Gymnasium 03 (Mevrouw Schuttelaar)

Informatie
Geschreven door Syrphe
Geplaatst op 20 september 2016
Hoofdcategorie Gymnasium
Aantal reacties: 1
15103 woorden | Leestijd 76 minuten

Ik ging naar boven. De zolder was een grote lichte ruimte waarvan ik al veel langer droomde om hem in te palmen. Vandaag was dat zonder slag of stoot gelukt. Eigenlijk kon ik het nog niet allemaal bevatten. Gelukkig stonden er alleen een paar dozen en zou ik eigenlijk makkelijk aan de slag kunnen om er iets moois van te maken. Al gauw had ik idee welke kleuren ik wilde gebruiken en maakte een lijstje.

’s Middags kocht ik bij Gamma wat ik dacht nodig te hebben en belde daarna Dieneke om haar van mijn nieuw verworven vrijheid op de hoogte te stellen. Uiteraard vroeg ik haar of ze wilde komen helpen. Ze zou er zijn, beloofde ze.

Al vroeg was ik bezig in mijn toekomstige privédomein. Iets na negenen hoorde ik gestommel op de trap en kwamen mama en Dieneke naar boven. Mijn meisje had een grijs bloesje en een tuinbroek met verfvlekken aan en ook dat stond haar vertederend. We kusten elkaar en mama stond ons glimlachend te observeren.

‘Zo, voorlopig kunnen jullie vooruit. Veel plezier en smeer niet teveel op jezelf, Wessel.’

Dieneke kwam dicht bij me staan, sloeg een arm om mijn middel en liet haar hoofd tegen mijn schouder rusten.

‘Wessel’ fluisterde ze zachtjes ‘ik heb je moeder gezien. De vorige keer kende ik dat nog niet. Vandaag herkende ik het onmiddellijk. Ze is familie.’

Vertederd kuste ik haar en ik vertelde hoe blij ik was dat ze dat gezien had. Hoe blij ik was dat ze mijn meisje was. Nog even stonden we tegen elkaar aan, maar toen werd ik ongeduldig en wilde ik aan de slag.

Aan het eind van de middag konden we niet verder. Eerst moesten er delen drogen voordat er afgelakt kon worden, maar het liet zich aanzien dat het werk de dag erop, of misschien de daaropvolgende dag klaar zou zijn.

‘Wessel, je weet toch dat ik er morgen niet kan zijn, toch? Ik moet naar mijn bijbaantje bij Edah op de Assendorperstraat.’

Ik had daar uiteraard aan gedacht en ik had me ook bedacht dat ik mijn afspraak met Evelien zou kunnen nakomen. Ik vertelde haar wat ik in gedachten had. Even keek ze me aan alsof ze door een vlaag van jaloezie werd overvallen. Meteen daarna klaarde haar gezicht op en hing ze aan mijn hals. Ze kuste me en keek me stralend aan.

‘Wessel, liefste van me. Ik bedenk me ineens iets. Volgens mij had Helen het daar ook over. Zou mam niet ook lid van de familie kunnen worden? Zou je daar eens naar willen informeren? Ik zou het zo fijn voor haar vinden als ze zou kunnen deelnemen aan dezelfde tolerante, onbezorgde, liefdevolle zorg die jouw moeder en Helen me geven. Oh, maak het een onvergetelijke dag voor haar. Ik weet nu precies wat zij al die tijd heeft moeten missen en ik gun het haar zo. Ik ben blij dat ik er over ben begonnen. Enne, Wessel? Ik ben niet meer jaloers. Daarnet misschien eventjes, maar nu ik erover heb nagedacht niet meer.’

Haar werktenue bemoeilijkte handtastelijkheden en we zagen daar dan ook zonder veel problemen vanaf. Toen ze zich opmaakte om te vertrekken, bleek dat papa ook weer thuis was en werd ik wederom verrast door mijn meisje. Eerst kuste ze mama vol op haar mond. Daarna nam ze papa’s gezicht tussen haar handen en ik zag dat ze elkaar gedurende lange momenten diep aanschouwden. Na een diepe zucht kuste ze papa op dezelfde manier als ze mama gedaan had. We vertrokken, mijn ouders in verwarring achterlatend.

In de Wilhelminastraat was Evelien bezig met huiswerk nakijken van een van haar leerlingen, maar ik vroeg haar even te spreken. Dieneke vluchtte de trap op en zei te gaan douchen. Ik trok Evelien mee naar de keuken en sloot de deur.

‘Wat ik nu ga zeggen, gaat jouw leerling niets aan.’

Ze keek me ietwat nerveus, maar toch wel met een glimlach aan.

‘Evelien, heb jij morgen zin om mij te ontvangen? Dieneke is naar haar werk in ik hoopte dat jij misschien tijd voor me hebt.’

‘Of ik tijd voor je heb!’ schreeuwde ze bijna verontwaardigd uit.

‘Of ik tijd voor je heb’ fluisterde ze nogmaals.

‘Jongen, Wessel, ik zou er alle afspraken voor hebben afgezegd. Ik ben zó verschrikkelijk blij dat je al zo snel nadat je zo innig met Dieneke hebt gevreeën aan mij denkt.’

Tranen welden op in haar ogen en ietwat overstuur huilde ze met lange halen toen ik haar omarmde en tegen me aantrok. Even duurde het maar. Ze drukte zich stevig tegen me aan, snikte nog een of twee keer en verontschuldigde zich voor haar uitbarsting. Dat ging me te ver en met een paar vingers tilde ik haar kin op en kuste haar lippen.

‘Kom mevrouw Schuttelaar, er zit nog een leerling hiernaast. Droog uw tranen, haal even een natte lap door uw gezicht en morgen ziet alles er anders uit. Zal ik er om een uur of elf zijn?’

Er brak toch een lachje door en ik zag haar direct een stuk vrolijker worden. Ze zuchtte nog eens diep en haalde een natgemaakte handdoek over haar gezicht.

‘Kan ik me zo wel vertonen?’

Ik dacht dat het er wel mee doorkon en kuste haar nogmaals en vertelde dat ik nog even naar Dieneke wilde.

‘Dag lieve jongen’ fluisterde ze ‘tot morgen.’

Ze verdween weer naar de kamer waar haar geduldige leerling nog steeds zat te wachten.

Dieneke was bezig haar haren in de handdoek te wikkelen en lachte me ontspannen toe. Koket wiebelde ze met haar borsten en draaide wulps met haar kontje. De verleiding werd te groot en ik nam mijn geile meid in m’n armen. Meteen tastte ze naar mijn lul en vond die behoorlijk rechtopstaand in mijn broek.

‘Je moet naar huis, geil vriendje van me’ zuchtte ze.

Ze had gelijk, maar eerst moest ik nog even zo’n prachtige tiet vasthouden en toen ik haar kuste, doopte ik mijn middelvinger in haar grotje. Ze voelde vochtig glad aan van binnen.

‘Ik ben al weer zo vreselijk geil’ hijgde ze, maar duwde me toch weg.

‘Morgen kom ik bij je. Jouw ouders hebben gezegd dat ze een groot bed gaan halen en dat wil ik wel eens met jou uitproberen. Als je daar na jouw bezoek aan mijn rivale nog puf voor hebt tenminste.’

Lachend duwde ze me de badkamer uit en zwaaide boven aan de trap naar me. Haar tieten zwaaiden mee en mijn pik hikte nog even van wellust.

Weer thuis raakten mama en papa niet uitgepraat over Dieneke’s vrijpostige optreden en prezen zich gelukkig met mijn meisje als toekomstige schoondochter.

Die zaterdag reden mijn ouders al vroeg weg om het beloofde bed op te halen. Ze moesten ervoor naar Ommen. Mama’s ongetrouwde broer, oom Henri, woonde daar en die bewaarde de inboedel van hun beider overleden ouders. Ze knoopten er meteen een bezoekje aan vast. Zo vaak zagen mama en oom Henri elkaar niet.

Na hun vertrek deed ik rustig aan en om kwart voor elf stapte ik op m’n fiets. Bij school stalde ik het vehikel en liep het laatste stukje naar de Wilhelminastraat. Een onbekende fiets voor de deur zou maar vragen kunnen oproepen, vond ik. Op het moment dat ik op de bel wilde drukken, zwaaide de deur open en werd ik op niet erg zachtzinnige manier naar binnen gesleurd.

Evelien had hoge nood. Ze ramde de deur dicht en viel me om de hals.

‘Ik stond al vanaf half elf op je te wachten.’

Haar haperende ademhaling verried haar opgewondenheid en hijgend trok ze me aan een hand de woonkamer in. Ze droeg dezelfde spijkerbroek als de dag ervoor, maar had een ander bloesje aan. Koket stonden drie knoopjes van dat witte ding open en ik zag de aanzet van een paar veelbelovende tieten.

‘Waar wil je zitten, Wessel. Kom je naast me op de bank?’

Dat leek me wel een goed plan, want als we op de bank zouden zitten, waren we vanaf de straat absoluut niet te zien.

Ze liet me niet los, ik zou de kans niet krijgen weg te lopen. Weer kreeg ik twee armen om me heen en proefde ik een vrouwenmond. Mijn tong hoefde geen moeite te doen om de hare te vinden. Vrijwel meteen merkte ik dat onze bloeddruk opliep, onze ademhaling versnelde en de geilheid hand over hand toenam. Met één arm om haar heen geslagen, had ik de andere vrij om de resterende knoopjes een voor een los te maken. Al kussend trok ik het bloesje uit haar jeans en zag ik even later wat voor beha ze droeg.

‘Evelien, heb je dit prachtige dingetje tegelijk met die van Dieneke gekocht toen jullie in Amsterdam waren? Ik vind hem net zo mooi als die van jouw dochter. Je maakt me gek van verlangen, zeker als jouw tieten zo prachtig tegen elkaar aangedrukt worden. Van zoiets moois kan ik niet afblijven.’

Sprakeloos zat ze me aan te kijken en timide knikte ze bevestigend.

Met beide handen probeerde ik haar rijkdom te omvatten, maar mijn handen waren te klein. Christenezielen, dat me dat niet eerder was opgevallen. Evelien had een veel grotere voorgevel dan haar dochter. Het verschil met Dieneke’s behaatje en het ding wat ik op dat moment in mijn handen had, uitte zich vooral doordat haar tepels wel bedekt waren, ook al was dat maar ternauwernood. De hele tijd waarin ik haar borsten de hemel in zat te prijzen, zat Evelien me sprakeloos van verwondering aan te gapen.

‘Weet je Wessel, mijn ex had nooit aandacht voor mijn borsten, hij vond ze veel te groot. Ik vind het zo leuk dat jij ze wel mooi vind. Ik zal ophouden me te verstoppen. Als jij het echt leuk vindt, zal ik meer van die beha’s kopen. Wil je me nog eens kussen? Alsjeblieft?’

Natuurlijk wilde ik dat. We kusten elkaar naar totale ademnood.

Toen we na enige tijd van elkaar los kwamen tilde ik voorzichtig het bloesje van haar schouders en gespte in de zelfde beweging haar riem los. D’r ritssluiting deed ze zelf omlaag en ze was behulpzaam met het uittrekken van haar broek door haar achterwerk iets op te tillen.

‘Zou je even willen gaan staan, Evelien? Ik zou je zo graag in dit werkelijk schitterende stelletje bewonderen. God wat ben je mooi.’

Mijn complimenten betroffen haar halflange donkerblonde haar dat in dikke lokken net op haar schouders viel. In haar gezicht vielen mij de gedeeltelijk geëpileerde wenkbrauwen op, maar vooral haar lieve oogopslag. Een vrij kleine mond en een mooi gevormde neus maakten haar gezicht tot een plaatje. Eigenlijk was het een iets oudere uitgave van mijn vriendinnetje. Ja, dat was het. Evelien was alleen maar een paar jaar ouder dan Dieneke, verder leken ze uiterlijk in alle opzichten op elkaar. Ze was werkelijk heel mooi gebouwd en ik bekeek haar schaamteloos brutaal zoals ze daar stond in alleen een klein slipje en die geweldig mooie beha.

Gelukkig stond ze dicht genoeg bij me zodat ik met mijn handen haar billen kon omvatten en haar op die manier naar me toe kon trekken. Oh zaligheid, die heerlijk zachte, maar toch ook weer stevige billen. Ik boog iets voorover en drukte mijn neus tegen haar kruis. De geur van haar nog door een flinterdun laagje textiel verstopte kutje deed me vaag aan Dieneke’s lichaamsgeur denken, maar was essentieel anders. Met mijn hoofd tegen haar ongelooflijk strakke buik en mijn neus bij haar godvergeten lekker ruikende kutje, waande ik me al weer in de hemel. Zo moest het paradijs eruit zien, dacht ik.

Evelien stond nog steeds. Ze stond te genieten van de trage manier waarop ik de zaken ter hand nam. Pas veel later zou ze me vertellen hoezeer haar zenuwen door mijn kalme gedrag tot rust gekomen waren en dat ze had genoten van mijn nauwkeurige inspectie van haar werkelijk prachtige fysiek.

Uiteindelijk waren het haar handen op mijn hoofd die me terug riepen naar de werkelijkheid. Ik ging alleen maar staan, om haar, net zoals ik dat met Dieneke had gedaan bij haar schouder en onder haar benen op te pakken en met haar in mijn armen weer te gaan zitten. Ze omhelsde me toen we kusten en ik kneedde ik haar borst over de kanten cup van haar lingerie. Ze hijgde dat ik door moest gaan en reikte achter haar rug om, naar ik vermoedde, haar behasluiting los te maken.

‘Evelien, mag ik dat doen?’

Ze keek me verliefd aan en sloeg haar armen weer om mijn hals. Met twee handen haakte ik die sluiting nu zelf los en langzaam bevrijdde ik haar tieten uit hun fragiele gevangenis. Ze moest me wel loslaten, want ik wilde het kledingstukje echt helemaal van haar af hebben. Haar borsten tuimelden nu echt de vrijheid in en ik zag dat, ondanks haar leeftijd, haar prammen nauwelijks hingen. Haar harde en door onze vrijage gezwollen tepels stonden in donkere tepelhoven die alle aandacht vestigden op haar zachte vrouwelijkheid.

‘Vind je me nog steeds mooi, Wessel. Vind je mijn borsten niet te groot?’

Haar onzekerheid vertederde me en ik lachte alleen maar een beetje schamper en verlustigde me aan die twee goddelijke stevige bollen. Die memmen waarvan ik echt niet genoeg kon krijgen en die ik met volle aandacht aan het masseren was. Ze smolt onder alle toewijding die ik haar betoonde.

Met al mijn kracht hield ik haar vast terwijl ik opstond en haar naar de tafel droeg. De eettafel, wel te verstaan. Voorzichtig verplaatste ik met één hand een vaasje en een kandelaar en legde mijn meisje’s moeder op haar rug op de Perzische loper die de tafel bedekte. Licht kuste ik haar en zag dat ze me vragend aankeek. Ik liep naar het hoofdeinde, voeteneinde in dit speciale geval, en vroeg of ze haar billen iets op wilde tillen. Ze deed wat ik haar verzocht had en ik pelde haar schattige slipje van haar vrouwelijk gespierde kontje af. Preuts hield ze haar benen tegen elkaar en ik zag haar een blos van schaamte krijgen.

‘Wat is er Evelien? Waar schaam je je voor? Je bent een ongelooflijk mooie vrouw en er is niets, maar dan ook helemaal niets om je voor te schamen.’

Haar kleur werd intenser en ik duwde zachtjes tegen haar knieën om haar benen wat uit elkaar te krijgen. De zachte tegendruk die ik ondervond, werd door mijn vasthoudendheid overtroefd en even later keek ik naar een perfect glad geschoren vagina op.

‘Ooohhh, wat heb jij een prachtig kutje’ riep ik blij verrast.

Ze durfde me nauwelijks aan te kijken en fluisterde dat ze van Dieneke had gehoord dat ik het zo mooi vond als een vrouw helemaal glad was van onderen. Ze had zich met dat doel voor onze ontmoeting vandaag, speciaal geschoren.

Ik voelde mijn leuter steigeren en kon het niet nalaten een warme kus op haar spleet te drukken. Haar doosje zag er weer totaal anders uit dat dat van Helen of Dieneke. Eveliens clitoris presenteerde zich veel duidelijker en haar kleine schaamlippen piepten iets verder tussen haar grote lippen uit dan ik bij Helen gezien had. Ik werd er instant geil van en drukte nogmaals mijn lippen op haar prachtige gleuf.

‘Vind je me niet afstotelijk’ kermde ze.

‘Mijn ex vond me walgelijk, daar beneden. Ik schaam me zo, maar ik kan er echt niets aan doen.’

Meteen was mijn hoofd, mijn mond beter gezegd, bij de hare. Ik kuste die teder en liep met haar in mijn armen weer terug naar de bank. Ik begon de verward kijkende vrouw uit te leggen wat me dwars zat.

‘Lieve mevrouw Schuttelaar. Weet je wel Evelien, dat jouw lichaam er perfect uitziet? Weet je wel dat je mij het hoofd compleet op hol brengt? Zou je alsjeblieft op willen houden met jezelf naar beneden te halen en mij, ja mij vooral, te willen geloven als ik zeg dat jij een hele mooie vrouw bent en nog wel een behoorlijk geile ook. Wat de vader van mijn meissie voor op- een aanmerkingen op jouw prachtige lichaam had, moet je vergeten. Dat moet echt. Aan jouw lichaam mankeert helemaal niets en ik ben zo vreselijk blij dat je je geschoren hebt. Ik houd namelijk niet van haartjes in mijn mond.’

Met trillende lipjes keek ze me nu aan en klauwde zich koortsig aan me vast.

‘Wessel, jij bent de eerste die dat tegen me zegt. Ik ben altijd zo onzeker over mijn lichaam. Ik heb me vaak dapper gehouden omdat ik bang was mijn angsten op Dieneke over te dragen. Mijn minderwaardigheidsgevoel heeft me er altijd van weerhouden een nieuwe man te zoeken. Toen ik jou met Dieneke binnen zag stappen verloor ik echter mijn zelfbeheersing en werd ik verliefd op het vriendje van mijn eigen dochter. Wessel, lieve jongen. ik kan er niets aan doen. En nu je me zo ongenadig aan het bekijken en beoordelen bent, vallen mijn angsten van me af. Ik ben zo vreselijk blij dat je dit voor me doet.’

‘Lief moedertje’ plaagde ik haar ‘ik ga nog veel meer doen, let maar op.’

Wederom liep ik met haar naar de tafel en legde haar weer op de loper. Het kostte minder moeite dan daarvoor toen ik haar benen uit elkaar wilde duwen. Ik zette haar voeten op de tafelrand en spreidde haar benen zover mogelijk. Zachtjes drukte ik mijn lippen tegen de binnenkant van haar dijbeen aan, vlak boven de knie. Langzaam kuste ik mijn weg naar haar geurende grotje toe en ik merkte bij iedere aanraking dat haar ademhaling stokte en zag haar benen en buik verkrampen. Toen ik haar zaligheid tot op centimeters was genaderd, schreeuwde ze het uit van frustratie, om even later een lange zucht van verlichting te slaken toen ik mijn lippen om haar inmiddels behoorlijk vochtige gleuf sloot.

Ik zoog me aan haar verrukkelijk vormgegeven vrouwelijkheid vast en stak mijn tong er zo ver als ik kon in. Mevrouw Schuttelaar kreunde extatisch en greep met haar handen rond mijn hoofd. Mijn tong ging ondertussen langs de binnenzijde van haar kleine schaamlippen, met zo nu en dan een kleine excursie naar de diepte van haar schede. Haar opwinding nam hand over hand toe en ze drukte mijn hoofd zo hard mogelijk tegen haar vochtige onderlichaam aan. Toen ik dacht dat een orgasme imminent was, richtte ik mijn aandacht op en rond haar clitoris. Aan haar ademhaling, haar gekreun en gezucht te horen, denderde een hoogtepunt met sneltreinvaart door haar al jaren niet beminde lichaam.

Bijna krijsend kwam Evelien klaar en klemde ze mijn hoofd tussen haar stevige dijen terwijl haar handen me met alle macht tegen haar nu soppende onderlichaam aanduwden. Toen ze de regie over haar geteisterde lichaam weer enigszins terugkreeg, kon ik me aan haar krampachtige omknelling ontworstelen en kreeg ik de gelegenheid haar te omhelzen en te kussen. Ze hield me in een innige omstrengeling en langzaam kwam ze tot bedaren en durfde me eindelijk eens aan te kijken.

‘Het is zo verschrikkelijk lang geleden dat ik een orgasme had. Voordat ik trouwde lukte me dat wel eens. Tijdens mijn huwelijk is het nooit gebeurd, maar wat je nu met me gedaan hebt, heb ik niet eerder beleefd. Jij bent een godswonder, jongen. Maar Wessel, waarom heb jij nog steeds al je kleren aan. Ik wil je tegen me aan voelen, maar dat wil ik alleen als jij ook bloot bent.’

Ik boog me weer over haar heen en vroeg haar of ze ook een bed had. Ze veerde op en wilde opstaan, maar dat voorkwam ik door haar weer op te pakken.

‘Zeg maar waar ik naartoe moet, mevrouw’ instrueerde ik haar.

Op haar aanwijzingen kon ik haar even later op een tweepersoons bed deponeren en begon ik mezelf uit te kleden. Belangstellend lag ze me te observeren. Toen ik als laatste mijn stijve pik ten tonele voerde bij het uittrekken van mijn onderbroek, slaakte ze een kreet van verrassing.

‘Wessel, wat is ‘ie groot, mijn ex had er eentje die maar half zo groot was en hij kon er me zelfs niet mee kietelen.’

Het kon me eigenlijk niets schelen en ik schoof tegen haar aan. Als een dolleman tastte ze naar mijn pik en masseerde mijn eikel en daarna liet ze haar handen langs de hele staaf glijden. Op en neer, op en neer.

‘Evelien, als je daarmee doorgaat, kom ik klaar. Ik weet een leukere manier’ fluisterde ik haar in.

Als door een wesp gestoken liet ze verschrikt mijn stijve los en keek me vragend aan.

‘Welke leukere manier bedoel je Wessel’ vroeg ze een beetje van de wijs.

Ik zag haar schrikreactie en begreep dat haar iets dwars zat.

‘Wat scheelt eraan meis. Waarom schrik je als ik zeg dat er voor mij een leukere manier van klaarkomen is dan met je handen?’

‘Nou, eeehhhh, ik weet niet….. Ik bedoel dat je misschien dacht dat ik eeehhhh… met mijn mond… Dat durf ik helemaal niet’

Zenuwachtig draaide ze de zoom van het dekbed in haar vingers rond.

Ik kwam ontspannen naast haar liggen, trok haar hoofd met een arm naar me toe en kuste haar geruststellend.

‘Evelien, als twee mensen met elkaar vrijen, kan er nooit sprake van dwang zijn. Je moet niet bang voor me zijn, sterker nog, je mag niet bang voor me zijn. We doen met zijn tweeën alleen die dingen die we allebei willen. Anders niet. Punt.’

En weer kuste ik haar, maar nu voelde ik haar lichaam tegen me aandrukken en pakte ze mijn hand om die naar haar vochtige doosje te sturen.

Jong als ik was, begreep ik voldoende wat haar signaal betekende en probeerde ik voorzichtig een vinger tussen haar schaamlipjes te krijgen. Mijn vinger gleed er pardoes in en ik hoorde mijn minnares kreunen van genot.

‘Wil je me niet gewoon neuken Wessel? Al dat andere komt misschien later wel, als ik wat meer gewend ben. Ik vind het nu nog zo vreemd, zo onwerkelijk. Jij bent meer dan twee keer zo jong als ik, maar ik voel me in jouw armen zo volledig geborgen.’

Ze keek me hoopvol aan, trok haar arm voorzichtig terug en nestelde zich op haar rug naast me.

‘Kom je’ wenkte ze geil ‘ik heb er na al die jaren toch zo’n zin in.’

Met mijn paraat staande lat in de aanslag verplaatste ik me naar een mooi plekje tussen haar benen die ik eerst nog iets verder uit elkaar moest vouwen. Nog net op tijd herinnerde ik me dat een kussen onder haar billen voor haar verhoogd genot zou betekenen. Blijkbaar begreep ze mijn bedoeling, want ze tilde haar kontje uit zichzelf op toen ik een kussen pakte. Voordat ik mijn leuter in haar wachtende gleuf wilde schuiven, moest ik toch nog eerst mijn lippen op haar prachtige kutje duwen en even, heel even maar, op die heerlijke kleine schaamlippen sabbelen. Evelien begon meteen weer te kronkelen, maar ik zou haar niet nog een keer oraal naar een climax brengen.

Toen ik echt aanstalten maakte om haar te penetreren, keek ze toch iets onzeker.

‘Doe je voorzichtig Wessel, het is zó lang geleden dat ik iets substantieels in mijn eeehhh… eeeehhh, doosje gehad heb’ gooide ze er uiteindelijk uit.

Blijkbaar had ze problemen met het gebruik van intieme taal, maar dat zou ik haar nog wel leren. Ik zou haar nog veel meer gaan leren, nam ik me voor. Voor dat moment stond er echter iets anders op het progamma en ik vroeg haar of ze haar schaamlippen iets uit elkaar wilde vouwen, zodat ik er mijn eikel tussen kon laten glijden. Ze keek me verwilderd aan en vroeg of ik dat niet zelf kon. Ze vond het zo gênant om aan haar schaamlipjes te komen. Ik noteerde dat ik nog meer op het lesprogramma diende te zetten en wreef met mijn leuter haar schaamlippen nu zelf maar van elkaar.

‘Ben je er klaar voor, lief? Ik zal nu langzaam bij je naar binnen komen. Kijk maar, het gaat makkelijk.’

Waar ze eigenlijk bang voor was, is mij een raadsel. Ze had een kind gebaard, ze was vochtig genoeg, dus pijn kon ik haar eigenlijk niet gedaan hebben. Hoe dan ook, haar kutje omsloot mijn gladde pik als een handschoen en ik duwde hem er zo ver mogelijk in. Haar ogen kregen een verzaligde uitdrukking en ik had mijn lul er tot dan toe alleen maar ingestoken!

Langzaam neukte ik met lange halen en ik probeerde haar clitoris zoveel mogelijk te beroeren. Wat er zich in het verleden ook mag hebben voorgedaan tussen Evelien en haar man, ze gedroeg zich op dat moment als een op hol geslagen stoommachine. Hijgend en zuchtend ontving ze mijn neerwaartse halen door haar bekken tegen de stootrichting in te duwen en zo haar genot nog weer te verhogen. Ver voordat ik gevaar liep zelf een hoogtepunt te bereiken, gierde zij naar haar climax en klemde ze haar benen om me heen. Tijdens het verkrampen van haar inwendige vrouwelijkheid, haar buikspieren en haar benen, hield ik mijn leuter stil in haar kletsnatte groef en veegde met mijn hand een paar bezwete haren uit haar ogen.

‘Godverdomme Wessel, kun je gewoon verdergaan?’ snikte ze zowat van geilheid.

Ze ontspande haar benen wat en gaf me iets meer ruimte om mijn genotgevende werkzaamheden te kunnen hervatten. Al gauw daagde een nieuw orgasme. Het mijne ook. Die handschoen, dat goddelijk gladde groefje, haar bewegingen onder me. Het werd teveel. Ik gunde het haar zó, een tweede orgasme en godzijdank leek het erop dat ze toch nog iets sneller dan ik was. Veel kan het niet gescheeld hebben, want toen ik mijn lading diep in haar spoot was zij al enige tijd bezig de buren te verwittigen van het feit dat ze aan het klaarkomen was. Tsjeezusss, wat maakte ze een herrie.

Steunend op mijn ellebogen kuste ik haar en liet mijn lul in haar verslappen. Een hele tijd later, kwam mijn nieuwe minnares pas weer bij haar positieven, omarmde me en keek me stralend aan.

‘Oh Wessel, wat heb ik hier lang naar verlangd. En nog klaarkomen ook. Het is feest. Het is een feestdag en ik ga het straks aantekenen op mijn kalender.’

Het verlaten mens lag te stralen als een lichtmast in een sportpaleis.

Toen mijn slappe ding uit haar gleed, merkte ze dat er het een en ander achteraan kwam. Verschrikt keek ze me aan, maar moest er toch om lachen.

‘Getverderrie Wessel’ bracht ze min of meer walgend uit ‘dat was ik helemaal vergeten. Mannen zijn van die viezeriken, die spuiten je helemaal vol met rotzooi, bah.’

Dat ging me te ver en ik vertelde haar dat ik het niet met haar eens was.

‘Evelien, ik weet niet hoe jij sexueel bent opgevoed, maar ik ben van mening dat wat twee mensen met elkaar kunnen doen, nooit vies kan zijn. Wat jij nu bah vindt, is niets anders dan lichaamssap en vergelijkbaar met jouw vaginale vochtigheid. Natuurlijk is de functie anders, maar vies? Nee, daarmee ben ik het niet eens. Kom, houd je hand voor je kutje en dan draag ik je naar de badkamer.’

Ze keek me verwilderd aan en verstopte haar hoofd in mijn nek.

‘Je gebruikt zulke nare woorden, dat ben ik niet gewend’ hoorde ik haar fluisteren.

Voor die dag besloot ik het te laten rusten. Ik was ervan overtuigd dat het allemaal wel goed zou komen met haar remmingen. Samen stonden we onder de douche en ik maakte haar met een washandje helemaal schoon. Net zoals ik bij Dieneke had gedaan, richtte ik een straal lauwwarm water op haar kutje om er de laatste resten sperma uit te spoelen. Ook toen weer, kneep ze ontsteld haar benen bij elkaar en keek me radeloos aan.

‘Wat doe je nou!’

‘Ik spoel mijn vieze rotzooi uit jouw heerlijke doosje, lief. Je moet lichaamssappen wel verwijderen, anders gaan ze vervelend geuren en dat wil je niet hebben’ klonk mijn wereldwijze antwoord.

Uiteindelijk liet ze me begaan en toen ik haar daarna had afgedroogd zoals Helen dat graag had, gloeide ze van de warmte. Warme gevoelens voor mij. Dat kon ik zien. Dat mens was straalverliefd op me en ik kan niet ontkennen dat mijn gevoelens voor haar ook tedere vormen begonnen aan te nemen.

Beneden vroeg ze eindelijk of ik wat wilde drinken. Nadat ik omstreeks elf uur binnengekomen was, had ik nog helemaal niets gehad. Op het moment dat we onder de douche uitkwamen, was het half vier. Ik was wel toe aan en versnapering, maar het gaf ook aan waar Eveliens gedachten waren geweest toen ik eenmaal binnenstapte. Nog één keer kusten we en toen stond ik buiten in de zachte regen.

Vier uur was ik thuis en sjouwden papa en ik het bed en het matras naar de zolder. Het was een groot mahoniehouten gevaarte waar een matras inpaste van twee bij anderhalve meter. Het was veel kleiner dan Helens bedden, maar ik verwachtte me er toch in te kunnen vermaken. Met Dieneke, met Evelien desnoods en misschien ook wel eens met Helen. Toen pas begon ik papa’s vooruitziende blik te waarderen. In de tijd dat we in dit huis kwamen wonen, wilde hij per se een badkamer op die zolder hebben. Ik was ontzettend blij met die eigen bad- en wasgelegenheid. Zeker nu, als ik met een vriendin op zolder zou zijn.

Mama en ik maakten het bed op en zij lachte schalks toen ik opmerkte dat Dieneke na haar werk langs zou komen.

‘Komt ze het meteen uitproberen, jongen? Waarom vraag je niet of ze blijft eten en slapen. Morgen heeft ze toch niets te doen, denk ik.’

Ik keek mijn moeder sprakeloos aan en stotterde bijna onthutst van onbegrip.

‘Wat is er in godsnaam allemaal veranderd sinds jullie me naar Helens opleiding hebben gestuurd? Het lijkt wel of jullie daar zelf een heropvoeding genoten hebben. Mama, je bent zo totaal anders dan zeg, twee of drie weken geleden. Hoe komt dat?’

Ze ging rustig op het bed zitten en vertelde dat zij en papa vertederd waren geraakt van mijn meissie en dat dat zulke warme gevoelens had opgerakeld uit hun eigen studietijd.

‘Wessel, papa en ik hebben ons, samen met Bernhard en Annabel, Helens ouders, aardig vermaakt met elkaar. Ik heb ook vaak met Bernhard gevreeën, maar ook met Annabel, papa natuurlijk ook met Anabel en soms ook met Bernhard. Ja, we waren onze tijd ver vooruit. Papa en ik zien nu de geschiedenis zich herhalen en we hopen dat jij je minder zorgen hoeft te maken om je omgeving. Die prettige en veilige omgeving kunnen wij voor een heel groot deel zelf fourneren. Wij moesten alles stiekem doen. We konden in die tijd niet eens een hotelkamer huren. We waren immers geen van allen getrouwd. We hopen echt dat je hiervan gelukkig wordt en met de mensen van en uit de familie, ben ik daarvan overtuigd. Maar één ding wil ik je op je hart binden, maak er geen zoete inval van hier. Ook deze buurt is behoorlijk conservatief en papa’s roeping moeten we respecteren.’

Ik beloofde het. Dat kon ik makkelijk doen. Al mijn vrouwen hadden een eigen onderkomen en ik hoefde ze dus niet per se hier te halen.

Mama keek nog eens in het rond en merkte op dat het nog wel behoorlijk kaal was. Ze vond dat ik nog maar wat spulletjes van mijn oude kamer moest verhuizen. Als dat eenmaal gebeurd was, zouden we samen kijken of er meer bij gekocht diende te worden. Ik voelde me in de wolken, ik voelde me in de watten gelegd. Welke snotneus krijgt van zijn ouders een kamer waar hij zijn min-naressen kan ontvangen. Alleen een snotneus met libertijnse ouders!

Terwijl we daar zo zaten, hoorden we beneden de bel gaan.

‘Dat zal Dieneke zijn’ verwachtte mama.

Samen liepen we naar de voordeur, waar papa mijn meisje al had binnen gelaten. Hij ging haar regenjas weg en liet zich door Dieneke kussen. Mama stond een en ander glimlachend aan te kijken totdat het haar beurt was en Dieneke haar wederom vol op haar mond kuste. Mijn meisje voelde zich thuis.

Mama stelde haar voor wat ze mij verteld had en ze was meteen enthousiast.

‘Mag ik even bellen, mevrouw Cleveringa?

Ze wilde eventjes haar moeder inlichten.

‘Ja, dat mag. Maar eerst moet je even naar me luisteren. Ik vraag niet of je even naar me wilt luisteren, nee je moet. In de familie noemen we elkaar standaard bij de voornaam en we tutoyeren elkaar, allemaal. Meer hoef ik er eigenlijk niet over te zeggen. Als jij, of Wessel wat dat betreft, Helens ouders binnenkort eens ontmoeten, moet je ze meteen bij hun voornaam noemen. Binnen de familie zijn we allemaal gelijk. Wil je dat goed onthouden, meisje?’

‘Ja natuurlijk Trudy.’

Als vanzelfsprekend antwoordde mijn meisje zoals ze daarvoor geïnstrueerd was en kuste mama nogmaals. Aansluitend liep ze naar papa toe, kuste hem en beloofde dat ze hem voortaan Ger zou noemen. Stomverbaasd was ik, dat ze zich zonder slag of stoot overgaf aan mama’s voorstel. Opdracht eigenlijk. Langzaam begon het tot me door te dringen wat familie nu eigenlijk precies inhield. Ik zou er nog veel meer van leren.

Ze belde naar haar moeder en vlak voordat ze op zou hangen, hoorde ik hard schetterend stemgeluid uit de hoorn komen. Verbaasd vroeg Dieneke wat er was en gaf me even later de hoorn.

‘Mijn moeder moet je spreken.’

Haar blik sprak boekdelen.

‘Met Wessel.’

Aan de andere kant hoorde ik Evelien zenuwachtig lachen.

‘Wessel, we hebben vergeten een nieuwe afspraak te maken’ hoorde ik de bakvis aan de andere kant lispelen.

‘Of wil je helemaal geen vervolg op onze ontmoeting?’

Ze klonk opeens een stuk onzekerder.

‘Ja natuurlijk wel lieve, maar daar kan ik op korte termijn niets over zeggen want maandag begint mijn vakantiebaantje. Ik laat je zo gauw mogelijk weten als er een mogelijkheid is. Maar dat moet ook passen in Dieneke’s rooster. Je weet wat we afgesproken hebben.’

Een beetje teleurgesteld moest ze toegeven dat wat ik zei redelijk was. Ze eindigde met me te vertellen dat ze een onvergetelijke middag had gehad en hing op.

Mama zat Dieneke aan te kijken en vroeg haar of ze niet eventjes naast haar wilde komen zitten.

‘Ik zal met de deur in huis vallen. Deze situatie is onbevredigend voor jou, voor jouw moeder, maar ook voor Wessel. Op deze manier lijkt het erop alsof jouw moeder een rivale is, dat mag niet. Rivaliteit in verhoudingen is dodelijk. Ik heb begrepen dat jij met het voorstel bent gekomen en dat Wessel daar uiteindelijk mee heeft ingestemd, maar ik weet een betere optie. Wat zou je er van denken als we de familie bijeen roepen, of een groot gedeelte daarvan en we vragen of jouw moeder familielid kan worden. Denk je dat ze dat wil? Denk je dat ze dat durft?’

Dieneke verschoot van kleur, stamelde onsamenhangende woorden en plofte op de bank neer.

‘Daar heb ik het met Wessel over gehad, maar we hebben er nog niet echt achteraan gezeten. En Helen liet ook al iets merken in die richting. Als dat toch eens waar zou kunnen zijn, dan hoeven we geen onnatuurlijke constructies meer te verzinnen. Dat is voor iedereen beter.’

Dieneke’s stemgeluid vulde enthousiast de kamer en ik vond het jammer dat ik een domper op de feestvreugde moest zetten.

‘Maar het lijkt me toch verstandig om even te wachten.’

Alle ogen richtten zich op mij en aangezien ik degene was die aan- en opmerkingen had, moest ik wel doorgaan.

‘Dieneke, ik vind het vervelend om met bedenkingen te praten over je moeder. Maar als er sprake is van opneming in de familie, moet ik het erover hebben. Ik ben vandaag bij Evelien geweest en heb daar een geweldige middag met haar gehad. Ik denk, nee ik weet zeker dat zij er eveneens van genoten heeft. Maar… Ik heb gemerkt dat ze heel erg in de knoop zit met haar gevoelens ten aanzien van sex, lichamelijke functies en taalgebruik. Ik ga niet in details treden, maar ze is in verwarring. Het lijkt mij beter om eerst te kijken in hoeverre daar wat aan gedaan kan worden, voordat we iemand binnenhalen die dissonantie gaat veroorzaken. Hoe hard het ook klinkt, dat wil ik de familie niet aandoen. Ik heb een voorstel. Als ik een volgende keer naar Evelien ga, zal ik het erover hebben en ik zal voorstellen om haar met Helen te laten kennismaken. Ik ben ervan overtuigd dat Helen op dat gebied beter onderlegd is dan ik. Zo, dat was het wat mij betreft. Ik hoop dat je het me niet kwalijk neemt, lief meisje van me.’

Haast verontschuldigend kuste ik haar licht op haar lippen.

‘Ik vind dat een gezonde opstelling’ sprak papa.

‘Laten we jouw voorstel maar aannemen. Wessel, jij regelt het maar. Je praat met Dieneke’s moeder, maar dus ook met Helen. Ik verwacht dat dan alles op zijn pootjes terecht zal komen. Een vrouw die zoiets liefs als Dieneke op de wereld kan zetten, moet een kandidaat voor de familie zijn.’

Opgelucht dat het voorbij was, vroeg ik Dieneke of ze me even wilde helpen met wat spulletjes van mijn oude kamer naar de zolder te brengen. Met armen vol boeken, snuisterijen en daarna wat kastjes en die twee stoelen die ik er had staan, waren we in korte tijd klaar. Mijn kamer zag er al een stuk gezelliger uit, al bleef het een behoorlijk grote, lege ruimte.

‘Wat vind jij dat er hier nog mist’ vroeg ik Dieneke.

Ze keek me peinzend aan en stelde toen voor om ergens een grote bank vandaan te halen en misschien een klein koelkastje, zodat je niet voor ieder drankje twee trappen naar beneden hoefde af te leggen. Dat leek me ook een goed idee en nam me voor daar werk van te maken.

‘Wessel, wat mankeert er aan mijn moeders gedrag op sexgebied?’

Ze sloeg een arm om me heen en vertelde dat ze begreep dat haar vraag me enigszins in verlegenheid kon brengen, maar dat ze mijn klacht niet kon plaatsen. Ze had er nooit iets van gemerkt.

Ik vroeg haar of ze haar moeder ooit wel eens kut had horen zeggen, of lul, of neuken. Woorden die zijzelf eigenlijk pas sinds kort bezigde. Woorden die twee mensen kunnen gebruiken als ze intiem bij elkaar zijn. Zij had inmiddels geleerd dat dergelijke taal niet per se schuttingtaal hoefde te zijn.

Verder vertelde ik haar van mijn ejaculatie en Eveliens reactie daarop. Dat vond ze heel herkenbaar en vulde aan dat menstruatievocht ook tot dezelfde categorie behoorde. Het diende weggestopt te worden en er mocht niet over gepraat worden. Als laatste vertelde ik dat Evelien er blijkbaar grote moeite mee had om zichzelf aan te raken. Ook dat begreep Dieneke, daar had zij zichzelf ook vaak over verbaasd. Dat Evelien blijkbaar moeite had mijn pik met haar mond aan te raken, vertelde ik maar niet meer. Ik verwachtte echt dat het allemaal wel goed zou komen.

Ze wilde me net kussen, toen ik mama hoorde roepen dat er gegeten kon worden. Ik schrok dat het al zo laat was. Half acht, de avond zou nog maar kort zijn, maar we hadden ook de nacht nog. Na tafel hielpen we mama met het afruimen en de afwas. Vroeger vond ik dat verschrikkelijk, sinds ik Dieneke kende niet meer. Voor de vorm gingen we nog even zitten, maar mama hielp ons herinneren dat het al tegen tienen liep, of we niet moe waren. We begrepen de hint en beklommen giechelend twee trappen.

Meteen zag ik toen we bovenkwamen wat er nog meer miste. Er waren geen gordijnen of rolgordijnen voor de ramen. We keken tegen spiegelend glas aan en dat vond ik koud en kil staan.

Staand kleedden we elkaar uit en nadat we alle kleding en dat was niet zoveel, netjes op een stoel hadden gedrapeerd, droeg ik Dieneke voor de eerste keer naar mijn nieuwe ouderwetse bed. Ze vond het romantisch om in een bed te liggen waarin al generaties geslapen hadden en wie weet wat al nog meer. We sliepen laat.

De volgende morgen stelde ik Dieneke voor om even samen langs Helen te gaan. Haar man zou dat weekeinde teruggekomen zijn van zijn zakenreis, maar ze zou misschien toch wel even tijd voor ons hebben, hoopte ik. Ik belde Helen en ik maakte en afspraak voor dezelfde middag. We zouden er om twee uur welkom zijn.

Mijn instructrice deed na ons aanbellen open en kuste Dieneke en mij van harte welkom. Freek was een aardige man aan wie je niet echt kon zien dat hij al vijfendertig was. Zijn jongensachtig uiterlijk zou menig meisje het hoofd op hol brengen, verwachtte ik. Schuchter probeerde ik Helens aandacht te krijgen, maar die deed heel luchtig.

‘Wessel, je moet ook nog zoveel leren hè? Ik heb je verteld dat je in onze familie geen geheimen voor elkaar hoeft te hebben. Freek weet evenveel als ik, dus barst los. Misschien kan Freek je zelfs wel op het goede spoor zetten, hij is tenslotte ook een jongetje.’

Hierbij greep Helen haar echtgenoot zachtjes in zijn kruis en keek schalks naar Dieneke en mij.

Na een korte inleiding vertelde ik van de door Helen geopperde mogelijkheid om Evelien familielid te maken en mijn bezwaren daartegen. Helen wilde precies weten wat er was voorgevallen en hoe ik daarmee omgegaan was. Zij en Freek waren het met me eens dat we met zijn allen aan een oplossing moesten werken om Evelien van haar geremdheid te bevrijden.

Freek vroeg hoe de verhoudingen lagen. Natuurlijk wist hij dat Dieneke de dochter was van degene waarover gesproken werd. Hij vond dat er geen jaloezie of rivaliteit tussen individuen mocht ontstaan en hierbij keek hij van mij naar Dieneke. Toen dat eenmaal duidelijk gemaakt was stelde hij Helen voor dat die een ontmoeting van haar, Evelien en mij, bij hun thuis, zou regelen om te kijken wat de beste manier van aanpak zou kunnen zijn. Vooral niet te overhaast handelen leek hem het beste. Evelien wist haar hele leven niet anders dan wat wij nu remmingen vonden, normaal was. We besloten dat ik een afspraak zou proberen te maken met Evelien en dat ik Helen daarover zo spoedig mogelijk zou inlichten.

Toen we afscheid namen, kuste Dieneke Freek alsof ze mij kuste. Wat mijn ogen deed vergroten als schoteltjes, was haar hand die naar zijn lul zocht. Helen stond het met plezier gade te slaan en knipoogde me bemoedigend toe.

Onderweg naar huis vertelde ik Dieneke van mijn verbazing.

‘Maar Wessel’ giechelde ze ‘jij hebt me geïntroduceerd in de familie. Ik pas me alleen maar aan.’

Uiteraard had ze gelijk, maar ik vond het merkwaardig dat ook zij, eigenlijk net als ik, in zo korte tijd zo volslagen veranderd was. Ze was het met me eens en vertelde blij dat ze zich zo ontzettend thuis voelde bij mij en haar nieuwe vrienden.

Mijn vakantiebaantje was stom eenvoudig, maar het kostte heel veel vrije tijd. Gelukkig verdiende ik er een paar guldens mee en die zou ik goed kunnen gebruiken als we op vakantie zouden gaan. Omdat ik al twee dagen had moeten overwerken, kon ik de woensdag een uur eerder weg en ik besloot maar even voor een afspraak langs Evelien te rijden. Omdat mijn werk in dat grote gebouw zonder ramen plaatsvond, werd ik verrast door het prachtige weer toen ik naar buiten stapte. Het was heerlijk weer en ik trok mijn trui uit en fietste alleen in broek en T-shirt naar de Wilhelminastraat.

‘Heb je even tijd voor me, Evelien’ vroeg ik toen ze de deur opende.

Met een gemeend welkomstgebaar nodigde ze me binnen en vroeg of ik even geduld had. Haar leerling zou nog tien minuten les hebben en daarna was ze vrij. Of ik even op haar slaapkamer wilde wachten, ze zou zo snel mogelijk komen. Geruisloos sloop ik naar boven en ging in een van de twee makkelijke stoelen zitten. Een boekenkastje trok mijn aandacht en al gauw was ik verdiept in een boek van Anaïs Nin. The Delta of Venus heette het en al snel begreep ik dat het een erotisch werk was. Ik hoorde niet eens dat mijn minnares binnenkwam, maar voelde wel dat er iemand een kusje in m’n nek drukte.

‘Zo, je hebt mijn bedlectuur gevonden, zie ik. Ze schrijft erg goed en soms wordt ik opgewonden van de manier waarop zij de lichamelijke liefde tussen twee personen beschrijft. Maar je kwam toch niet om te lezen, hoop ik?’

Ik zette het boek terug en omhelsde Evelien nu eerst echt. Beneden in de gang had ik haar alleen maar vluchtig gekust, bedacht op misverstanden als een leerling ons zou betrappen. Mijn hand pakte voorzichtig een borst en hunkerend drukte ze zich tegen me aan. Ze droeg eenzelfde bloeze als tijdens onze vorige ontmoeting, maar die dag had ze een rok aan. Ik had haar nog nooit in een rok gezien en ik zei dat het haar prachtig stond.

‘Het maakt je nog weer vrouwelijker.’

Ik meende het echt, ze zag er goddelijk uit.

Ze duwde me op het bed en nestelde zich tegen me aan.

‘Wat kom je doen jongen. Ga je me weer zo vreselijk lekker laten klaarkomen? Weet je, ik droom er iedere nacht van. Soms wordt ik bezweet wakker en ben ik teleurgesteld dat het maar een droom was. Zullen we het nog een keertje doen? Toe, Wessel, Dieneke komt pas tegen zeven uur thuis, het kan best.’

Zenuwachtig begon ze aan mijn T-shirt te plukken en mijn aanvankelijke voornemen om alleen maar een afspraak te maken, smolt als sneeuw voor de zon. Ik pakte haar lieve gezicht tussen mijn vingers en kuste haar en samen rolden we ineengestrengeld heen en weer op het bed. Toen we even op adem moesten komen ontworstelde ze zich aan mijn greep, sprong op en ontdeed zich in sneltreinvaart van haar bloesje, haar schitterende beha, d’r rok en een minuscuul slipje.

Naakt kroop ze weer tegen me aan en drong erop aan dat ik me ook uit zou kleden. Als ik dat niet snel deed zou zij m’n kleren van mijn lijf scheuren, beloofde ze. Met een arm om haar heen en mijn hand op haar gladde poesje, begon Evelien meteen te spinnen.

‘Wessel, zou je me nog eens willen likken?’

Ze verborg bij die vraag haar gezicht tegen mijn nek.

‘Waar lieve minnares’ probeerde ik haar tot duidelijkheid omtrent haar eigen lichaam te bewegen.

‘Toe nou Wessel, dat weet je toch wel’ fluisterde ze beschaamd.

Weer hield ik haar gezicht tussen mijn handen, drukte een kusje op haar lippen en keek haar aan met alle tederheid die in me was.

‘Lieve vriendin, vind je het zó moeilijk om te zeggen wat je bedoelt? Is het zo verschrikkelijk moeilijk om kutje te zeggen, of poesje, of een ander geil woordje? Die woordjes kunnen je opwinden. Als je samen in bed ligt, ga je het toch niet hebben over een penis of vulva of iets dergelijks? Kom, ga maar liggen meisje, ik zal je nog eens verwennen. Ik ga je minetten.’

Ze lag me na mijn uitwijding ietwat timide aan te kijken en ik kuste haar ongerustheid weg door haar tepeltjes hard te likken en me daarna al kussend een weg te banen naar haar navel. Die bleek heel gevoelig en ze giechelde het al weer uit van plezier. Godzijdank had ik haar geen verkeerde bui aangepraat. Van haar navel nam de afstand tussen de kusjes af en steeds trager kwam ik in de richting van het zo hemels geurende kutje van mijn meisjes moeder.

Daar aangekomen likte ik voorzichtig een keertje over haar al iets gezwollen clitoris. Het leek wel of ze een meter hoog sprong, zo heftig was haar reactie. Hijgend van genot keek ze me aan en ik maakte van de gelegenheid gebruik om me tussen haar benen te nestelen. Mijn mond werd welkom geheten door dat zachte kutje dat zich spontaan opende onder het tedere geweld van mijn tong. Mijn expertise, opgedaan en iets meer dan anderhalve week, zorgde ervoor dat Evelien als snel lag te kronkelen van wellust. Toen ik, als aanvulling op dat genot, mijn duim in haar spleet duwde, kreunde ze en waarschuwde ze dat het niet lang meer zou duren voordat...

Voordat ze haar zin had afgemaakt, plaatste ik mijn armen aan weerszijden van haar hoofd en mijn pik rechtstreeks in haar kut. Ontzet keek ze me aan, om direct daarna haar armen om me heen te slaan en me met haar benen klemvast in haar onderlichaam te drukken.

‘Oooohhh Wessel, wat doe je dat godvergeten lekker. Ik had dat helemaal niet verwacht. Ik dacht dat je me helemaal klaar zou likken, maar dit…’

Net zoals die vorige keer maakte ik lange halen en deed daar weer erg lang over. Haar schaamlippen omklemden mijn pik bij het terugtrekken en ik moest alles op alles zetten om niet meteen mijn lading in haar te spuiten. Het duurde niet lang voordat ze nogmaals tekenen van een naderende climax begon te vertonen. Dat was voor mij het teken om mijn tempo te verhogen en verdomd, uiteindelijk bereikten we samen ons hoogtepunt. Net op tijd bedacht ik me dat ze de vorige keer zo’n herrie had gemaakt bij haar orgasme, dus ik kon net op tijd haar schreeuw smoren met mijn mond. We kusten en in onze omklemming lagen we na te genieten van die onverwachte samensmelting van twee hunkerende lichamen.

‘Als ik zometeen opsta lieverd, dan zakt mijn pik uit je doosje en komt mijn lichaamssap daar achteraan. Als je dat niet op je bed wil hebben, moet je je hand op je kutje houden. Ik draag je naar de badkamer. Is dat goed?’

Beschaamd knikkend gaf ze te kennen dat ze het begrepen had en ze deed wat ik had voorgesteld. Onder de warme stralen bekende ze dat ze zó genoten had van ons samenzijn en dat ze zich voornam om na te denken over wat ik gezegd had.

Nadat ik haar weer op de mij inmiddels bekende manier had afgedroogd, kleedden we ons weer aan en vroeg ik of we even konden praten onder het genot van een drankje. Beneden kreeg ik een glas Cola en nadat Evelien weer lekker dicht tegen me aan was gekropen stak ik van wal.

‘Evelien, je weet toch dat behalve Dieneke nog een vriendin heb?’

Ze keek me even onderzoekend aan en vertelde dat ze dacht dat er sprake van geweest was, maar er het fijne niet van wist.

Ik legde haar uit wat de relatie met Helen behelsde en hoe totaal die verschilde met mijn verhouding tot Dieneke. Dat was het meisje waar ik echt van hield. Uiteraard vertelde ik dat Helens man ook van de partij was, maar dat we daar nog geen lichamelijk contact mee hadden gehad omdat hij op reis was geweest. Het vrouwtje naast me zat met open mond naar me te kijken en slaakte en zucht van ingehouden jaloezie, leek het wel.

‘Dus je beweert dat er mensen zijn die op basis van volledig en absoluut vertrouwen omgaan met elkaar als waren zij met z’n allen getrouwd.’

Ze keek me sceptisch, bijna ongelovig aan.

‘Dat beweer ik niet alleen, ik zal het je bewijzen. Jouw dochter heeft me gevraagd om te informeren of je mee zou willen doen. Mijn vriendin heeft me dat eveneens gevraagd en ook mijn moeder heeft me dat voorgesteld.’

Die laatste woorden waren voor Evelien het allermoeilijkst te verteren en ze riep schaterlachend uit:

‘Ja hoor, meneer’s moeder doet mee in dat verhaal. Ik zie het helemaal voor me, de domineesvrouw in zo’n gezelschap. Jongen, je droomt.’

En ze hikte van de lach. Ik liet haar uitlachen en nam een slokje van mijn drankje.

‘Evelien, ga je nu mee naar mijn huis, dan praten we even met mijn moeder, of wacht je liever even tot je zeker weet hoe de vork in de steel zit?’

Een met stomheid geslagen gezicht keek me op dat moment aan en haar lach verwerd tot een grimas.

‘Je meent het echt hè? Maar waarom ik? Vind je wat wij nu hebben niet genoeg?’ Vertwijfeld staarde ze me aan en kneep steeds harder in mijn hand, alsof ze het houvast dat die bood zo nodig had.

‘Nee Evelien, het is niet genoeg, het is teveel. Het is teveel voor jou, maar het is ook teveel voor Dieneke en op den duur misschien ook voor mij. We hebben nu twee keer van elkaar genoten en twee keer voelt Dieneke zich daar eigenlijk niet blij mee. Zij wil je deelgenoot maken van onze filosofie en deelgenoot van een groepje dat op het gebied van sexualiteit geen geheimen voor elkaar heeft. Bovendien denk ik en dat is geheel mijn eigen idee, dat de zeer ervaren mensen in ons groepje je kunnen helpen ongeremde sex te leren waarderen. Ik denk dat wij samen, jij en ik, veel meer plezier kunnen hebben als jij openener over sex kan gaan leren denken. Daarbij kunnen de mensen in ons groepje die ik absoluut vertrouw, bij helpen. Nog een keer wil ik je op het hart drukken dat Dieneke zielsveel van haar moeder houdt en dat ze me heeft gevraagd om dit te doen. Dat is toch ook een aanwijzing dat ik het goed bedoel?’

Ze drukte haar hoofd tegen mijn schouder, pakte mijn hand weer vast en schokschouderde van emotie.

‘Ik kan dit allemaal niet geloven, ik vind het zo vreselijk vreemd. Jongen, ik heb je verteld hoe het mij verging toen jij hier het huis binnenstapte. Ik vergat mezelf helemaal en nu dit! Ik overzie het niet allemaal meer. Aan de ene kant wil ik je voor geen goud missen, aan de andere kant begrijp ik dat het zo ook niet langer kan doorgaan. Wat vind jij dat we moeten doen?’

Bijna radeloos van besluiteloosheid probeerde ze nogmaals mijn middenhandsbeentjes fijn te knijpen.

‘Lieve mevrouw Schuttelaar, ik vind dat ik een uitgestoken hand niet moet weigeren. Ik vind dat we naar mijn vriendin moeten gaan en kijken of en hoe die onze toekomst kan verlichten. Wil je met me mee?’

Ik zette mijn lege glas op tafel.

‘Anders zie ik je misschien nooit weer hè?’

‘Nee Evelien, zo gaat dat niet. Ik heb ja gezegd en dat heeft me moeite gekost. Maar jij en ik passen op een bijzondere manier bij elkaar en ik zou er spijt van krijgen als dat ophield. Toch denk ik dat de kans dat het ophoudt te groot is omdat er sprake is van rivaliteit en misschien jaloezie. Dat kun je toch wel begrijpen?’

Nadenkend knikte ze, hief haar hoofd naar me op en zei dat ze gekust wilde worden. Daar had ik geen bezwaar tegen en kuste haar in het vertrouwen dat ik haar over de streep getrokken had.

‘Wessel, wanneer zou dat moeten, zo’n afspraak?’

‘Wanneer je maar wilt. Morgenavond of later, of in het weekeinde, je mag het zelf zeggen en als je besloten hebt, maak ik een afspraak. Mijn vriendin kan eigenlijk altijd wel.’

‘Zou je willen proberen of we morgen terecht kunnen?’

Opeens leek ze zich bij de feiten te hebben neergelegd en klonk ze zeer vastberaden.

‘Ik vind vrijdag of in het weekeinde zo sneu voor jou en Dieneke. Jullie zien elkaar toch al niet zo vaak.’

Mijn hart schoot vol en omhelsde de vrouw die zelf zo in de knoop zat, maar toch aan haar dochter bleef denken.

Ik beloofde te doen wat we afgesproken hadden en vertelde haar dat ik haar de volgende dag om vijf uur zou komen ophalen om naar mijn vriendin te gaan. In de gang kuste ze me nog een keertje en zei fluisterend dat ze hoopte me altijd in haar nabijheid te mogen hebben. Zachtjes gleed de deur achter me dicht.

Helen was verheugd te horen dat ik al zo snel tot zakendoen was overgegaan en beloofde de volgende avond om vijf uur klaar voor ontvangst van mij en Dieneke’s moeder te zijn. Klaasje zou bij zijn grootouders zijn en Freek moest toch tot laat werken. Het beloofde wederom een mooie dag te worden en we konden onze sessie fijn in de tuin beginnen.

‘Daar moet jij ook mooie herinneringen aan hebben. Toch lieve minnaar van me?’ Daarmee brak ze het telefoongesprek af.

De volgende dag fietste ik na mijn werk in het schitterende weer naar de Wilhelminastraat en pikte Evelien op. Ze had zich zomers gekleed in een niet al te kort jurkje, waaronder ik prachtig ondergoed vermoedde. Aangezien ik niet wist hoe lang een en ander zou gaan duren, ried ik haar aan een jasje of een vest mee te nemen en toen ze dat had gepakt reden we gezamenlijk naar de Kloosterbrink. Op nummer … belde ik aan en even later hoorde ik het vertrouwde geklik van Helens hakken op het marmer. Nog niet zo gek lang geleden hadden die tikken mijn hart op hol gebracht en nog steeds kreeg ik er kriebels van in en rond mijn zak.

De deur zwaaide open en Helen verwelkomde ons als oude bekenden. Ik stelde Evelien aan haar voor en ik zag dat ze mijn introducee aandachtig observeerde. Daarna begroette ze mij zoals het hoort. Ik kreeg een heftige kus en ik voelde haar hand in mijn kruis. Met een knipoogje wendde ze zich van me af en ging ons voor naar de tuin. Naar dat prachtige terrasje met die hoge beukenhaag er omheen. Grote parasols beschermden tegen de ergste warmte en boden hier en daar wat schaduw. Toen Helen ons een plaatsje gewezen had, trok ze haar wikkeljurkje uit en ging ze zitten. Ze was naakt.

‘Wessel, wil je ons even iets te drinken inschenken?’

Ik vroeg wat de dames graag wilden hebben, schonk voor ieder een koel glas in en nam zelf een blikje Cola. Toen ik weer aanstalten maakte om ook weer te gaan zitten, had Helen nog wat op haar lever.

‘Oh lieverd, zou je ons nu even alleen willen laten? Ga maar naar binnen, je weet waar de films liggen. Het huis is koel, je zult geen last van de warmte hebben. Ik roep je zo gauw als het kan.’

Ietwat teleurgesteld stond ik op en liet me aanhalen door Helens uitgestrekte hand. Uiteraard had ik daar niet op gerekend, maar uiteindelijk leek het me toch de beste oplossing. Helen was ervaren, ik niet. Dat was het hele eieren eten.

Een uur of twee later, het koelde al lekker af, kwam Helen de kamer in. Ze had haar jurkje weer aan.

‘Ik denk dat je er goed aan gedaan hebt die vrouw, dat meisje eigenlijk, bij me te brengen jongen.’

Ze kuste me liefdevol in mijn nek.

‘Ze zit inderdaad met zichzelf overhoop, maar daar weet ik wel wat op. Positief is in ieder geval dat ze ontzettend veel van haar dochter houdt en bijna niet meer zonder jou kan. Ze is stapelverliefd op je en daar gaan we gezamenlijk iets aan doen, want dat kan niet. Ik denk dat ze een gouden aanwinst voor de familie kan zijn en ik denk dat we dat zeer binnenkort definitief zullen weten. Ze is zeer bevattelijk voor nieuwe indrukken en praat slechts met enige tegenzin over jullie verhouding. Maar ze doet het wel en als ze het doet, gaat ze stralen. Kom Wessel, we gaan naar haar toe. We gaan haar helpen.’

‘Helen’ smeekte ik haar zowat ‘krijg ik nu helemaal geen kus meer van je?’

‘Ach, het beste paard van stal en ik vergeet mijn nieuwste minnaar.’

Ze maakte het goed. Haar borsten voelden nog steeds heerlijk zacht aan en haar kutje was glad als altijd en vochtig bovendien.

Onder de parasol wachtte Evelien, slechts gehuld in een schattig klein slipje dat ik niet eerder had gezien. Verlegen blozend zat ze me aan te kijken.

‘Wat kijk je Wessel, heb je nog niet eerder een halfontblote schoonmoeder gezien’ plaagde Helen en Evelien kleurde zo mogelijk nog meer.

Ik ging naast Evelien zitten en die kroop ongegeneerd tegen me aan en samen luisterden we naar wat Helen ons te vertellen had.

‘Evelien en ik hebben eventjes een beetje bijgepraat en zijn tot overeenstemming gekomen. We hebben afgesproken dat ze hier een paar middagen en avonden komt om te begrijpen wat Dieneke en jou dwarszit en om haar aan wat meer sexuele bewegingsvrijheid te laten wennen. Daar hebben we jou niet bij nodig, je mag zelfs niet met haar meerijden. Evelien en ik hebben besloten dat we dat helemaal zonder jou af kunnen. Zo is het toch, Evelien?’

Mijn bijna geheel blote schoonmoeder kneep me even in m’n hand en beaamde zelfverzekerd dat ze zoiets hadden afgesproken.

‘Wat zie je er schitterend uit, meis’ en ik streelde haar rug.

Kun jij thuis niet onbespied in de zon liggen? Naakt bedoel ik. Het lijkt me veel mooier als jouw prachtige lichaam lekker bruin is zonder die strepen van slipjes en bikinitopjes.’

‘Ik sluit me bij de mening van voorgaande spreker aan. Mag ik me even voorstellen, mijn naam is Freek.’

Helens man, die zich blijkbaar onhoorbaar bij ons had gevoegd stak zijn hand naar Evelien uit.

‘E-e-evelien Schuttelaar.’

Behoorlijk in de war stamelde ze die paar woordjes en haar hoofd nam weer een andere kleur aan dan de rest van haar lichaam. Daar was eigenlijk ook wel een beetje reden toe, want Freek was, net als zijn vrouw, volledig ontkleed.

Een absoluut gladgeschoren lul bungelde onderaan zijn buik. Ook mij begroette hij als een oude bekende. Hij kuste me net zoals hij Dieneke had gekust. Dieneke had naar zijn pik getast, Freek zocht naar de mijne. Ik schrok behoorlijk, maar wat me in totale vertwijfeling bracht, was het begin van een erectie. Freek lachte me bemoedigend toe en fluisterde dat het om genegenheid ging, om compassie en wederzijds vertrouwen. Ontspannen kuste hij daarna zijn vrouw en ging ongegeneerd met zijn benen in kleermakerszit tegenover Evelien en mij zitten.

Uiteindelijk werd het zeer ontspannen en ik zag Evelien genieten. We werden te eten gevraagd en het was al half elf toen ik Dieneke’s moeder terug naar huis bracht. Daar aangekomen, omhelsde ze me en vertelde ze dat ze het een onvergetelijke ervaring had gevonden om die twee mensen in totale onschuld en compleet zonder enig schaamtegevoel te zien omgaan met elkaar, maar ook met de mensen in hun directe omgeving.

‘Ik geloof dat ik er een paar vrienden bij heb.’

Ik denk dat ze meer gelijk had dan ze opdat moment besefte.

De volgende avond en een gedeelte van het weekeinde waarin Dieneke niet hoefde te werken vermaakten we ons met elkaar. Pas een paar dagen later, op dinsdagmiddag om een uur of zes ging te telefoon. Mama nam op en gedurende het gesprek zag ik haar steeds meer gespannen luisteren. Haar antwoorden waren kort en aan het einde van het gesprek hoorde ik haar zeggen:

‘Goed, ik zal hem je even geven. Tot straks meid.’

Ze wenkte me, hield de hoorn tegen haar borst en fluisterde me wat toe.

‘Helen’ wees ze op de telefoonhoorn.

‘Er is iets helemaal fout aan het gaan met Evelien. Ze wil alleen nog maar met jou praten. Jongen, doe wat je kunt. Ga maar naar Helen en Freek toe en help haar. Ik heb met Helen afgesproken dat wij Dieneke van haar werk ophalen en hier bij ons thuishouden, totdat Evelien of jij vertellen waar ze naartoe moet of mag. Duidelijk? Hier, pak aan.’

‘Met Wessel.’

Zachtjes, maar vooral onzeker van mezelf, meldde ik me aan het apparaat.

‘Ah, jongen van me. Daar ben je. Wil je gauw hier naartoe komen? Evelien heeft het erg moeilijk en wil niet meer met ons praten. Ze is heel rustig en er is geen sprake van ruzie of meningsverschil, maar er zit haar iets hinderlijks dwars. Ze zegt dat er iets verschrikkelijks aan de hand is en daar wil ze allereerst met jou over praten voordat Dieneke er zelfs van mag weten. Wij zorgen hier goed voor haar, maar kun je zo snel mogelijk komen?’

Ik beloofde er onmiddellijk te zijn en was al onderweg. Papa en mama vertelden nog, dat als het te laat zou worden, ik maar moest slapen waar dat zo uitkwam en dat zij het zwembad wel op de hoogte zouden brengen van mijn afwezigheid. Na een kus sprong ik op de fiets en zeven minuten later stond ik op de stoep bij het huis waar ik eerder met veel meer plezier had aangebeld.

Helen deed open, kuste me en pakte me geruststellend in mijn schouder.

‘Het komt wel goed jongen, maak je geen zorgen. Evelien heeft alles onder controle, maar is vastbesloten eerst met jou te praten. Kom maar, we zitten in de kamer.’

Achter haar aanlopend, besefte ik me dat er van enige sexuele spanning totaal geen sprake was. Ook al zou Helen naakt voor me gelopen hebben, het zou het me niets gedaan hebben. Mijn mond voelde droog, maar toen ik Evelien in het oog kreeg, ontspande ik. Ze lachte me toe en stak haar handen naar me uit. Een kus. Eventjes maar. Daarna een hand en een vluchtige kus van Freek. Terug naar Evelien en met haar naast me op de bank.

‘Wessel, ik moet je wat verschrikkelijks vertellen, maar ik kan dat niet hier. Wil je met me mee naar huis?’

Ze keek Freek en Helen schuldbewust aan, alsof ze hen om verontschuldiging vroeg. Helen omarmde mijn lieve vriendin en sprak liefdevolle woordjes.

‘Als jij en Wessel en daarna waarschijnlijk Dieneke ook, eruit zijn, horen we het wel. Jij alleen weet op dit moment wat je moet doen en dat respecteren Freek en ik ten volle. Maak je over ons geen zorgen. Neem de tijd. Het enige wat ik nog wil zeggen is dat je goed moet onthouden dat wij, Freek en ik, sinds enige tijd erg veel van je houden.’

Evelien stond op en maakte aanstalten naar buiten te gaan. Freek hield haar tegen en nam haar bij een arm.

‘Instappen meisje. Vanavond breng ik jullie even naar huis. Kom Wessel, ga naast haar zitten.’

Hij hield uitnodigend een achterdeur van zijn BMW uit de 7-serie voor ons open. Helen schoof op de passagierstoel voorin en draaide zich meteen naar Evelien en mij toe.

‘Die fietsen komen later wel’ zei ze praktisch.

Die fietsen waren ongeveer het allerlaatste waar ik me zorgen over maakte.

In de Wilhelminastraat opende Evelien haar voordeur na Freek en Helen uitgezwaaid te hebben. Pas toen ze de deur gesloten had, viel ze me snikkend van ellende om de hals. Geen haar op mijn hoofd dacht eraan om haar op dat moment te bepotelen. Iets waar ik anders een bijkans onbedwingbare lust toe had.

Het was nog niet eens zeven uur, maar met een soort afstandsbediening liet Evelien eerst alle rolluiken neer, sloot daarna alle gordijnen aan de straatkant en trok me toen naar onze bank. Ik vond het na onze eerste vrijsessie onze bank en dat vind ik nog steeds.

Met haar door tranen verfomfaaide gezicht kon er toch een lachje af toen ze me vroeg of ik een glas wijn voor haar wilde inschenken. Ik schonk mezelf voor de afwisseling nog maar eens een glas Cola in. We proostten en Evelien vroeg of ik haar vast wilde houden. Zo’n verzoek had ik niet eerder gekregen. Meestal kroop ze kronkelend van genoegen of geilheid, of allebei, tegen me aan. Met een arm om haar heen geslagen kuste ik haar, zonder dat er van direct erotische bedoeling sprake was.

‘Oh jongen, pffffff, ik vind dit zo verschrikkelijk moeilijk.’

Ik hield mijn mond, want ik verwachtte dat ze me alles op haar eigen tijd en op haar eigen tempo zou moeten vertellen. Ik hoopte alleen maar dat ze dat kon.

‘Jongen, Wessel...’

Ze aarzelde even en leek wel moed te moeten verzamelen.

‘Ik moet je een verhaal vertellen.’

Ze zuchtte nog eens diep, nam nog een slok en begon.

Het huis aan de Wilhelminastraat was haar ouderlijk huis. Haar vader was tandarts en haar moeder assisteerde, zoals dat vroeger vaak de gewoonte was. Papa Schuttelaar’s patiënten waren voor het grootste deel particulieren en hij verdiende heel veel geld. Van een gedeelte van dat geld had hij in de Italiaanse Dolomieten een villa gekocht. Het huis stond ergens in de vallei van de rivier Vajont in het dorpje Casso. Daar verbleef hij met vrouw en enig kind, Evelien, het liefst als hij niet per se hoefde te werken.

Van die beginjaren kon Evelien zich nog veel herinneren. Vanaf 1957, ze was toen veertien, was ze er regelmatig geweest en de dorpelingen hadden het gezin als een welkome aanvulling op hun economisch bestaan verwelkomd. Evelien leerde er zelfs Italiaans spreken, zij het dat haar accent de regio verried waar ze het geleerd had. Hier schoot mijn vriendin in de lach. Ze keek me ontspannen aan en wrong zich nog eens extra dicht tegen me aan.

‘Mijn Italiaans is accentloos. Als ik met Italianen praat, krijg ik altijd te horen dat ik de taal van het noordoostelijke bergvolk spreek. Ze merken het meteen. Het is natuurlijk net zoals hier. Wij horen ook het verschil tussen een Zwollenaar en iemand uit Maastricht.’

Ze ging weer verder met haar verhaal.

Zo vaak haar vader kon, werd er naar Casso gereisd. Op een gegeven moment moest tandarts Schuttelaar’s praktijk worden uitgebreid en ging Evelien’s vader op zoek naar een assistent. Een tweede tandarts dus. De bedoeling was dat die uiteindelijk de praktijk zou overnemen en het kostte niet bijzonder veel moeite om iemand te vinden die aan de gestelde eisen voldeed. In 1961 kwam Oscar van Diemen in de praktijk en al snel probeerde hij aan te pappen met Evelien.

‘Vanwege de woningnood na de oorlog, was Oscar bij ons ingetrokken. Hij kreeg de hele zolder. Er werden toen drie kamers afgeschot en volgens mij hoefde hij nog niet eens huur te betalen.’

Uit haar min of meer pruilende gezicht sprak verongelijktheid.

‘Ga maar door, meisje.’

Ze zuchtte nogmaals, maar keek me toch vragend aan.

‘Lieve jongen, wil je alsjeblieft nog een glas wijn voor me halen? Ik merk dat het me makkelijker afgaat als ik een glaasje bij de hand heb.’

Ik ontworstelde me aan haar heerlijke fysieke aanwezigheid en spoedde me naar de keuken om aan haar verzoek te voldoen. Met een nieuw glas in haar hand ging ze verder met haar betoog.

Van het een was het andere gekomen en Oscar had zich een plaats in het gezin veroverd. Niet alleen in het gezin, maar ook in Evelien’s hart. Ze werden een stel. Het leven ging verder en er kwam een nieuwe tandartsassistente, zodat Evelien’s moeder eindelijk thuis kon blijven en vaker alleen naar Casso kon gaan.

Zo ook in 1963. Moeder Schuttelaar was daar al sinds augustus van dat jaar en Evelien, haar vader en Oscar arriveerden er op zondag de zesde oktober. Een paar dagen later werd Dieneke een maand te vroeg geboren en stortte er een bergwand in waardoor een vloedgolf over de daar gebouwde stuwdam gejaagd werd en een aantal dorpjes, waaronder Casso van de aardbodem weggevaagd werden. Er kwamen meer dan twee duizend mensen om het leven, waaronder Evelien’s ouders.

Evelien had zich aan het houten kistje dat als wieg gebruikt werd weten vast te klampen en was door de stroom kilometers weggevoerd. Later werd ze opgevangen en bleek dat Oscar de ramp ook had overleefd. Het baby’tje had uiteraard van het hele gebeuren niets meegekregen en vormde het cement tussen Evelien en Oscar. Probleem was, dat het kind nog niet aangegeven was en toen dat gebeurde ging het fout. Misschien doordat ze in de war was werd Dieneke ten tijde van de chaos die daar toen heerste, ingeschreven als een dochter van Evelien.

‘Maar dat is toch helemaal juist, meis.’

In mijn onnozelheid reageerde ik weer eens veel te snel. Ze keek me emotioneel aan en fluisterde:

‘Nee, domoor. Dieneke is een nakomertje van mijn moeder. Dieneke is mijn zusje, maar dat weet ze zelf niet.’

Alsof ik een stomp in m’n maag kreeg, kwam de boodschap binnen.

‘Oh, wat verschrikkelijk’ stamelde ik.

Op dat moment klapte ik eigenlijk even dicht en kreeg opeens zin in iets sterks in mijn Cola. Mijn hersens kraakten terwijl ik met trillende handen een scheutje cognac in m’n glas goot.

‘Waarom heb je dat zo gelaten? Was het niet heel eenvoudig geweest om de fout, die overduidelijk tijdens die chaotische toestanden tijdens die ramp gemaakt is, te herstellen?’

‘Ja Wessel, dat had gekund. Makkelijk zelfs. Maar eenmaal weer terug in Nederland, bedacht ik me dat, aangezien Oscar en ik niet getrouwd waren, het kind ergens geadopteerd zou worden of als pleegkind door het leven zou hebben moeten gaan. Toen heb ik gezegd Over mijn lijk. We laten het zo, dan heb ik maar een onecht kind. Daarom heet ze ook Schuttelaar en uiteindelijk is dat ook helemaal correct. Ze is de tweede dochter van mijn vader.’

‘Hoe heb je het in godsnaam gered, meisje? Je ouders kwijt, ongetrouwd en de zorg voor een kleintje.’

Ze haalde haar schouders op en vertelde luchtig dat ze hulp van Oscar had gehad en er was voldoende geld. Dat had gescheeld.

Iets opgeluchter, vervolgde ze haar verhaal. De eerste tijd na terugkeer uit Italië zette Oscar de praktijk van haar vader gewoon voort. Hij bleek echter lang niet zo kundig als zijn patroon te zijn en de praktijk liep achteruit. Net als het huwelijk dat ze eind 1963 sloten. In 1967 bleek dat Oscar eigenlijk homosexueel was en er dus van kinderen niet snel sprake zou zijn. Na de scheiding verkocht Evelien haar vaders praktijk en alle overige onroerende zaken in het buitenland, waaronder dat in Casso en leefde sindsdien van haar geërfd kapitaal en gaf, om wat omhanden te hebben en toch thuis te zijn voor haar zusje, annex dochter, zo nu en dan wat bijlessen. Haar onafgemaakte studie wiskunde kwam haar daarbij zeer van pas.

‘Maar hoe moet het nu met Dieneke.’

Hardop voor me uitpratend, zat ik te bedenken wat er moest gebeuren.

‘Voor mij verandert er niets, ze is het meisje waar ik van hou. In mijn opstelling naar jou verandert er ook niets, want jij bent inmiddels mijn hartsvriendin en dat blijft zo.’

Toen de gedachte eenmaal tot me doordrong en ik me eindelijk realiseerde wat er allemaal met me gebeurde, bleef ik met open mond Dieneke’s zuster aangapen en moest ik een paar maal goed slikken.

‘Nee, het is erger. Ik denk dat ik meer om je geef dan ik om de moeder van mijn meisje zou geven, of een zuster voor mijn part. Evelien, ik hou niet allen van Dieneke, maar ook van jou! Het maakt me helemaal niets uit of jij nu de moeder van Dieneke bent, of haar zus.’

Evelien omarmde me en onderdrukte een snik.

‘Ik had zó gehoopt dat je me niet zou laten vallen Wessel. Er hoeft toch helemaal niets te veranderen? Wel moet ik Dieneke gaan vertellen dat ze al die jaren met haar oudere zus heeft gewoond en dat haar ouders al lang dood zijn. Ook kan het juridische consequenties hebben, denk maar aan de Burgerlijke Stand.’

Ze had haar zaakjes inmiddels weer op orde en handelde opeens heel pragmatisch. Ik vond het op dat moment het belangrijkste dat Dieneke op de hoogte gebracht werd van de nieuwste ontwikkelingen en vroeg wat Evelien wilde doen.

‘Ik wil het haar alleen vertellen, Wessel. Ik bedoel, ik wil het haar vertellen zonder anderen erbij. Jij hoort bij haar, dus heb ik er geen bezwaar tegen als jij er bij zou zijn. Eigenlijk zou ik het wel fijn vinden als je er bij was. Dan kan ik misschien even tegen je aanleunen als het me teveel wordt.’

Ze kroop nog eens extra dicht tegen me aan en vroeg zachtjes of ik haar nog één keertje wilde kussen, voordat ze mijn moeder ging bellen. Ik, ridder van nature en redder van in nood verkerende vrouwen, was uiteraard niet te beroerd om aan haar verzoek te voldoen. Toen we weer konden praten, vertelde ik haar dat ik het eigenlijk wel fijner vond om met Dieneke’s zuster te vrijen, dan met haar moeder. Maar ook dat het eigenlijk maar om een idee ging. Ze kon al weer een beetje lachen.

Ze stond op om naar mijn ouders te gaan bellen en ik vroeg of ze mij even de hoorn wilde geven als ze haar mededeling gedaan had. Ze knikte en toetste het nummer in. Buiten was het nog lang niet donker en het verbaasde me dat het nog maar tegen negen uur liep. Ik had het idee dat we veel langer aan de praat waren geweest. Mijn glas was leeg en ik schonk nog maar wat Cola in. Ik hoefde geen tic meer. De komende uren verwachtte ik een beetje bij m’n positieven te moeten zijn. Op de achterrond hoorde ik Evelien met mama praten en uit haar antwoorden begreep ik dat mijn ouders Dieneke even zouden brengen. Evelien wenkte me en ik kreeg mama aan de lijn.

‘Hoe gaat het jongen, kun je al wat zeggen?’

Tot mijn spijt moest ik haar zeggen dat ik dat op dat moment absoluut niet kon. Dieneke moest eerst ingelicht worden. Ik vertelde dat ik bij Dieneke en Evelien zou blijven slapen en dat ik de volgende dag gewoon naar mijn werk zou gaan. Het was maar een half uurtje lopen, en als ik de pas er echt in zou zetten, maar twintig minuten of zo. Mama wenste me sterkte en hing op.

Twintig minuten later ging de voordeur open en stormde Dieneke naar haar zuster.

‘Mam, wat is er in godsnaam aan de hand! Hoe gaat het met je? Is het omdat ik Wessel dat gevraagd heb? Eeehhhh, je weet wel…’

Heel sereen en rustig stond Evelien haar zusje op te wachten en omarmde het wicht. Terwijl ze Dieneke probeerde te kalmeren knikte ze geruststellend naar mama, die toen pas naar binnen durfde te komen. Mama keek mij even aan, maar liep door naar Evelien. Die twee hadden elkaar nog nooit ontmoet. Met haar beide armen om Dieneke en Evelien samen, kuste ze Evelien zonder een woord te uiten. Daarna keek ze alleen maar naar die twee meisjes, knikte en stapte naar me toe.

‘Het komt goed, jongen, het komt goed, ik voel het.’

Ik kreeg een kus en ze liep door naar de voordeur. Buiten zat papa in zijn auto te wachten en ik zwaaide naar ze toen ze wegreden.

In de gang stonden nog steeds die twee zusjes en ik besloot me enigszins gedeisd te houden. Daar was Evelien echter niet van gediend en wenkte me. Dieneke voelde misschien mijn nabijheid want ze wisselde zonder enig woord van haar zusters omarming naar de mijne en kuste me hartstochtelijk.

‘Wat gebeurt er Wessel’ vroeg ze vanuit het ongewisse.

Ze hijgde, nu niet van geilheid, maar van ingehouden frustratie en spanning. Teder drukte ik een kusje op haar iets openstaande lippen en verwees naar Evelien.

‘Wacht maar even meis, je moeder gaat het je zo allemaal uitleggen. Ik stel voor dat we naar de kamer gaan en daar verder praten. Is dat wat?’

Evelien keek me dankbaar aan.

Ik verwachtte dat ze eigenlijk ook niet wist waar ze moest beginnen, maar ze zat al weer op de bank en klopte met haar hand uitnodigend naast haar.

‘Kom je naast me zitten Dieneke. Wil je dat wel?’

Haar stem klonk onzeker, maar het natuurlijke overwicht van de oudere zuster op de jongere was verbluffend. Zonder enig spoor van autoriteit wist ze haar jongere zusje precies te laten doen wat ze verlangde. Ik zag harmonie.

‘Wessel, zou je me nog een keer van dienst willen zijn en Dieneke en mij een glas wijn geven?’

Ik rende.

Toen ik met twee glazen in de kamer terugkwam, zaten de meisjes hand in hand op me te wachten.

‘Dien, ik moet je iets vertellen. Ik moet je iets vertellen dat al bijna zeventien jaar mijn geheim is en ik vind het heel erg moeilijk.’

Ze deed het hele verhaal nogmaals, zonder een detail over te slaan. Toen ze verslag van de reis naar Italië van oktober 1963 begon te doen, brak ze. Hulpeloos snikkend keek ze vertwijfeld van Dieneke naar mij en ik ging aan de andere kant naast haar zitten en sloeg een arm om haar heen. Eventjes maar. Ze zuchtte een paar maar diep en hervatte haar verhaal.

Dieneke zat op het puntje van haar zitplaats en leek de woorden wel uit Evelien’s mond te willen trekken.

‘Dus opa en oma zijn verdronken! Oh wat erg.’

‘Dieneke’ fluisterde Evelien ‘wil je me even uit laten praten? Ik ben nog niet klaar.’

Ze hield verschrikt haar mond toen ze het ernstige gezicht van haar zus zag.

Naarmate Evelien de kern van haar verhaal naderde, werd Dieneke met de seconde stiller en bleker.

‘Tsjeezusss mam, wat ben jij dapper geweest. Zo te vechten voor je kind, terwijl er zo veel mensen stierven. Lijfsbehoud lijkt me boven alles te gaan, maar jij hebt daar toen blijkbaar niet bij stilgestaan. Hoe is het mogelijk.’

Verbijsterd liet ze zich achterover tegen de rugleuning van de bank vallen. Zelfs even later drong de waarheid nog niet tot haar door.

‘Wat een eikels, die lui daar, zeg! Zulke fouten maak je toch niet als ambtenaar van de Burgerlijke Stand! Ik heb toch al zo’n pest aan Italianen. Nu begrijp ik waarom.’

Haar verontwaardiging knalde zowat de kamer door.

‘Dieneke’ probeerde Evelien het gemoed van haar zusje te kalmeren.

‘Dieneke, ik ben je moeder niet. Ik ben je zuster. Jouw grootmoeder is niet jouw grootmoeder, maar je moeder. Maar jouw vader en moeder, nee onze vader en moeder zijn toen verdronken.’

Huilend trok ze haar zusje tegen zich aan en langzaam, heel langzaam begon bij Dieneke het besef door te dringen dat er iets wezenlijks veranderd was.

‘Maar dan ben jij m’n zusje!’

Het inzicht kwam eindelijk. Dieneke begon het te begrijpen..

Het daarop volgende uur werd in beslag genomen door vragen van Dieneke en antwoorden, voor zover mogelijk, van Evelien. Langzaam bedaarden de gemoederen en ik probeerde tussen de ontzettend belangrijke woordenwisseling van mijn beide meisjes te komen. Ik wilde even een paar mensen inlichten. Evelien was zich nauwelijks meer bewust van wat ze zei.

Ze gaf me toestemming om mijn ervaringen van de afgelopen vier uur, even door te gaan geven aan mijn ouders. Toen ik opstond om naar de telefoon te lopen werd ik door beide dames op de bank getrokken en kwam ik precies tussen die twee ingeklemd terecht. Ik werd van twee kanten tegelijk gekust en bepoteld.

‘Wessel, blijf je wel bij mij? Ik vind het niet erg als je zo nu en dan ook eens met mijn m… zuster vrijt, hoor.’

Toen ze me kuste, keek ik recht in Evelien’s ogen en kreeg ik vertrouwen in de toekomst.

Aan de telefoon was mama verrast. Op zijn minst. Ik moest haar namens Evelien tot discretie manen, maar dat was niet nodig. Ze zou het wel tegen Helen vertellen, want het hele verhaal had misschien wel van invloed op Evelien’s sessies met haar. Die was ten slotte de psycholoog.

‘Psycholoog?’ vroeg ik ongelovig.

‘Ja jongen, wist je dat niet? Merkwaardig, maar aan de andere kant is er blijkbaar nooit aanleiding geweest om je dat te vertellen. Ze is trouwens ook bijna klaar met haar studie sexuologie. Dan weet je dat ook vast.’

Ze brak het gesprek af nadat we elkaar goede nacht hadden gewenst en ik keerde terug bij mijn meiskes.

We raakten niet uitgepraat en ik verbaasde me over de zakelijke benadering van Dieneke. Nadat haar eerste schrik en verdriet over het verlies van een moeder was weggeëbd, nam een gevoel euforie over het feit dat ze er een zuster bij had de overhand. De twee zusjes maakten al plannen om de juridische situatie gewoon voort te laten duren en zouden daarbij discreet informatie gaan inwinnen.

Ik stelde voor om de familie te vragen. De mensen in onze kring waren in ieder geval betrouwbaar. Dankbaar keken ze me aan en lieten het voor de rest van de avond rusten. De volgende dagen zouden ze verder zien.

Eindelijk zag ik Evelien ontspannen en Dieneke voelde zich duidelijk al veel meer gerustgesteld dan toen ze binnenkwam. Het werd laat en ik wilde naar bed. De volgende dag werd ik wel weer op m’n werk verwacht. Twee zusters keken elkaar aan en ik voelde de spanning stijgen.

‘Ach lieve zuster van me, ik heb de laatste keer bij hem geslapen, neem jij hem nu maar.’

En dat was dat.

De lichten werden uitgedaan en gedrieën klommen we de trap op. Ik wachtte gearmd met Evelien op de overloop hoe Dieneke ons welterusten kuste. Ze pakte me bij m’n wang en fluisterde dat ik haar zusje vannacht maar moest troosten. Ik beloofde dat. Op Evelien’s slaapkamer waren we bezig ons uit te kleden toen ik pas zag dat ze een rok droeg. Een niet al te korte spijkerrok en daarboven een nogal verfomfaaid en verkreukeld roze bloesje.

‘Evelien, dit is pas de tweede keer dat ik je in een rok zie.’

Ik stotterde van verwarring.

‘De hele dag, avond moet ik zeggen, heb ik er niet op gelet. Ik zie het nu pas.’

Zonder iets te zeggen keek ze me glimlachend aan terwijl ze langzaam de knoopjes van haar bloesje losknoopte. Toen ze allemaal los waren, trok ze de slippen uit haar rok en kregen haar borsten de vrijheid. Ze had al die tijd niet eens een beha aangehad en ik, sukkel, had er geen oog voor gehad. Ze bleef me maar glimlachend aankijken toen ze haar rok losknoopte en langs haar heupen op de grond liet vallen. De zuster van mijn lieve meisje had al die tijd geen slipje aangehad. Met open mond keek ik naar haar prachtige lichaam en ik moest even gaan zitten.

‘Gossammekrake, meisje wat ben je mooi ’ hijgde ik.

Tranen van ontroering sprongen in m’n ogen en ik voelde een warm lichaam tegen het mijne drukken. Tegen elkaar aangeperst, lagen we even later op het dekloze bed. Een heel klein lampje verlichtte onze lichamen op een dusdanige manier dat nauwelijks iets meer dan contouren zichtbaar waren.

‘Hou me vast Wessel. Hou me vast lieverd. Ik wil dat je me nooit meer loslaat’ hoorde ik de vrouw in mijn armen verzuchtten.

Op dat moment kreeg ik een geweldig idee.

‘Als ik nou te zijner tijd met Dieneke trouw, kom jij dan als mijn schoonmoeder bij ons inwonen?’

‘J-j-je b-bedoelt dat we de huidige situatie gewoon moeten laten voortduren en doorgaan met onze relatie? Ik zou me niets mooiers kunnen voorstellen. Sinds een paar dagen fantaseer ik over verhoudingen. Ja, eigenlijk sinds jij me bij Helen en Freek hebt geïntroduceerd.’

Ze leek me uitgeput. Toen ze zich even later omdraaide en zich met haar rug tegen me aanvleide, hield ik haar alleen maar vast en kuste zo nu en dan haar schouder. Van enige erotische of zelfs sexuele gedachten of gevoelens was die avond absoluut geen sprake. Dat kwam later pas weer.

De volgende morgen om half zeven trok ik voorzichtig de deur achter me dicht en liep naar de Turfmarkt. De hele dag moest ik aan de avond daarvoor denken en de dag schoot maar niet op. Om vijf uur stond mama me op te wachten en samen gingen we naar huis.

‘’t Is goed gegaan, hè?’

Ze zette de auto in beweging en vervolgde haar verhaal.

‘Wat een verwarring allemaal en zo sneu voor Dieneke en zo jammer van Evelien’s ouders om nou juist op dat moment op een verkeerde plek te zijn. Er zijn collega’s van papa die gezegd zouden hebben dat het een uiting van gods toorn geweest zou zijn, maar daar denken wij gelukkig heel anders over.’

Ik keek haar aan en begreep uiteindelijk waar ze het over had. Even raakte ik haar hand die op het stuur rustte en mijmerde bezorgd hoe het nu verder moest met de juridische vervolgacties.

‘Oh jongen, daar hoef je je geen zorgen over te maken. Papa en Bernhard, je weet wel, Helens vader, hebben al met Evelien gepraat. Zij gaat nu samen met haar zusje bedenken wat ze naar aanleiding van die adviezen gaan doen. Er kan geen strafvervolging meer worden ingesteld. De feiten zijn allang verjaard en bovendien zou er van een veroordeling geen sprake geweest zijn, emotionele overmacht, daar had Bernhard het over. Ik heb de meisjes, ja zo noem ik ze nu maar, samen uitgenodigd om te komen eten. Ze zullen er al wel zijn als we zometeen thuis komen.’

In de tuin hoorden we papa lachen en toen mama en ik buiten stapten zag ik een huiselijker tafereel dan ik tot voor kort voor mogelijk had gehouden. Volslagen ontspannen zaten die drie aan een drankje en in niets zag ik meer de Evelien van de dag ervoor. Ik kuste mijn meisjes en papa en vroeg wat mama wilde drinken. Even had ik bardienst.

‘Wat gaat er gebeuren Evelien’ vroeg ik.

‘Meende je wat je gisteravond zei’ reageerde ze met en tegenvraag.

Ik ging naast Dieneke zitten en pakte haar hand.

‘Dieneke en ik hebben het er uiteraard nog niet over gehad, maar waarschijnlijk heb jij er al met haar over gepraat en ik hoor geen tegenwerpingen. Dus wat mij betreft blijf ik wat ik je gezegd heb. Ik zou niets liever willen.’

‘Dan staat ons besluit vast. We laten alles zoals het is en het geeft alleen naar buiten misschien soms wat misverstand als Dieneke of ik ons verspreken. Het zal wel wennen, denk ik. Bovendien zullen eventuele vergissingen niet zo heel erg zijn. Twee jonge vrouwen die zo lang, zo dicht op elkaar wonen, kunnen zich makkelijk eens vergissen, toch?’

Ze kon weer lachen en deed dat dan ook volledig ontspannen.

Uiteindelijk was Evelien’s zo zorgvuldig bewaarde geheim geen geheim meer en eigenlijk kon iedereen, vooral Dieneke, er goed mee leven.

Wel wilde ik nog even weten of ze nog naar Helen en Freek zou gaan.

‘Denk je dat je me daar kunt weghouden?’

Haar wedervraag stelde me in hoge mate gerust.

 

Alle verhalen van: Syrphe

Fijn verhaal 
+5

Reacties  

Hoewel ik deel 1 nog steeds het mooiste vind, is ook dit een geweldig verhaal. Mooie plot, spannend verteld.