vertel jij het haar?"

Ik stond daar met mijn armen gekruist over mijn borsten, mijn dijen angstvallig tegen elkaar geklemd. Wat was hier nou weer de bedoeling van?

Hij kwam achter me staan, keek mee over mijn schouder maar maakte geen lichamelijk contact. "Heb je jezelf wel eens goed bekeken?"

Ik schudde mijn hoofd. Nooit. Niet zoals nu. Thuis hadden we alleen een kleine spiegel op ooghoogte zodat je je haren in model kon kammen. Mijn vader en broer schoren zich voor de spiegel. Je ging er niet naakt voor staan. Dat hoorde niet. Dat was zondig. Wat was eigenlijk niet zondig?

"Laat je armen langs je lichaam hangen."

Ik verroerde geen vin. Vernederend vond ik het.

"Joke, doe je armen omlaag."

Ik weigerde nog steeds toen hij tussen mij en de spiegel kwam staan.

"Alsjeblieft?"

Pas toen hij mijn polsen wilde pakken deed ik wat hij vroeg. Uit stil protest balde ik mijn vuisten.

Hij stapte opzij zodat hij uit het spiegelbeeld verdween. "Kijk in de spiegel. Vertel me wat je ziet."

In opperste verwarring haalde ik mijn schouders op. Wat wilde hij horen? Wat wilde hij eigenlijk van me?

"Ik... Ik zie mezelf," stotterde ik. "Helemaal bl... bloot."

"Beschrijf jezelf eens."

Waarom moest ik mezelf beschrijven? Hij zag toch hetzelfde wat ik zag?

"Ik zal je op weg helpen. Je bent een meter zestig lang. Nu jij."

"Mijn haren zijn blond en een beetje krullend tot op mijn schouders. Ik heb groene ogen."

"Goed, ga verder."

"Ik ben te mager."

Eerlijk gezegd schrok ik van mezelf. Waar zaten die vier kilo die ik was bijgekomen? Ik zag er nog steeds knokig uit. Ik had geen idee dat ik er zo slecht uitzag.

"Wat vind je van je borsten?"

"Moeder vindt ze te groot."

"Maar wat vind jij?"

"Ik eh... Ik vind ze eigenlijk best goed."

"Ik ook," glimlachte hij. "Je hebt een prachtig stel en gaat ze daarom niet meer verstoppen, zoals je moeder je liet doen. Laat maar zien wat je in huis hebt. Is er nog iets wat je mooi vind aan jezelf?"

"Ik... ik weet het niet."

"Ik weet het wel, Joke. Zal ik je vertellen wat ik zie?"

Ik wilde dat hij ophield. Zou hij dat doen als ik nee zei? Waarschijnlijk niet.

"Ik zie een prachtige jongedame. Je hebt een lieflijk gezichtje, een opvallend ranke halslijn, sierlijke handen en mooie slanke vingers. Je borsten, billen en benen trekken de aandacht mits ze niet onder teveel kleding worden verstopt. Je hebt nog een paar kinderlijke trekjes maar dat zal spoedig verdwijnen en dan word je nog vrouwelijker dan je al bent. Mannen zullen voor je vechten. Ze zullen voor je in de rij staan... Ik ook."

"Je liegt," fluisterde ik nauwelijks hoorbaar.

"Waarom zou ik?"

"Tot nu toe heb ik nooit bekijks gehad."

"Omdat je jezelf verbergt voor de buitenwereld. Je maakt nauwelijks oogcontact en bekijkt jezelf niet eens. Waarom niet? Leer van jezelf te houden, Joke. Durf jezelf te zijn en te pronken met je lichaam. Of je naakt bent of gekleed, je mag gezien worden. Wees alsjeblieft trots op jezelf."

Met gemengde gevoelens hoorde ik hem aan. Ik geloofde hem niet. Hij speelde een psychologisch spelletje omdat hij me voor zich wilde winnen. Als ik voor hem werkte zou hij daar waarschijnlijk beter van worden.

"Wat vind je niet mooi?"

Ik liet mijn ogen weer over mijn evenbeeld dwalen.

"Mijn neus en voeten."

"Ik ken weinig mensen met mooie voeten, maar ze zitten meestal in schoenen en worden als laatste bekeken. Je neus is iets te breed in verhouding met de rest van je gezicht, maar als je wangen wat voller worden valt het minder op. Er is niks mis mee. Nog iets?"

Ik schudde ontkennend mijn hoofd. Ik had er genoeg van.

"Je gebit heeft onder de armoe geleden en heeft meer nodig dan goed poetsen. Binnenkort ga ik met je naar een tandarts, goed?"

"Ja."

Hij had gelijk. Ik had een onregelmatig gebit en mijn tanden waren erg geel geworden.

De dokter legde zijn handen op mijn bovenarmen. "Ik vind dat je een dappere meid bent. Je moeder zegt dat je een vrolijk en lief karakter hebt en niet te lui bent je armen uit de mouwen te steken. Volgens mij ben je bovendien enthousiast, leergierig en slimmer dan je zelf beseft."

Had hij het over mij?

"Ik ben maar een dom gansje."

"Dom en onwetend zijn twee verschillende dingen. Wat je niet is verteld kun je niet weten."

Daar had ik geen weerwoord op.

"Ik zie ook een paar minpuntjes. Je bent doodsbang, nerveus en onzeker. Helaas heb je weinig zelfvertrouwen, wat volkomen onterecht is trouwens. De angst en de zenuwen gaan vanzelf over als je eenmaal je draai hebt gevonden. Aan je zelfvertrouwen gaan we samen werken. Mee eens?"

Ik knikte. Wat moest ik anders?

"Niet weg kijken. Maak die rug eens recht, schouders naar achteren, je billen ook, kin omhoog. Zo ja... Borst vooruit. Schitterend." Hij wees naar de spiegel. "Zie je het verschil?"

Ik zag het. Het was geen metamorfose maar ik begreep wat hij bedoelde. Als ik uit mijn schulp kroop straalde ik iets anders uit. Hij liet me een paar rondjes draaien zodat ik mezelf aan alle kanten kon bekijken.

"Confronterend hè?"

"Ja." Met een zucht nam ik plaats op de rand van het bed en ontweek zijn blik.

"Vanaf morgen zal er vaak naar je worden gekeken en op een andere manier dan je gewend bent. Daarom is het belangrijk dat je weet wat de ander ziet. Wees je bewust van jezelf."

Wat hing er nog allemaal boven mijn hoofd? Ik vroeg me af waarom ik hier nog was, waarom ik naakt op het bed zat van een man die ouder was dan mijn vader. Ik had naar huis kunnen gaan. Dat kon nog steeds. Maar toen ik aan mijn ouders dacht verwierp ik die optie. Ik was aan hen verplicht het in ieder geval te proberen. Opgeven kon altijd nog.

"Ga je me... neuken?" vroeg ik plompverloren. Ik verwachtte dat dit ook ergens op het programma stond als een soort inwijding of ontgroening.

De dokter kwam naast me zitten maar raakte me niet aan. "Voorlopig niet," antwoordde hij. "Zet de gedachte uit je hoofd dat ik een brute verkrachter ben. Jij gaat pas met een man naar bed als je er klaar voor bent en je er zelf om vraagt."

Vragen om seks? Nooit! 

Waarschijnlijk las hij mijn gedachten van mijn gezicht. "Je zult erom smeken. Geloof me, die dag komt. En misschien sneller dan je denkt."

Echt niet.

Ik dacht dat dit het was. Het einde van alweer een les die ik niet licht zou vergeten. Maar ik vergiste me. De dokter pakte een handspiegel die op het nachtkastje lag.

"Nee," kreunde ik toen ik zag wat hij van plan was. "Het is genoeg geweest. Laat me met rust."

"Heel eventjes nog," beloofde hij. "Twee minuten."

Ik verzette me niet meer. Als ik meewerkte voorkwam ik discussie en duurde het hopelijk maar kort. Daarom stond ik toe dat hij mijn knieën weer zachtjes uit elkaar duwde en de handspiegel tussen mijn benen plaatste.

"Heb je ooit naar je eigen poes gekeken?"

Het was een retorische vraag want hij kende het antwoord al. Natuurlijk had ik dat nooit gedaan. Als ik het al had gewild, wanneer had ik dat kunnen doen? Hoe? In een tienkoppig gezin was ik ooit alleen. Als ik thuis twee minuten op de wc bleef werd er al ongeduldig op de deur geklopt.

"Het is me nog steeds een raadsel waarom meisjes wordt geleerd dat ze niet tussen hun benen mogen kijken en zichzelf niet mogen aanraken omdat het vies zou zijn."

Het is ook zondig, dacht ik. Maar ik riep mezelf tot de orde. Zo mocht ik niet meer denken. Hoe zou ik mijn nieuwe leven volhouden als ik mezelf als een zondares bleef beschouwen? Ik had dit toch niet zelf verzonnen?

"Kijk in de spiegel, Joke."

Ik keek ditmaal met iets minder schaamte. Er was niet zoveel te zien. Tussen mijn benen groeide donkerblond krullend schaamhaar waarachter twee gesloten lipjes schemerden.

"Zie jij iets wat vies is?"

"Nee," antwoordde ik omdat ik zijn vraag letterlijk nam. Ik was immers fris gewassen.

"Open je je spleetje zelf of wil je dat ik het doe?"

"Ik doe het zelf."

Dit hele scenario was al beschamend genoeg. Ik wilde liever zelf de controle houden over wat er gebeurde. Aarzelend bracht ik mijn handen naar mijn kruis. Een beetje trillerig, omdat zijn priemende ogen me bloednerveus maakten, spreidde ik mijn schaamlippen. Via de spiegel keek ik voor het eerst naar mijn eigen kutje. Het zag er raar uit. Dieproze, glimmend en grillig. Heel anders dan ik me had voorgesteld.

"En?" vroeg hij.

Ik haalde mijn schouders op.

"Je hebt een schattig poesje, Joke. Geloof je dat?"

Ik knikte verlegen. Hij was immers de specialist, hij had er meer verstand van dan ik. Hij pakte mijn rechterhand en boog mijn duim en buitenste vingers naar binnen, zodat alleen mijn wijsvinger nog gestrekt was. Daarmee bewoog hij naar het begin van mijn spleetje.

"Dit kleine bultje ken je. Dat is je klit."

Er ging een schokje door mijn lijf toen mijn vingertop het dingetje raakte. Hij zag het, maar zei niks.

"Hier zit je plasgaatje," onderwees hij terwijl hij mijn vinger iets lager bracht. Vervolgens vertelde hij dat die onderste twee flapjes mijn kleine schaamlippen waren, waartussen zich mijn vagina bevond.

"Voel maar," moedigde hij me aan. "Duw je vinger er maar eens in. Het doet geen pijn."

"Nee."

Vanuit mijn tenen voelde ik mijn afkeer en weerstand toenemen. Ik duwde de dokter van me weg, gooide de spiegel naar het voeteneind en perste mijn dijen weer veilig tegen elkaar. Mijn grens was bereikt. Ik wilde dit niet meer. Ik was uitgeput en verlangde ernaar met rust te worden gelaten.

"Goed," reageerde hij kalm. "Je hebt een heftige dag achter de rug. Ga maar slapen. Ik moet nog naar een patiënte en daarna wat papierwerk bijwerken. Het wordt laat."

"Moet ik vannacht bij jou in bed?" vroeg ik toen hij de dekens voor me terugsloeg.

"Je mag vannacht bij mij in bed. De vorige keer heb je in het kamertje hiernaast gelegen. Ik zie wel wat je doet. In beide gevallen zul je van mij geen last hebben. Ik hou mijn handen thuis en mijn broek aan. Erewoord."

Hij stopte me in zoals moeder dat deed toen ik nog een klein meisje was.

"Je hebt het goed gedaan vandaag," prees hij me. "Beter dan ik hoopte. Ik ben heel tevreden."

Vervolgens gaf hij me een aai over mijn bol, een kus op mijn wang en wenste me welterusten. Het licht ging uit. Ik hoorde zijn voetstappen op de trap, deuren die open en dicht gingen en het doorspoelen van de wc. Na een tiental minuten werd het stil in huis. De wekker op het nachtkastje tikte in de duisternis. Ik was voor het eerst in mijn leven helemaal alleen. Alleen in dit grote onbewoonde huis. Zelfs mijn bed had ik met Sientje moeten delen en nu lag ik eenzaam in een bed dat groot genoeg was voor wel vier personen. Ik voelde me verloren. Ontheemd. Bang.

Hoewel ik lichamelijk en geestelijk vermoeid was kon ik de slaap niet vatten. In mijn hoofd passeerden alle ervaringen van vandaag nogmaals de revue. Onrustig woelde ik van de ene op de andere zij. Uiteindelijk kwam ik weer uit bed en deed het licht aan. Onwillekeurig werd ik naar de passpiegel toe getrokken. Het was alsof ik iets deed wat niet mocht maar er was niemand, dus niemand zou me betrappen. Opnieuw keek ik naar het meisje in de spiegel. Ik nam de houding aan die de dokter me had geleerd. Rug recht, schouders naar achter, hoofd omhoog. Dit was ik. Joke de Jong. Vanaf vandaag in opleiding tot prostituee.

Ik draaide een beetje heen en weer voor de spiegel. Mijn handen deden nu ook mee. Ze gleden vanaf mijn hals naar beneden. Ik pakte mijn borsten in mijn handen, betastte ze, kneedde ze, bewonderde ze. Mijn tepels waren gevoelig. Toen ik erin kneep voelde ik dat in mijn buik en tussen mijn benen. Lekker. Na een paar keer herhalen voelde ik dat er opgewonden van werd. Mijn handen gingen verder langs mijn zij naar mijn heupen. Ik wreef stevig over mijn billen. Dat voelde ook niet verkeerd. Daarna draaide ik me weer frontaal naar de spiegel toe, plaatste mijn benen ietwat uit elkaar en keek naar het harige heuveltje onder mijn buik. Ik spitste mijn oren. Was de dokter nog niet terug? Maar het was nog steeds ijzingwekkend stil in huis. Het voelde veilig genoeg om mijn ontdekkingstocht te vervolgen. Langzaam verplaatste ik mijn handen naar mijn schaamstreek en trok de lipjes voorzichtig van elkaar. Hijgend stelde ik vast dat de binnenkant nu meer glinsterde dan de vorige keer. Ik was veel natter.

Mijn verlangen steeg toen ik terugging naar het bed en de handspiegel van het nachtkastje pakte. Ik stapelde de kussens op elkaar, ging er tegenaan zitten en spreidde mijn benen. Met de spiegel in de juiste positie tussen mijn dijen bekeek ik mijn kutje nog een keer, maar nu zonder de alziende blik van de dokter. Mijn hart klopte in mijn keel. Met mijn wijsvinger herhaalde ik het eerdere ritueel. Eerst mijn glibberige klitje... Oeps! Ik hoorde mezelf hardop kreunen.

Het plasgaatje gaf geen noemenswaardige sensatie. Daarom ging ik verder naar mijn vagina. Zou ik durven? Zou ik mijn vinger erin duwen? Volgens de dokter deed het geen pijn. Eerst een klein stukje dan. Een vingerkootje. Dat lukte zonder problemen want het was erg nat daarbinnen. Nog een kootje. Toen mijn hele vinger uit het spiegelbeeld verdween was ik teleurgesteld. Ik voelde er niet veel van. Mijn hooggespannen verwachting kwam niet uit. Ook niet toen ik hetzelfde met twee vingers deed. Was dit het nou?

Daarentegen stelde mijn klitje niet teleur. Dat jeukte intussen als een bezetene. Daarom verlegde ik mijn aandacht naar vertrouwd terrein en begon mezelf voorzichtig te vingeren. Ik hoorde nog steeds geen teken van leven in huis en bedacht dat ik me niet in hoefde te houden. Ik kon me gewoon laten gaan. Niemand zou me horen. Naarmate de opwinding zich verder opbouwde begon ik harder te zuchten. Ik sloot mijn ogen en fantaseerde over de seksuele lessen van de dokter. Neuken... Hoe zou het zijn om dat mee te maken? Ik probeerde me voor te stellen dat mijn vinger een tong was. Ik kreunde luidruchtig toen ik het orgasme voelde naderen. Nog sneller wreef mijn vinger over mijn knopje. Nog even... Ja...! Nu!

Daarna liet ik me uitgeput in de kussens zakken.

 

© Fanny, juli 2016

Naar alle verhalen van:  Fanny

Fijn verhaal 
+2

Reacties  

Op jullie wenken bediend. Deel 3 is zojuist geplaatst.
Met dank voor jullie lovende woorden :-)
Wow, echt een fantastisch verhaal. Ik heb allebei de delen in een ruk uitgelezen en kan nu alleen maar hopen dat deel 3 gauw verschijnt. Ik kan echt niet wachten...
Hoi Fan, hoewel het pas echt spettert when the shit hits the fan, heeft David er geen problemen mee dat het verval der zeden maar langzaam op gang komt. Vind ik erg sympathiek van hem, want wij vrouwen kunnen eindeloos van een lang voorspel genieten, maar mannen zijn toch meer van rampetampen en ongeduldig wachten tot ze hem erin kunnen prakken. Zal evolutionair bepaald zijn dat ze meteen na hun moment van verdwaasde verbazing meteen weer op jacht moeten, terwijl vrouwen nog altijd op handen en knieën het onkruid tussen de komkommerplantjes uit wieden. Aardige gast die David en een fan bovendien. Ik ook (niet zo aardig) maar wel fan van Fanny (en op zijn tijd schoorvoetend rampetampen). Allez, bon courage en route, op weg naar het totaal verval der zeden. Kus, Marie-Simone
Meteen ook maar deel 2 gelezen, opnieuw in een adem. Want ook in dit deel spat de kwaliteit en de diepgang van het verhaal af. Na (in totaal) een uur lezen de eerste schoorvoetende seksuele handeling, of althans een eerste poging daartoe, en toch is dit verhaal van het begin tot het eind sexy en super erotisch. Wat mij betreft mogen er nog vele delen volgen...