6080 woorden | Leestijd 31 minuten

De volgende ochtend werd ik wakker bij het zachte getik van regendruppels op het vensterglas. Er viel daglicht door een spleet tussen de gordijnen. Afgezien van de regen en het eentonig tikken van een wekker was het ongewoon stil. Geen gejengel van kleine kinderen, niet de stem van moeder die iedereen in het gareel probeerde te houden, niet het rustige gebrom van vader, geen gesis van het fornuis, geen gerinkel van lepels in aardewerken kopjes, geen geur van warme pap. Maar wel een serene rust en het gevoel van satijnzachte lakens op mijn blote huid. Naakt slapen was niet eens onprettig. Ik kon me bewegen en omdraaien zonder te worden gehinderd door het stroeve flanel van een pyjama die ofwel te groot, of te krap was.

Lui draaide ik me nog eens om. Het was een ongekende luxe me nog eens te kunnen wentelen in de lome warmte van het bed zonder meteen over te gaan tot de orde van de dag. Mijn voet stootte per ongeluk tegen een been. O ja... Eigenlijk had ik gisteravond naar het andere kamertje willen verhuizen maar de slaap had me heel onverwacht overvallen. Nu lag ik dus alsnog in zijn bed.

De dokter sliep nog. Aan zijn kant was het beddengoed deels van hem af gegleden. Dat gaf me de kans hem rustig te bekijken. Hoewel hij in mijn ogen al oud was, ik schatte hem iets ouder dan veertig, was hij geen onaantrekkelijke man. Hij had een rechte neus, smalle lippen en regelmatige, bijna aristocratische gelaatstrekken. Zijn gezicht en hals vertoonden nu baardstoppels. Rond zijn ogen waren kleine rimpeltjes zichtbaar en zijn bruine haar begon te grijzen. Zijn matig behaarde torso was licht gespierd, net zoals zijn armen en schouders. De rest lag verborgen onder de deken.

Wat moest ik doen? Blijven liggen of opstaan en alvast thee zetten? Ik moest sowieso naar de wc, dus sloop ik zachtjes uit bed en probeerde geen geluid te maken op de trap. Toen ik terugkwam was hij wakker. Het was te laat om rechtsomkeer te maken. Mijn hart klopte in mijn keel toen ik naast hem onder de wol kroop.

"Goeiemorgen schoonheid," glimlachte hij. "Lekker geslapen?"

"Ja hoor."

"Fijn." Zijn hand gleed onder mijn nek. "Wat lig je ver weg. Kom eens wat dichterbij."

Ik aarzelde.

"Ik doe niets wat jij niet wil. Hand op mijn hart."

Kennelijk had ik die bevestiging nodig om aan zijn wens tegemoet te komen.

"Jeetje, wat heb je gedaan? Je bent bevroren."

Hij trok me in het holletje onder zijn arm en ik legde mijn hoofd op zijn schouder. Een mannengeur drong in mijn neus. Slaap gemengd met een zweempje zweet en nicotine. Het voelde vertrouwd. Toen ik nog een kleuter was mocht ik precies zo in vaders arm liggen als ik bang was voor het onweer of een nare droom had gehad. Later hadden de jongere kinderen me van die plek verdreven en vond mijn moeder het niet meer gepast dat ik bij hen in bed lag. Ik snapte nu min of meer waarom.

De dokter speelde met mijn haren en streelde mijn nek, schouders en bovenarm. Ik genoot in stilte. Zo mocht hij nog uren doorgaan. Omdat zijn ogen gesloten bleven dwaalde mijn blik weer nieuwsgierig over zijn lichaam. De deken was nu volledig van hem afgegleden zodat hij bijna helemaal naakt was. Zijn bovenlijf rees en daalde onder invloed van zijn ademhaling. Via zijn navel bleef ik steken bij de rand van zijn onderbroek. Daaronder bevond zich een bult. Ik keek er gefascineerd naar. Hoe groot was een volwassen pik eigenlijk? Ik kende alleen de garnaaltjes van mijn broertjes tot het moment dat ze zichzelf konden wassen en aankleden.

Toen ik plotseling zijn ogen op me gericht zag bloosde ik tot achter mijn oren. Op heterdaad betrapt.

"Het is helemaal niet raar dat je je ogen gebruikt, liefie. Daar heb je ze voor. Ik kijk toch ook naar jou?"

Het klonk logisch uit zijn mond maar voor mij was het dat niet.

"Wil je hem zien?"

Wat? Zijn dinges...? "Nee."

"Alleen kijken, Joke. Hoe eng kan dat zijn?"

"Ik wil het niet."

Wilde ik het echt niet zien of was ik alleen maar bang wat hij ermee zou doen?

"Geen probleem. Geef me dan maar een kus."

Dat vond ik minder erg. Ik richtte me een beetje op om mijn mond dichter bij de zijne te brengen. Nu voelde ik zijn vingers subtiel over mijn rug glijden. Dat strelen vond ik fijn en het tongzoenen begon ook te wennen. We kusten nog eens. En nog eens. Zijn ene hand verplaatste zich geleidelijk naar mijn billen terwijl de andere zachtjes in een borst kneep. Even later vond hij mijn hard geworden tepels. Ik verzette me niet. Integendeel. Zo verwend worden vond ik stiekem heerlijk. Ik sloot mijn ogen om het nog intenser te kunnen ervaren. We stopten met zoenen toen ik dieper ging ademen. Een toenemend tintelend gevoel verspreidde zich verder door mijn lijf en concentreerde zich in mijn onderbuik. Het leek wel alsof mijn kut vanzelf natter en heter werd. Onder de deken werd het ook warmer. Zweet brak me uit. Wat deed hij met me? Het verlangen groeide maar in zijn nabijheid durfde ik er niet aan toe te geven. Tot de dokter me op mijn rug rolde en mijn rechterhand naar mijn kruis bracht.

"Toe maar," fluisterde hij in mijn oor.

"Wat?"

"Je bent geil, liefie. En wie geil is verlangt naar een orgasme. Ga je gang."

Ik wilde iets zeggen maar hij legde een vinger op mijn lippen. "Niet praten, gewoon doen."

Ik streed een innerlijke tweestrijd. Mijn lijf schreeuwde om aandacht. Ik wilde dolgraag klaarkomen, maar aan de andere kant was dit iets dat ik liever niet deelde. Mijn intimiteit was tot nu toe altijd van mij alleen geweest.

"Vergeet dat ik er ben. Ik zal niet kijken."

Hij nam een tepel in zijn mond en zoog eraan. Zijn tong deed magische dingen met me. Een ingehouden kreun ontsnapte onverwacht aan mijn lippen. Dit was veel te lekker. De hunkering werd nu sterker dan mijn gêne. Hoe kon ik dit genot weerstaan? Mijn dijen weken een beetje uiteen. Ver genoeg om mijn hand ruimte te geven, maar niet te ver. Hoewel de deken tot boven mijn middel reikte wilde ik er zeker van zijn dat de dokter inderdaad niets kon zien.

Ik was kletsnat. Mijn vingers glibberden toen ik aarzelend mijn knopje beroerde. Eerst langzaam, daarna sneller. Toch slaagde ik er niet in mezelf naar een hoogtepunt te brengen. Ik was me teveel bewust van zijn aanwezigheid en voelde me geremd. Na een paar minuten gaf ik het op.

"Ik kan het niet."

"Mag ik je een beetje helpen?"

Helpen? Waarmee? Met vingeren? Hij bracht me in verwarring. Ik wist niet eens wat ik moest denken, laat staan wat ik moest antwoorden.

"Joke, je tong dient niet alleen om te eten en te zoenen. Je kunt er ook mee praten. Ik vraag het nog een keer... Kan ik iets voor je doen?"

"Nee."

"Je geeft toch niet vlak voor de eindstreep op?"

"Het lukt niet."

"Wedden van wel? Ga op je buik liggen."

Uit het nachtkastje haalde hij een flesje met een olieachtige vloeistof. Hij druppelde een beetje op de kussensloop. Het rook naar een mengeling van bloemen en kruiden. Apart, maar wel lekker. Vervolgens wreef hij een kleine hoeveelheid in zijn handen en begon mijn nek en schouders te masseren.

"Sluit je ogen. Handen onder het kussen. Ontspan al je spieren en probeer nergens aan te denken. Concentreer je op je lichaam en mijn handen."

Nergens aan denken? Hoe dan? Hij had makkelijk praten. Ik bedacht dat ik wel erg kwetsbaar was in deze positie. Als hij wilde kon hij makkelijk misbruik van me maken, al geloofde ik inmiddels niet meer dat hij dat zou doen. Tenslotte had hij daarvoor al gelegenheid genoeg gehad. Op dit moment voelde ik me zelfs redelijk veilig in zijn gezelschap.

Zijn handen breidden hun werkterrein uit over mijn rug en armen. Af en toe streelde hij via mijn oksels de zijkant van mijn borsten. Gaandeweg bracht zijn massage me in een ontspannen roes. Het werd nog beter toen hij mijn billen onderhanden nam. Als een spinnend katje liet ik het gebeuren. Met een handigheid die je van een arts mocht verwachten draaide hij me daarna weer op mijn rug. Tussen mijn wimpers zag ik de pretlichtjes in zijn ogen en een tevreden lachje om zijn mond. Hij had me precies waar hij me hebben wou.

"Ogen dicht, jongedame."

Het volgende moment voelde ik de olie op mijn buik. Hij herhaalde de behandeling door soms af te dwalen naar mijn borsten en soms gevaarlijk dicht langs mijn venusheuvel, wat mijn innerlijke vuurtje nog verder deed oplaaien. Inwendig hoopte ik vurig dat hij niet zou stoppen. Ga door, dacht ik zonder het ook maar te durven fluisteren. Ik smachtte inmiddels naar een orgasme, nog veel heviger dan even geleden, maar ik deed er alles aan het niet te laten merken. Ik vroeg me af of ik daarin slaagde want wat hij met zijn vingers deed was pure tovenarij. Lust nam in rap tempo bezit van me. Ik bevond me in een extase die mijn verstand uitschakelde. Al had ik gewild, ik kon niet langer verhullen hoe godvergeten geil ik was. Ik moest me er wel aan overgeven. Verzet was onmogelijk.

Weer bracht hij mijn hand naar het hevig jeukende plekje tussen mijn benen. Maar ik had deze verwennerij zo lijdzaam ondergaan dat ik nu moeite had zelf het voortouw te nemen.

"Wat wil je dat ik doe?" fluisterde hij in mijn oor.

Ik wilde niet antwoorden, niet nadenken. Ik was er bijna. Nog even. Ik had alleen een klein zetje nodig.

"Zal ik het voor je afmaken?" Hij wreef met zijn volle hand over mijn schaamlippen.

"Ja," hijgde ik uiteindelijk. Ik was al te ver heen. "Doe maar."

In plaats van meteen te handelen stelde hij mijn geduld op proef. Ik voelde zijn warme adem op mijn huid toen hij mijn lippen zocht, aan mijn oorlel sabbelde en mijn hals kuste. Via mijn borsten, tepels, navel en buik vervolgde zijn mond de weg naar beneden. Pas toen hij zijn neus in mijn schaamhaar begroef begreep ik wat zijn bedoeling was. Wat ik een dag eerder nog misselijkmakend had gevonden, deed me nu hunkeren. Als vanzelf weken mijn dijen uiteen. Kom dan. Waar wachtte hij op?

Het laatste restje terughoudendheid smolt weg toen hij behoedzaam mijn schaamlippen spreidde. Hij wist zoveel meer van mijn lijf dan ikzelf. Hij wist hoe het werkte, hoe hij me moest bespelen en maakte dankbaar gebruik van die kennis. Al mijn remmen gingen los toen het puntje van zijn tong mijn lipjes likte, tussen mijn natte spleetje gleed en mijn klit kietelde. Ik dacht dat ik ter plekke mijn verstand verloor. Waar hij toe in staat was overtrof mijn stoutste fantasieën. Dit had ik nooit voor mogelijk gehouden. Wat... was... dit... zalig!

Toen ik in de veronderstelling verkeerde dat geen enkele andere sensatie dit genot kon overstijgen, drong een vinger heel voorzichtig door in de donkere diepte van mijn schede. Ik sidderde van mijn kruin tot de topjes van mijn tenen. Hij liet me even aan deze nieuwe sensatie wennen voordat zijn tong me vervolgens moeiteloos en vakkundig over het laatste randje duwde. Met ongekende kracht denderde het orgasme door mijn lijf, kort maar onvoorstelbaar heftig.

Nadat de spiertrekkingen waren verdwenen, mijn ademhaling weer normaliseerde en mijn hartslag tot rust kwam, knipperde ik met mijn ogen. Het was alsof ik tussen hemel en aarde zweefde. Voor het eerst keek ik de dokter aan zonder angst, argwaan of schaamte. Zijn hand bevond zich nog tussen mijn benen, zijn vinger nog steeds in mijn vagina.

"Hoe voel je je?" wilde hij weten.

"Fantastisch."

Glimlachend boog hij zich over me heen. Spontaan sloeg ik mijn armen om zijn nek. Op hetzelfde moment drong een tweede vinger door in mijn kut. Ik voelde hem diep van binnen bewegen. Een nieuwe schrikreactie was het gevolg. Onwillekeurig spande ik mijn spieren.

"Ontspan, Joke."

"Wat doe je?"

"Doet dit pijn?" vroeg hij met vooral medische belangstelling.

"Nee, maar..."

"Goed zo."

Dit was het inwendig onderzoek dat eigenlijk gisteren in zijn spreekkamer had moeten plaatsvinden. Om me die nare ervaring te besparen had hij gewacht tot ik ontspannen, en bij voorkeur ook nat genoeg was om het te ondergaan. Zo geraffineerd ging hij dus te werk, maar ik was vooral dankbaar dat die akelige onderzoekstafel aan me voorbij ging.

"Je bent gemeen," zei ik overmoedig.

Ik trok het kussen onder mijn hoofd vandaan en gooide het in zijn richting. Hij weerde het ding lachend af en toonde me zijn rechterhand waar mijn sappen vanaf dropen. Gulzig slurpte hij zijn middelvinger schoon en duwde daarna zijn wijsvinger onder mijn neus.

"Proef zelf maar hoe lekker je bent."

Zoals steeds het geval was had ik ook nu even tijd nodig om mijn standpunt te bepalen. Ik behoorde dit vies te vinden. Ik zag zijn blik op me gericht. Dit was alweer een test.

"Je weet niet wat je mist."

De dokter dwong me niet, maar hij speelde het spelletje zo sluw dat weigeren niet de meest voor de hand liggende optie was. Hij zou er geen probleem maken als ik niet toehapte, maar hij zou het toejuichen als ik het in ieder geval probeerde. Zijn complimentjes en goedkeuring werkten als honing op een bij. Ik wilde dolgraag een goede leerling zijn zodat hij trots op me was. Daarom opende ik mijn mond en zoog op zijn vinger.

Ik vond het niet eng meer toen hij me omhelsde. Terwijl we weer kusten trok hij me steeds steviger tegen zich aan. Het huid op huid contact was niet onprettig, maar ditmaal was ik me wel bewust van zijn erectie tegen mijn heup en zijn hete adem in mijn nek.

"Weet je wel hoe ontzettend geil je me hebt gemaakt?" hijgde hij in mijn oor. "Voel je hoe hard ik ben?"

Ik voelde het, maar hoe had ik dat gedaan? Ik had hem daar niet eens aangeraakt. Ik was nog zo dom, zo bleu. Wist ik veel hoe zoiets bij mannen functioneerde? Ik moest nog heel veel leren.

De dokter kreunde als een gewond dier toen hij op zijn beurt zijn hand naar zijn kruis bracht. Met zijn ogen dicht leek hij in zichzelf gekeerd. Opeens was ik er niet meer zo zeker van dat hij zijn lusten niet op mij zou botvieren. Tot nu toe was alles gericht geweest op mijn persoontje. Nu werd ik plotseling geconfronteerd met zijn mannelijke driften en dat voelde toch weer bedreigend. Ik wurmde me angstvallig van hem los en gooide mijn benen over de rand van het bed.

"Ik... eh... Ik wil me even opfrissen."

"Nog niet weglopen liefie." Hij greep mijn pols. "Even wachten. Jij hoeft niets te doen, alleen maar kijken hoe ik mezelf aftrek. Gun je me dat plezier?"

Ik merkte pas dat ik mijn adem inhield toen de lucht uit mijn longen ontsnapte. Het was uiteraard prima dat hij zichzelf bevredigde maar ik betwijfelde of ik daarvan getuige wilde zijn.

"Alleen kijken?"

"Alleen kijken," bevestigde hij.

Hij gaf met het gevoel de touwtjes in handen te hebben maar intussen was hij degene die eraan trok. Ik werd voortdurend heen en weer geslingerd tussen verstand en gevoel, tussen lichaam en geest, tussen opvoeding en nieuwsgierigheid. Natuurlijk zwichtte ik. Ik kon geen nee zeggen, liet me terugvallen op het kussen en kroop zelfs weer in zijn arm toen hij deze naar me uitstrekte.

Toch voerde mijn verlegenheid de boventoon toen hij zich met zijn vrije hand van zijn onderbroek verloste. Mijn ogen dwaalden door de slaapkamer. Ik zag het spinnenrag aan het plafond, het peertje in de lamp, het patroon in de gordijnen, het houtsnijwerk van de kleerkast, de glimmende deurklink. Ik keek overal naar, behalve naar hem.

"Hij bijt niet," fluisterde hij.

Zuchtend verzamelde ik moed. Ik slikte bij de aanblik van zijn geaderde pik die hij schuin omhoog liet wijzen. Met zijn hand eromheen maakte hij rustige op en neer gaande bewegingen. Er vormde zich een druppel op zijn paars-rode eikel, die even later een plakkerige draad naar zijn buik vormde. Zijn piemel was groter en dikker dan ik had verwacht. Hoe wilde hij me ooit neuken met dat ding? Dat leek me eerder een pijnlijke gebeurtenis dan een opwindende.

Hij gaf me een vluchtige kus op mijn voorhoofd en verstevigde zijn greep om mijn schouders terwijl zijn borstkas rees en daalde onder invloed van zijn versnellende ademhaling. Gefascineerd volgde ik het schouwspel dat zich voor mijn ogen voltrok. Nu zijn aandacht niet meer op de eerste plaats op mij was gericht voelde ik me iets zekerder van mezelf.

"Mag ik... Mag ik even voelen?"

Vroeg ik dat echt? Waren dat mijn woorden?

Hij leek even verbaasd als ik. "Tuurlijk. Jij mag alles."

Gedachteloos legde ik mijn hand in de zijne. Er was geen spoortje twijfel of nervositeit toen hij mijn vingers naar zijn scrotum leidde en ik voor het eerst kennismaakte met zijn geschoren zak. Ik giechelde als een verlegen schoolmeisje toen ik zijn ballen voelde wiebelen. Vervolgens zetten we de ontdekkingstocht voort via het fluweelzachte velletje van zijn lul. De inhoud was echter zo hard als een knuppel terwijl zijn eikel juist sponzig aanvoelde. Het was een merkwaardig ding.

"Help je me een handje?"

Hij vouwde mijn vingers om zijn schacht en samen zetten we het ritueel voort. Mijn bloed pompte snel door mijn aderen. Dat ik dit zomaar durfde! Ik voelde me euforisch, net zoals toen ik had leren fietsen. Dat ik iets presteerde wat ik nooit eerder had gedaan was een nieuwe mijlpaal in mijn leven.

"Neem het maar over," verzuchtte de dokter toen zijn hoogtepunt naderde. "Gebruik je beide handen. Je doet het geweldig."

Ik ging op mijn knieën zitten om mijn andere hand vrij te maken. Toen hij steeds heviger hijgde en kreunde haperde ik. Deed ik hem pijn? Maar hij spoorde me aan vooral door te gaan. Harder. Sneller.

"Joke... Ik kom... Kijk maar!"

Zijn gezicht vertrok in een grimas en zijn lichaam verkrampte terwijl warm sperma als lava over mijn handen liep.

"O!"

Hoewel hij me het mannelijk orgasme had uitgelegd werd ik er toch door verrast. Een beetje verdwaasd bekeek ik het witte spul op mijn handen. Terwijl hij bijkwam trok hij me weer naar zich toe.

"Je bent een snelle leerlinge," fluisterde hij in mijn oor.

Ik gloeide van trots. Vervolgens pakte hij één van mijn besmeurde handen en bracht die naar zijn gezicht. Hij likte een klein beetje van zijn eigen sperma.

"Proberen?" vroeg hij en duwde de hand onder mijn neus.

Ik keek er argwanend naar. De weeïge geur was niet uitnodigend maar ik zag hoe hij me peilde. Geduldig wachtte hij af wat ik zou doen. Ik zou er niet dood aan gaan bedacht ik. Wat kon me gebeuren? Dus stak ik mijn tong uit en...

"Bah!"

Hij lachte hartelijk om mijn vertrokken gezicht. "Je went er wel aan," beloofde hij.

Zijn pik was intussen gekrompen tot minder dan de helft van zijn eerdere vorm en afmeting. Ik vond het een wonderlijk fenomeen.

"Joke?"

"Ja dokter?"

"Weet jij hoe de handspiegel op het andere nachtkastje terecht is gekomen?"

Ik verschoot spontaan van kleur. Hoe oliedom was ik? Nu had hij me alsnog betrapt bij mijn zelfbevrediging van gisteravond. Hakkelend probeerde ik te antwoorden.

Hij knipte met zijn vingers. "Ik ben hier. Kijk me aan."

Verlegen deed ik wat hij vroeg. Hij glimlachte geamuseerd.

"Was het lekker, liefie?"

"Ja," zei ik terwijl ik opnieuw mijn ogen neersloeg.

"Mooi. Dat is alles wat ik wil weten."

Onmiddellijk daarna stond de dokter op. "Ik laat het bad voor je vollopen."

"Maar ik ben gisteren al gewassen," sputterde ik tegen.

"Nieuwe baas, nieuwe regels, Joke. Vanaf nu was je je elke dag minimaal een keer helemaal. En als je seks hebt gehad was je op zijn minst je handen en je onderkant."

Hij wees op één van de kastdeuren. "Daar vind je een paar jurken en schoenen. In het ladekastje liggen kousen en ondergoed. Er is vast wel iets bij dat past... Zo meteen komt Magda, mijn huishoudster. Maak je geen zorgen, ze is eraan gewend dat ik damesbezoek heb. Als je klaar bent zie ik je beneden. Afgesproken?"

Ik knikte een beetje beduusd. "Maar mijn eigen kleren dan?"

"Dat zijn vodden."

Hij schoot in een kamerjas en verdween. Even later hoorde ik de deurbel en de opgewekte stem van een vrouw. Ik vroeg me af of de dokter het ook met haar deed. Zijn leven leek grotendeels te bestaan uit vrouwen en seks. Waarom zou hij anders dameskleding in zijn kast hebben?

Met open mond bekeek ik de inhoud van de kleerkast. Al jaren knipte ik plaatjes van filmsterren en mode advertenties uit oude kranten en droomde dat ik ooit zelf zulke mooie jurken en mantelpakjes zou dragen. Het was bijna te mooi om waar te zijn dat ik mocht kiezen uit de drie beeldige jurken in de kast. Mijn oog viel meteen op een lavendelblauwe, mijn lievelingskleur. Uit de lade haalde ik een heuse beha, een broekje met kant, een jarretelgordeltje en echte dameskousen. Er was maar één paar schoenen dat paste, bruin met een hakje.

Nadat ik me had gewassen bekeek ik het resultaat in de spiegel. Ik geloofde mijn eigen ogen niet. Was ik dat? De jurk viel weliswaar te ruim maar dat gold voor al mijn kleren. Het was een nette jurk met lange mouwen, hoog gesloten hals en de rok over de knie. Ik vond hem prachtig. Trots als een pauw verliet ik de slaapkamer maar bovenaan de trap bleef ik staan. Ik hoorde de dokter beneden met Magda praten. Ze hadden het over mij.

"Zestien jaar...? Dokter, ben je krankjorum? Ze is nog een kind. Een kind! Verdorie, dat kun je toch niet menen?"

"Ik weet het," antwoordde hij. "Ik had ook liever gehad dat ze een jaartje of twee ouder was, maar haar moeder geeft me weinig keus. Als ik haar niet neem belandt ze op straat of in de haven."

"Allemachtig! Is dat mens helemaal mesjogge? Arm meissie."

De rest hoorde ik al niet meer. De situatie werd opeens glashelder. Moeder was het ontbrekende stukje uit de puzzel. Ik herinnerde me de eerste avond in dit huis, de woordenwisseling op de gang, zijn belofte me geen pijn te doen en daarna toch de gewijzigde plannen. Tevergeefs sloeg ik mijn handen voor mijn mond om mijn kreet te smoren. Het volgende moment hoorde ik de dokter vloeken en stormde hij de trap op.

"Mijn god, Joke. Ik had geen idee... Sorry meid." Hij wilde me omarmen maar ik weerde hem wanhopig af.

"Moeder heeft me verkocht!"

"Niemand heeft je verkocht. Kom, dan drinken we samen thee en..."

"Ik wil jouw thee niet. Je hebt tegen me gelogen!"

Hoe kon ik hem vertrouwen als hij niet eerlijk was? Ik wilde hem zo graag als een grote broer beschouwen, als een soort pleegvader. Ik had behoefte aan iemand die er voor me was als ik hem nodig had. Bij wie kon ik anders terecht?

"Nee, ik heb niet gelogen. Ik heb je alleen mijn kant van het verhaal verteld. Elk woord daarvan is waar."

"Wat heb ik aan halve waarheden?" beet ik hem toe. "Je zou me alles vertellen. Alles!"

Ik liet me op de bovenste trede van de trap zakken, legde mijn armen op mijn knieën en liet de waterlanders mijn mooie jurk verpesten. Hij kwam naast me zitten en liet me uithuilen terwijl hij zachtjes over mijn rug wreef. Door mijn tranen zag ik Magda, een voluptueuze vrouw van een jaar of vijftig, met een emmer sop en poetsdoeken door de gang lopen. Ze keek even omhoog maar de dokter gebaarde dat ze door moest lopen. Daarop zette ze alle deuren open en ging fluitend aan het werk in de spreekkamer van de dokter.

"Kom." Hij trok me aan mijn arm omhoog. "Magda was zo lief om haar zelfgebakken appeltaart mee te nemen."

Hoe lang was het geleden dat ik samen met moeder taart had gebakken? Ik was er dol op maar nu draaide mijn maag zich om.

"Ik heb geen trek."

"Een maaltijd overslaan is voor jou geen optie," zei hij op een toon die geen tegenspraak duldde. "Doktersvoorschrift. Als jij eet geef ik antwoord op je vragen."

Nu chanteerde hij me ook nog. "De hele waarheid?"

"Als je het echt wil weten... Ja."

Na een paar minuten snotteren volgde ik hem naar de keuken. Daar kreeg ik een mok thee met veel suiker en melk, een boterham met kaas en een punt appeltaart. Ik begon met de taart. Als ik thuis de lekkere hapjes niet meteen op at, werden ze door de andere kinderen weggekaapt.

De dokter prikte met een vork in zijn gebak maar er verdween amper iets in zijn mond. Hij was nog steeds ongewassen, ongeschoren en gekleed in kamerjas. Omdat de jas open viel zag ik een glimp van zijn slappe pik. Hij leek zich naakt even comfortabel te voelen als gekleed.

"We leven in een harde wereld, Joke," begon de dokter. "Soms moeten mensen verschrikkelijke keuzes maken om het hoofd boven water te houden. Daarom wil ik niet dat je zo hard over je ouders oordeelt."

"Moeder heeft me aan jou verkocht in ruil voor eten," volhardde ik koppig.

"Ze heeft je hooguit opgeofferd. Het hele gezin was verzwakt en dreigde te verhongeren. Ze stond met de rug tegen de muur en zag geen andere uitweg. Je hebt helaas de pech dat je de oudste en knapste dochter bent."

Dit snapte ik niet. Tegenover Magda had hij zich niet bepaald positief over mijn moeder uitgelaten. "Waarom verdedig je haar?"

"Ze is je moeder, liefie. Je hebt er maar eentje."

Ik kreeg de indruk dat hij het mooier wilde maken dan het was om mijn gevoelens te ontzien. Ze had hem belazerd, toch?

"Die eerste avond... Ik heb gehoord dat jullie ruzie maakten. Waar ging dat over?"

"We hadden een verschil van mening." Hij zocht naar de juiste woorden. "Maar laat ik bij het begin beginnen... Je moeder kwam op mijn spreekuur voor een zwangerschapscontrole, maar dat was niet de ware reden van haar komst. Ze had van iemand gehoord dat ik soms jonge mensen aan werk help. Het moest een goedbetaalde baan zijn vanwege de schrijnende situatie waarin jullie gezin verkeerde. Voor Jan kon ik helaas niets betekenen. Voor jou wel, maar ik vertelde je moeder dat een ongeschoold meisje alleen in de prostitutie genoeg verdient om haar probleem op te lossen."

Koude rillingen liepen over mijn rug. Blijkbaar had ze dat voorstel niet afgewezen.

De dokter pauzeerde even, dronk van zijn koud geworden thee en staarde in het niets. Met ingehouden adem wachtte ik op het vervolg. De spanning was bijna tastbaar.

"Eén van mijn meisjes was kort daarvoor vertrokken. Daarom had ik wel interesse in je moeders aanbod. Ze ging akkoord met mijn voorwaarden. Ze beloofde alle details met je te bespreken en dan samen met jou terugkomen. Ik stelde een paar vragen over je leeftijd, gezondheid en of ze iets wist over je eventuele ervaring op seksueel gebied. Ze zei... Ze beweerde dat je bijna achttien was en een affaire had met een jongen uit de buurt."

Elk woord sneed als een mes door mijn ziel maar tegelijkertijd wist ik dat de dokter de waarheid sprak. Dit paste bij moeders karakter. Ze kon soms een bikkelharde tante zijn om het doel dat ze voor ogen had, te bereiken. Ik kende haar langer dan vandaag. Niemand kon zo goed manipuleren als zij.

"Ik zweer je dat je hier nooit over de drempel was gestapt als ik had geweten dat je nog een onbeschreven blad was. Ik ben godverdomme geen beul!"

Het lepeltje rinkelde in mijn beker toen hij zijn vlakke hand hard op de keukentafel liet neerkomen. Daarna sprong hij op van zijn stoel en ging met gebalde vuisten voor het raam staan. Ik schrok me lam van zijn plotselinge uitbarsting. In eerste instantie durfde ik mijn mond niet open te doen, maar ik begreep dat zijn woede vooral op zichzelf was gericht.

"Ze heeft je onder druk gezet," concludeerde ik.

"Dat zegt meer over mij dan over haar," oordeelde hij hard. Hij bleef met zijn rug naar me toegekeerd staan. "Als arts mag ik me niet onder druk laten zetten, ook niet door een wanhopige moeder. Ik behoor geen overhaaste beslissingen te nemen en mijn patiënten bedenktijd te geven voor een rigoureuze ingreep die de rest van hun leven zal beïnvloeden. Hoe kon ik zo ongelooflijk stom zijn om dat bij jou te vergeten?"

Hij zweeg abrupt. Hij had steken laten vallen en dat verweet hij zichzelf. Ik kreeg de neiging om hem te troosten. Vrijwel tegelijkertijd keken we elkaar aan. De harde trekken in zijn gezicht maakten plaats voor een geforceerd lachje.

"Weet je dat je er beeldschoon uitziet in die jurk? Blauw staat je goed. Heb je jezelf al bewonderd?"

"Ja." Mijn uiterlijk kon me op dit moment niet zoveel schelen. Ik wilde dat hij zijn verhaal afmaakte.

Hij wreef met beide handen door zijn gezicht en zijn haren. "Terwijl ik mezelf toonbaar maak eet jij die boterham op. Afgesproken?"

Nee, er werd niets afgesproken. Hij had de deurknop al in zijn handen toen ik de vraag stelde die op mijn lippen brandde.

"Hoe heeft ze je zover gekregen?"

Ik zag hoe hij zijn kaken op elkaar klemde. Met tegenzin liep hij terug naar de tafel en leunde met beide handen op het houten blad. Hij spande zijn vingers zo hard om de rand dat de knokkels wit werden.

"Laten we erover ophouden, meisje. We worden er allebei niet vrolijk van. Sommige vragen kun je beter niet stellen."

"Het is belangrijk voor me. Dit gaat over mij!"

Het sierde hem dat hij me wilde ontzien. Maar hoe pijnlijk de waarheid ook mocht zijn, ik had geen rust voor ik het plaatje compleet had. Ik wilde het weten.

"Ze legde je lot in mijn handen."

"Hoe?"

"Nadat ik je had onderzocht bleek je nog maagd te zijn en lichamelijk in bar slechte conditie. Bovendien vond ik je veel te jong voor het Huis. Ik confronteerde je moeder met de feiten en probeerde haar op andere gedachten te brengen, maar ze was vastbesloten. Als ik je niet aannam zou ze de volgende dag met je naar De Kaap gaan."

Katendrecht, in de volksmond De Kaap, was de beruchtste buurt van Rotterdam, een broedplaats voor zeelui, Chinezen en hoeren. Zelfs ik wist dat het daar niet pluis was.

"In plaats van professioneel was ik emotioneel," zei de dokter. "Je eerste aanblik had me geraakt als een mokerslag. Het resultaat van mijn onderzoek was hartverscheurend. Zo'n mooie meid maar zo broodmager dat ik vreesde voor je leven. Het was een wonder dat je nog kon lopen. Ik gaf je hooguit drie maanden als er niet snel werd ingegrepen. Je ouders beseften dat ook."

"Er moest er eentje bloeden," zei ik.

Hij beaamde het niet, maar ontkende evenmin.

"Joke, ik ben arts. Het was mijn taak om te voorkomen dat je nog verder achteruit ging. Als het aan mij had gelegen had ik je diezelfde avond laten opnemen in een ziekenhuis. Je moeder verlangde echter dat ik niet alleen jou hielp. Jullie waren er immers allemaal slecht aan toe. Helaas ben ik geen Sinterklaas, ik kan geen tien personen onderhouden zonder tegenprestatie. Geloof me, een volstrekt onschuldig meisje in de prostitutie laten werken druist in tegen al mijn principes. Het was een duivels dilemma maar ik wilde hoe dan ook voorkomen dat je in De Kaap terechtkwam. Neem van mij aan dat alles beter is dan dat."

Verwachtte hij dankbaarheid? Ik wilde best geloven dat hij me de hel had bespaard, maar in het Huis wachtte ook geen paradijsje op me. Ik moest maar afwachten hoe dat zou uitpakken.

"Waarover maakten jullie ruzie?"

Zijn gezicht betrok. "We waren het niet eens over het moment van de ingreep. Ik wilde voor jullie, maar ook voor mezelf, een paar dagen bedenktijd. Maar je moeder wilde geen tijd verliezen. Elke dag zonder eten was er één teveel. Ze bezwoer me dat je volledig op de hoogte was en dat je instemde met de consequenties. Helaas vergat ik dat te controleren."

"Het moest meteen gebeuren omdat je er anders achter zou komen dat ze je belazerde," zei ik toonloos. "Je was moe en had een klotendag."

Hij plantte zijn handen op zijn heupen en richtte zijn blik naar het plafond. "Dan kan ik nog wel logisch nadenken. Twee simpele vragen waren genoeg geweest om uit te vinden of je begreep wat er gaande was. Toen je later wakker werd uit de verdoving..."

Hij maakte zijn zin niet af maar ik wist wat hij wilde zeggen.

"Ik vergeef je," fluisterde ik.

De dokter lachte schamper. "Misschien nu wel. Maar over tien jaar zul je me vervloeken."

Tien jaar? Zover vooruit kon ik niet denken. De komende dagen waren niet eens te overzien. Vreemd genoeg werd ik heel rustig. De puzzel was gelegd. Het verhaal was verteld. De vragen waarmee ik wekenlang had geworsteld waren beantwoord.

De dokter had gelijk. Ik werd er inderdaad niet vrolijk van, maar ik voelde ondanks alles geen haat of wrok. Niet jegens hem en evenmin jegens mijn ouders. Hoewel moeder een dubieuze rol speelde in het geheel probeerde ik haar handelwijze te begrijpen. Wie weet zou ik hetzelfde doen als ik in haar schoenen stond. In gedachten zag ik de bleke gezichtjes van mijn broertjes zusjes voor me. De afgelopen weken was hun gehuil en gejammer verminderd omdat er weer eten op tafel kwam. Het ging nu stukken beter met ze. Hoe hemeltergend het ook was, dat dankten ze aan moeder. Haar leugens waren niet goed te praten maar zij was de enige die handelde terwijl vader enkel klaagde, iedereen behalve zichzelf de schuld gaf, en geen enkele noemenswaardige actie ondernam. Het was alleen zuur dat ik daarvoor de prijs betaalde.

Ik trok het bordje met de inmiddels droog geworden boterham naar me toe en scheurde er kleine stukjes af die ik vervolgens één voor één in mijn mond stopte. Het smaakte niet maar ik werkte het toch allemaal weg. Wie was ik om een boterham te weigeren als ons hele gezin een hongerdood had kunnen sterven? Denkend aan de vrouwen in Katendrecht bedacht ik dat ik het erger had kunnen treffen. Niet zeuren Joke, hield ik mezelf voor.

Volgens moeder kon je je lot maar beter accepteren en je kruis dragen. Vader beweerde dat je nooit een kwartje werd als je voor een dubbeltje geboren was, maar hem verdacht ik ervan dat hij nooit een serieuze poging had gedaan om meer te bereiken dan een dak boven zijn hoofd en brood op de plank. In dat laatste had hij zelfs gefaald.

"Gaat het?" vroeg de dokter bezorgd.

"Ja hoor. Je kunt me met een gerust hart even alleen laten. Ik zal niet gillen of weglopen."

"Vrouwen." Hij schudde glimlachend zijn hoofd. "Of ze nou zestien zijn of zestig, ze kunnen allemaal gedachten lezen."

Hij verliet de keuken. Amper een halve minuut later kreeg ik gezelschap van Magda die me wees op het zonnetje dat door de wolken brak. Haar opgeruimde humeur was een welkome afwisseling. Ze kletste vrolijk over en koetjes en kalfjes terwijl ze de emmer met schoon water vulde en de dweil uitwrong. Ik knapte er helemaal van op.

"Zal ik even helpen?" bood ik aan toen ze het fornuis en de gootsteen onderhanden nam. Ik snakte naar een bezigheid waarbij ik niet hoefde na te denken. Ik zou dit hele huis wel in mijn eentje willen soppen.

"Nee zeg, de dokter doet me wat. Blijf jij maar lekker zitten. Wil je nog iets eten?"

"Alsjeblieft niet... Ik kan geen pap meer zeggen."

"Zou je het nou wel doen, moppie?" vroeg ze ernstig. "Je bent nog zo jong."

"Ja," zei ik zonder enige aarzeling. "Ik ga het in ieder geval proberen."

Mijn gedachten dwaalden af naar de afgelopen uren. Alle nieuwe ervaringen deden me niet alleen naar meer verlangen, ze maakten me ook nieuwsgierig. Dit was pas het begin. Als alle seks zoveel genot gaf was het misschien geen straf om daarvan mijn beroep te maken. Het was tenslotte het oudste beroep ter wereld.

 

© Fanny

 

Meer verhalen van: Fanny

Fijn verhaal 
+4

Reacties  

Die massage is om van te smullen. Zo goed beschreven, wauw! En Joke is nu echt seksueel ontwaakt. Haar hele beleving van 'Het Huis' wordt langzaamaan opgebouwd, met oog voor detail en voor altijd aanwezige prikkels. Ik vind dit heerlijk leesvoer, Fanny... maar dat wist je al, hé? 8)
Groetjes en tot schrijfs!
Malach
Dank je, Malach, ook voor je reactie op de vorige delen in deze serie. Ik word zowaar verlegen van je complimentjes :oops:
Subliem!
Er is nog steeds een dagelijkse versmarkt op Katendrecht (de Kaap). Maar dan anders als in de tijd waarin deze prachtige verhalen zich afspelen. Zeldzaam goed geschreven, chapeau!
Die dokter is een smiecht. Maar de persoon die hem verzonnen heeft, briljant. Wat een geweldige drieluik tot nu toe. Dat er nog heel wat delen mogen volgen...
Aan mij de eer om je complimenten blozend in ontvangst te nemen :oops:
Thanks, tlc!
Het is een eer voor me om op dit deel uit een werkelijk fantastische serie als eerste een reactie te geven. Een fantastische serie, een fantastisch deel. Net als deel 1 en 2 geweldig zijn. Zo goed geschreven, je 'ziet' gewoon de ontwikkeling die Joke doormaakt. Bij een van mijn verhalen schreef je dat je wilde dat jij het geschreven zou hebben. Wel, dit keer is het andersom, nu zou ik dat willen. Mijn complimenten, Fanny.