6933 woorden | Leestijd 35 minuten

Londen, een jaar later

“Lieve mensen, we gaan even pauzeren,” sprak Ruby in haar microfoon. “Over een kwartiertje zijn we bij jullie terug.”

Ze knikte naar George, de pubeigenaar van the Old Welshman, die op haar teken de bandrecorder startte. Vervolgens stapte ze van de bescheiden verhoging die als podium moest dienen.

Ruby slalomde tussen de tafeltjes en bleef af en toe even staan om een complimentje in ontvangst te nemen of een praatje te maken met een stamgast. Een rare snuiter aan de bar wenkte haar echter. In deze setting viel de man nogal uit de toon, mede omdat hij de enige was die thee dronk, strak in het pak gekleed ging en andere bezoekers negeerde. Hij zag eruit als iemand van een of andere inspectie of overheidsdienst. Vanuit haar ooghoeken had ze al een paar keer gezien dat hij aantekeningen maakte en ze vroeg zich af waarom hij dat deed.

De man schudde haar formeel de hand en stelde zich voor als Bob Stuart.

“Kan ik even met jullie praten?” vroeg hij. “Met jou en de andere bandleden?”

Welke regel of wet hebben we nu weer overtreden, dacht Ruby. Alweer teveel decibels?

“Een paar minuutjes,” antwoordde ze kortaf. “We moeten zo weer op.”

“Op?” glimlachte hij. “Je doet alsof jullie in een uitverkochte Royal Albert Hall staan.”

“Nog niet. Maar dat gaat vroeg of laat wel gebeuren.”

“Aan zelfvertrouwen en ambitie ontbreekt het je in ieder geval niet.”

Ruby ging hem voor naar de hoek waar haar dorstige vrienden in rap tempo hun glazen leegden. Mitch prutste intussen aan een versterker. Dave en Ravish probeerden indruk te maken op een paar jonge meiden aan het aangrenzende tafeltje en Kian voerde een geanimeerd gesprek met een rondborstige vrouw die minstens vijf jaar ouder was dan hij. Ruby werd er niet warm of koud van. Het flirten hoorde erbij als ze ergens speelden. Arrogantie en afstandelijkheid paste bij degenen die de top al hadden bereikt. Onderaan de muzikale ladder dienden ze hun publiek in de watten te leggen. Ze konden immers nooit weten wie hen een stapje verder kon helpen.

Na een rondje handen schudden nam Bob het woord: “Laat ik maar meteen met de deur in huis vallen. Ik heb de naam Everest een paar keer horen noemen door mensen die lovende uitspraken deden. Om zelf een oordeel te vormen ben ik maar eens met eigen ogen komen kijken. Wat ik vandaag heb gezien en gehoord valt niet tegen.”

“Valt niet tegen?” herhaalde Mitch. “Is dat een subtiele manier om te zeggen dat we veel te goed zijn voor het kroegencircuit?”

“Ik ben beter gewend,” reageerde Bob zakelijk. “Maar voor ons doel voldoet het.”

“Welk doel?” vroeg Kian. “Voor iemand die met de deur in huis wil vallen weet je de spanning wel op te voeren.”

Ruby knikte instemmend. Precies wat zij ook dacht.

Bob haalde een handvol visitekaartjes tevoorschijn en deelde ze uit. Het was opeens stil in dit hoekje van de kroeg. Met ongeloof staarden vijf paar ogen naar het beroemde logo van de firma. Enkele monden vielen open van verbazing.

“Winscott Records,” mompelde Ravish als eerste. “Zeg alsjeblieft dat het geen grap is.”

Winscott Records was één van de bekendste en meest succesvolle Britse platenmaatschappijen. Platenproducent Michael Winscott had de reputatie van een levende legende. Hij stond bekend als kieskeurig, veeleisend en bikkelhard maar juist aan die eigenschappen dankte hij het succes van zijn imperium. Alleen het allerbeste kon zijn goedkeuring wegdragen. Elke wannabe artiest droomde ervan om op een dag via een achterdeurtje te worden binnengelaten bij WR om zijn muzikale talent in dit heiligdom ten gehore te mogen brengen. Als de grote baas je een kans gaf was de weg naar de hitlijsten nog slechts een formaliteit.

"Het is geen grap," zei Bob. Hij wekte niet de indruk grappig te zijn.

"Is dit wat ik denk dat het is?" vroeg Ruby die haar ogen en oren niet durfde te vertrouwen.

“Een platencontract zit er helaas niet in. Daarvoor schieten jullie toch echt tekort. Momenteel  zijn we echter op zoek naar een veelzijdige jonge band met een eigen repertoire voor het voorprogramma van de Europese tournee van Alice M."

De talentvolle en oogverblindende Alice Montgomery, alias Alice M, was een recente ontdekking van Winscott Records. De populaire zangeres had inmiddels enkele top tien hits op haar naam staan en sinds kort lag ook het Europese vasteland aan haar voeten. Een buitenlandse tour lag dus voor de hand.

Bob hief afwerend zijn handen omhoog toen er een luid gejuich opging. "Ik vrees dat er meer kandidaten in de race zijn. Michael Winscott zal zelf beslissen welke band hij het meest geschikt acht. Dus nodig ik jullie uit om auditie te doen, mits jullie in aanmerking willen komen."

“Is gras groen?” reageerde Dave euforisch. “Natuurlijk doen we dat. Zeg maar waar en wanneer.”

Terwijl er druk informatie werd uitgewisseld hield Ruby zich opeens opvallend afzijdig. Kian was de enige die het merkte. Hij zond haar een vragende blik die ze met een kort hoofdschudden beantwoordde.

Het was al ver na middernacht toen Ruby en Kian uit de auto van Ravish stapten en de laatste drie straten terug naar huis liepen.

“Door Bob Stuart hebben we verdomme geen tijd voor elkaar gehad," zei hij toen hij in de richting van een parkje wilde afslaan. Zijn handen volgden verlangend de rondingen van haar billen. "Ga je nog even mee?"

"Nee. Je bent straalbezopen."

"Wil je beweren dat ik hem niet meer omhoog krijg?" lalde Kian. "Moet jij eens opletten."

"Ik wil zeggen dat ik moe ben en nu geen zin heb om tegen een boom of achter een struik te worden geneukt."

"Geen zin? Dat is dan de eerste keer."

Ruby liep eigenwijs de andere kant op, naar huis. "Kom, het is al laat. Over een paar uurtjes moet ik weer werken."

Kian struikelde bijna over zijn eigen voeten. Samen hadden ze de uitnodiging van Bob Stuart uitbundig gevierd. Ook al hadden ze nog geen auditie gedaan en was de overwinning onzeker, het feit dat talentscout van Winscott Records speciaal naar hen was komen kijken was reden genoeg voor een feestje. Het nieuws had zich razendsnel verspreid onder de pubbezoekers en de drank had rijkelijk gevloeid.

"Wat ben je stil vanavond," zei Kian."Het lijkt wel alsof je niet blij bent."

"Niet echt, nee."

Abrupt bleef hij staan. "Mag ik weten waarom?"

Ruby ergerde zich aan zijn kortzichtigheid. "Je snapt het echt niet, hè?"

"Wat valt er te snappen? Is dit niet waar we al jaren voor knokken?" Hij keek een stuk nuchterder uit zijn ogen dan even geleden.

"We proberen een doorbraak te bewerkstelligen, Kian. Meer bekendheid, meer erkenning en uiteindelijk... hopelijk... een platencontract. Maar een buitenlandse reis van twee maanden is de bedoeling niet. Dit komt veel te vroeg."

"Het voorprogramma van Alice M betekent meer bekendheid en erkenning. Wat is het verschil?"

Ruby liet zich op het stoeprandje voor haar huis zakken en greep met haar handen in het haar. "Moet ik het voor je spellen? Jullie zijn volwassen en ongebonden. Je zegt je baan op en vertrekt. Niemand houdt jullie tegen. Maar ik..."

De woorden bleven in haar keel steken.

Nu viel ook bij Kian het kwartje. “Shit!”

Het was uitgesloten dat Jim zijn minderjarige dochter toestemming zou geven om ook maar de stad uit te gaan, niet eens een nachtje. Hoe toegeeflijk hij de afgelopen jaren ook was geweest, er was één ding absoluut onbespreekbaar. Ruby sliep 's nachts in haar eigen bed en nergens anders.  

Ruby las niet alleen Kians verbijstering van zijn gezicht, maar ook zijn aarzeling. Als hij zou moeten kiezen tussen haar en een muzikale carrière wist ze niet wat hij zou doen. Het was best mogelijk dat zij aan het kortste eind zou trekken. Kut!

“Hé meisje.” Kian zette zijn basgitaar naast zich op de grond en trok haar in zijn armen. "We zijn nog niet weg. Misschien zijn we niet goed genoeg en kiest Winscott iemand anders. Dan blijft alles bij het oude.”

“Maar je wil wel auditie doen?”

“Ja natuurlijk. Jij toch ook? Het staat in ieder geval goed op ons curriculum. Ook als Winscott niet met ons in zee gaat is zijn mening belangrijk. Hij kan ons vertellen wat we verkeerd doen, wat onze zwakheden zijn en waar we aan moeten werken. Misschien lukt het dan de volgende keer wel.”

Ruby zuchtte diep. “Je hebt gelijk. We doen het gewoon en zien wel wat ervan komt.”

Alle wegen lagen nog open. Toch was het bizar om deel te nemen aan een wedstrijd zonder de hoofdprijs in de wacht te willen slepen, al was ze er niet zeker van dat de mannen het aanbod ook inderdaad zouden afslaan vanwege haar.

Er waren twee weken verstreken sinds Bob hen in the Old Welshman had opgezocht en sindsdien had elke minuut in het teken gestaan van deze dag. Ze hadden drie van hun beste nummers uitgezocht en deze dagelijks gerepeteerd. Elk detail was onder een vergrootglas bekeken, van de muziek en choreografie tot haardracht en kleding. Maar ondanks alles overheerste de onzekerheid. Er viel geen inschatting te maken wat een man als Winscott van hen verwachtte en hoe hij zou oordelen. Ze konden alleen maar hopen dat hun performance in de smaak viel.

Na rijp beraad had het vijftal besloten voor de winst te gaan. Mocht Winscotts keuze op een andere band vallen was dat jammer, maar stond Ruby's positie niet ter discussie. In het geval dat ze wel in het voorprogramma van Alice M belandden viel er misschien nog iets te regelen. En zo niet, konden ze nog altijd bedanken voor de eer. Al zou dat laatste wel erg bitter zijn.

Voor aanvang van de auditie voerde Bob het woord. Hij deelde instructies uit en vragenlijsten die ze moesten invullen. Mike Winscott liet op zich wachten en verscheen ruim een half uur te laat. Zonder een woord te zeggen zette hij een stoel tegen een muur van het kleine zaaltje en trok een verveeld gezicht. Alleen zijn priemende ogen verrieden dat de aanwezigen zijn aandacht hadden.

Met een minachtende blik, die haar koude rillingen bezorgde, had hij Ruby bij binnenkomst bekeken. Al was de veertigjarige zakenman nog zo succesvol en behoorde hij tot de groten der aarde, het maakte hem niet automatisch sympathiek. Integendeel, hij maakte juist een ongenaakbare indruk met zijn gemanicuurde handen en zijn dure maatpak. Hij had iets van een blonde god, ver verheven boven de plebs en zo hautain gedroeg hij zich ook. Zijn dominante aanwezigheid deed Ruby’s nervositeit geen goed maar ze was blij dat ze niet in haar eentje auditie hoefde te doen. De vier mannen waren minstens zo zenuwachtig.

Ondanks hun gedegen voorbereiding ging het bij de eerste tonen al faliekant mis. Mitch zette per vergissing het verkeerde liedje in. Niet om aan te horen. Ze staakten hun spel onmiddellijk. De blikken die onderling werden gewisseld toonden irritatie en vertwijfeling. Dit was nu al een verloren zaak.

“Opnieuw,” riep Ravish in een poging te redden wat er te redden viel.

Na weer een haperend begin ging het beter. De zenuwen vielen van hen af en gedurende een tiental minuten gaf Everest alles wat ze in huis hadden. Ruby zong en de jongens speelden hun vingers blauw, maar het vertrouwen in een goede afloop hadden ze verloren.

Toen de laatste akkoorden uitstierven werd de spanning weer voelbaar. Van Winscotts gezicht viel echter niets af te lezen.

“Ik wil de mannenstemmen apart horen zingen,” zei hij. “Zonder begeleiding.”

Beurtelings voldeden Kian, Ravish, Mitch en Dave aan zijn verzoek en zongen een refrein.

Mike Winscott knikte. “Jullie horen nog van ons.”

“Mogen we weten…?” begon Dave.

“Niet nu.”

Hij gooide de deur hardhandig achter zich dicht, vijf vertwijfelde jonge mensen achterlatend.

“Laat je niet van de wijs brengen,” probeerde Bob hen gerust te stellen. “Mike is onvoorspelbaar. Ondanks de slechte start hebben jullie je goed hersteld. Het was voor iedereen duidelijk wat jullie in huis hebben.”

Ruim drie weken werden de leden van Everest heen en weer geslingerd tussen hoop en vrees zonder een woord van Winscott Records. De tournee van Alice M zou op korte termijn van start gaan en naarmate die datum dichterbij kwam slonk het laatste restje hoop.

Op een dinsdagmiddag was Ruby in de beautysalon waar ze sinds een jaar werkte, aanvankelijk als leerling maar inmiddels als gediplomeerd kapster en visagiste. Ze prees zichzelf gelukkig met dit baantje, mede omdat de zaak midden in de theaterbuurt van West End lag en ze veel musicalsterren en acteurs tot hun regelmatige klanten mochten rekenen. Af en toe kregen zij en haar collega’s vrijkaartjes voor de voorstellingen of werden ze gevraagd om in de kleedkamers achter de coulissen te helpen bij de kapsels en visagie. Ze had veel gezien en veel geleerd in die periode.

“Ruby, telefoon voor je,” riep Rebecca, de eigenaresse van de salon.

“Telefoon? Voor mij?” Gehaast spoelde ze de shampoo uit de haren van haar klant en verontschuldigde zich voor de onderbreking.

“Rebecca, mag ik alsjeblieft even weg?” vroeg ze enkele ogenblikken later. Haar wangen waren rood van opwinding.

“Zijn er problemen?"

“Nee, geen problemen. Maarre… ik word bij Michael Winscott verwacht. Hij wil ons spreken. Nu meteen. Ik beloof dat ik de verloren uren inhaal. Dubbel zelfs.”

“Michael Winscott?” herhaalde Rebecca, die dagelijks door Ruby werd bijgepraat over alle ontwikkelingen rond Everest.

Ze kon het enthousiaste gebabbel van haar jongste werkneemster niet altijd volgen maar ze had een zwak voor het vrolijke kind.

“Nou, laat hem dan maar niet wachten. Je hebt geluk dat het niet druk is. Ik neem je klant wel over.”

“Bedankt! Je bent een engel.”

Ruby ging nog even naar de wc, haalde een borstel door haar lange haren, werkte haar make-up bij en trok haar rok recht. Nadat ze de deur van de kapsalon achter zich had dichtgetrokken spurtte ze naar het dichtstbijzijnde metrostation. Shit, dacht ze. Ze had niet gerekend op de kosten van de metro. Nu moest ze haar laatste geld aan kaartjes uitgeven en ze kreeg pas komende zaterdag weer loon. Zwartrijden dan maar?

Met gespeelde nonchalance draalde ze bij de toegangspoortjes van het perron en deed alsof ze op iemand wachtte. Toen de twee mannen in uniform even werden afgeleid schoot ze snel en onopgemerkt onder een hekje door. Gelukt!

Winscotts kantoor bevond zich in Londen City, het zakencentrum van de hoofdstad. Ze voelde zich nietig tussen de vele hoge kantoorflats van beton en glas. Nogmaals checkte ze het adres. Volgens de bewegwijzering bij de ingang moest ze op de achtste etage zijn. Toen ze uit de lift stapte beving haar een soortgelijk gevoel als toen ze over de drempel stapte van het Savoy Hotel. Hardstenen vloeren, hoge ramen, blinkend kantoormeubilair, goed geklede mannen en vrouwen. Wat een poeha.

“U moet helaas nog even geduld hebben,” zei de receptioniste. “Mijnheer Winscott is nog in bespreking.”

Ruby proestte het bijna uit. Ze werd nooit met ‘u’ aangesproken. Maar ze wist zich te beheersen en volgde de vrouw naar een wachtruimte. Enkele minuten later zag ze Michael Winscott langslopen met… Haar ogen werden groot. Was dat Cliff Richard? Ze liep naar de deur en probeerde nog een glimp op te vangen maar ze was te laat. Het tweetal was verdwenen. Hoe dan ook, dit moest ze Kian vertellen. Waar was hij eigenlijk? Ze had als vanzelfsprekend aangenomen dat haar vrienden ook waren uitgenodigd. Tenslotte kon dit niet iets zijn wat haar alleen aanging. Everest bestond uit vijf bandleden. Maar misschien waren de mannen nog onderweg, hoewel Dave hier vlakbij werkte en allang hier had kunnen zijn.

“Miss Adams.”

Ruby schrok van Winscotts blikken stem. Opnieuw werd ze van top tot teen opgenomen door een paar ogen die haar aan dode vissen deden denken.

“Kom mee.”

Ze liepen samen door een gang die behangen was met gouden en platina platen en tal van foto’s van Michael Winscott in gezelschap van wereldberoemde persoonlijkheden. Van leden van het Britse koninklijk huis en staatshoofden tot Elvis en the Rolling Stones. Ruby wenste dat ze dit alles beter kon bekijken maar haar gastheer leidde haar zonder omwegen door een zware deur. Afgezien van een reusachtig bureau en een zithoek was de grote ruimte zo goed als leeg. Als er ijs had geleden had je er met gemak kunnen schaatsen. Okergeel hoogpolig tapijt stond in schril contrast met het grijs en zwart van het overige interieur. De sfeer was kil en zakelijk, net zoals de eigenaar van dit kantoor.

Winscott wees naar een leren bank. “Ga zitten.”

Ruby vroeg zich af of hij altijd in zinnen van twee woorden sprak. Ze voelde zich verre van op haar gemak maar volgde zijn bevel toch op.

“Ben ik hier alleen? Ik dacht dat…”

“Laat het denken maar aan mij over.”

Pardoes hield ze haar mond. Normaliter liet ze zich niet zo snel overrompelen. Onder andere omstandigheden zou ze er iets van hebben gezegd maar deze man was ronduit intimiderend. Vooralsnog achtte ze het verstandig af te wachten wat hij te zeggen had. Ze wilde hem niet bij voorbaat tegen zich in het harnas jagen. Er hing teveel van hem af.

“Ik heb je bewust alleen hierheen laten komen,” vervolgde Mike Winscott. “Omdat ik je een voorstel wil doen. Ik leg de toekomst van Everest namelijk in jouw handen.”

Hè?

“Hoezo? Wat bedoelt u?”

“Ik zal er geen doekjes om winden. Everest is precies wat ik zoek voor de tour van Alice M, maar dan wel zonder jou erbij.”

Ruby slikte. Die laatste woorden kwamen hard aan. Tegenstrijdige gevoelens vochten om voorrang. Dit was zowel goed als slecht nieuws. Moest ze nu blij of teleurgesteld zijn?

“Dat is heel fijn, maar ben ik…? Wat is er mis met mij?”

Te jong, onvoldoende talent, verkeerde uitstraling?

Winscott kwam naast haar zitten en legde zijn arm op de rugleuning achter haar. Ruby hield haar adem in. Zijn nabijheid voelde onaangenaam maar ze durfde geen vin te verroeren.

“Met je zangtalent is niets mis maar je bent nog maar een klein grietje.”

“Ik ben bijna achttien.”

“Precies, dat zeg ik. Een jong geil ding tussen vier hitsige mannen is vragen om ellende. Hormonen hebben al menige band de kop gekost. Daar besteed ik mijn kostbare tijd en energie niet aan.”

“Dus ik moet wijken omdat ik vrouw ben?”

“Je snapt het helemaal.”

Door haar verwarring en verontwaardiging vergat Ruby dat ze al met de gedachte had gespeeld om afscheid te nemen van Everest als Winscott hen zou engageren. Met kritiek op haar capaciteiten als zangeres kon ze leven, maar dat haar vrouw-zijn een probleem was maakte rebelse gevoelens in haar los.

Er waren nog nooit problemen geweest vanwege het feit dat ze het enige meisje was. Dat ze aan de kant werd gezet omdat ze toevallig borsten had in plaats van ballen vond ze ronduit onacceptabel. Haar trots kwam in opstand en behoorlijk heftig ook. Wie dacht deze kerel wel wie hij was? Dacht deze arrogante kwal dat zij en haar vrienden dit zomaar zouden slikken?

“Vergeet het maar,” beet ze hem toe. “Ik laat me door jou niet wegjagen.”

Ze stond op en beende in de richting van de deur.

“Dus je ontneemt je vriendjes de enige mogelijkheid op een doorbraak omdat jij jezelf voorop stelt?”

Zijn woorden troffen doel. Hij had haar zwakke plek feilloos weten te vinden. De vier mannen wilden niets liever dan van muziek hun werk maken. Dit kon inderdaad de enige kans zijn die ze ooit kregen. Geen tournee, dan ook geen doorbraak. Deze machtige platenbaas speelde een wreed spel door de kansen van Everest van haar te laten afhangen. Hoe zouden haar vrienden reageren als ze zijn voorstel zomaar negeerde? Ravish zou begrip tonen, maar Dave en Mitch zouden het haar absoluut kwalijk nemen. En Kian? Kian zou zijn teleurstelling trachten te verbergen. Hij zou zich er waarschijnlijk bij neerleggen, maar niet van harte. Dit was de droom die hij al zijn hele leven droomde. Had zij het recht om hem deze unieke mogelijk te ontnemen?

Ze draaide zich aarzelend om en keek in de zelfverzekerde blik van Winscott. Hij genoot ervan haar dit dilemma voor te leggen.

 “Met jou heb ik andere plannen,” zei hij.

“O?”

“Een solocarrière,” antwoordde hij. “Ik maak van jou een wereldster waarbij andere zangeressen verbleken. Maar niet nu. Laten we zeggen... Over een jaar, misschien twee, als je oud genoeg bent om serieus te worden genomen, maar nog jong en mooi genoeg om de mannelijke wereldbevolking natte dromen te bezorgen.”

Hield deze vent nooit op haar te beledigen? Het idee dat hij misschien wel op haar geilde deed haar rillen. Jakkes! Maar ze moest toegeven dat het in zakelijk opzicht een sluw idee was om de band op te splitsen. Op die manier verdubbelde hij zijn winst.

“En mijn tegenprestatie?”

Voor het eerst kwam er iets op zijn gezicht dat op een glimlach leek.

“Goed zo. Je bent slimmer dan ik dacht. Je hebt toch alleen maar basisschool gehad?”

De vragenlijsten, dacht Ruby. Hij weet goddomme alles van me.

“Heb ik daarom geen hersens?”

“Vrouwen hebben geen hersens nodig. Ze hoeven alleen maar mooi te zijn en een man te kunnen bevredigen.”

Ruby had genoeg gehoord. Platenbaas of niet, hij mocht in zijn eigen kots stikken. Ze bleef hier geen minuut langer. Weer maakte ze aanstalten om weg te lopen maar zijn hand omvatte haar bovenarm.

“Weet je,” zei hij. “Ik ben de beroerdste niet. Als jij een beetje lief voor me bent zal ik aardig zijn voor jou. En als je erg je best doet laat ik je misschien toch meedoen met je vriendjes.”

Zijn ijskoude ogen die ongegeneerd over haar figuur gleden, lieten geen twijfel bestaan over zijn bedoelingen.

Ruby walgde van afschuw. Hoorde ze het goed? Seks in ruil voor haar plek binnen de band? Seks met deze ijspegel? Was dit de werkwijze van de machtigste man in de huidige Britse muziekindustrie? Ze kon haar oren nauwelijks geloven maar ze was niet van plan zich verder in zijn strategieën te verdiepen. Haar eerdere onbehagen veranderde nu in een toenemend gevoel van onveiligheid. Ze wilde hier weg. Abrupt maakte ze zich van hem los en rende naar de deur. Die bleek op slot.

“Laat me gaan!” De trilling in haar stem verried haar paniek.

Winscott haalde een vreemdsoortige sleutel uit zijn broekzak en gooide hem in de hoek van het kantoor die het verst van de deur verwijderd was.

“Als het je lukt jezelf te bevrijden laat ik je gaan. Zo niet…”

Als een bezetene bonsde Ruby op de deur. “Doe open! Laat me eruit!”

Winscott lachte hard en sarcastisch. Tergend langzaam kwam hij naderbij, als een roofdier dat weet dat zijn prooi geen kant meer op kan.

“Je bent hier in het hart van een platenimperium. Geniale ideeën zijn slechts voor een beperkt aantal oren bestemd. Daarom is deze ruimte volkomen geluiddicht. Niemand hoort je.”

Ruby draaide zich met haar rug tegen de muur. Bij binnenkomst had ze inderdaad gezien dat de enige toegangsweg veel op een kluisdeur leek. De ramen boden op deze hoogte geen uitweg. Met afgrijzen keek ze naar de man die dit scenario blijkbaar van tevoren had geregisseerd. Ze was met open ogen in zijn val gelopen.

“Je krijgt me niet,” fluisterde ze met onvaste stem. "No way."

“Fout! Niemand zegt ongestraft nee tegen Michael Winscott. Ik krijg altijd alles wat ik wil en vandaag wil ik jou. Het is jammer dat je niet vrijwillig meewerkt want nu ben ik genoodzaakt je te dwingen.”

De woorden kwamen fluisterend over zijn lippen. Hij was volkomen kalm en beheerst maar juist zijn arrogantie had niet onheilspellender kunnen zijn. Dit was bittere ernst.

Op het moment dat hij nog maar een armlengte bij haar vandaan was stoof ze vliegensvlug langs hem. Aan de andere kant van de kamer zocht ze verwoed in het tapijt naar de sleutel.

Hebbes!

Met het puntige metalen ding stevig in haar hand geklemd krabbelde ze overeind. Winscott stond in het midden van de ruimte en scheen dit kat en muisspel hoogst amusant te vinden.

“Geef je over, kindje. Je ontkomt me toch niet.” Hij wreef veelbetekenend over zijn kruis en maakte zijn riem los. "Ik ben er klaar voor. Jij ook?"

“Nooit! Ik sterf liever.”

"Niet zo preuts, kuttekop. Ik heb wel gezien hoe die rooie naar je kijkt. Met hem lust je er wel pap van, is het niet?"

"Laat Kian erbuiten!"

Hij provoceert me, dacht ze. Maar ze mocht zich niet laten afleiden. Niet panikeren. Nadenken moest ze. Haar hersens gebruiken. In kracht kon ze niet tegen hem op, maar qua snelheid misschien wel. Tot het uiterste gespannen berekende Ruby haar kansen. Als ze gebruik maakte van een verrassingseffect lukte het haar misschien om bij de deur te komen. Stap voor stap kwam hij dichterbij. Toen hij op de gewenste afstand was zette ze zich af. Ze flitste aan hem voorbij, maar net niet snel genoeg. Via een snoekduik wist hij haar nog net bij een enkel te grijpen. Ze smakten samen tegen de grond.

"Au!"

“Nu ben je van mij,” lachte Winscott sadistisch. "Ik ga je neuken, mokkeltje. Graag of niet."

“Niet doen!” schreeuwde ze in paniek. “Raak me niet aan, klerelijer. Laat me los! Nee!”

Overeind komen mislukte. Daarom wentelde ze zich naar haar aanvaller toe zodat ze haar armen en benen kon gebruiken om zich te verdedigen. Tevergeefs. Door met zijn volle gewicht op haar te gaan liggen hield hij haar gevangen tegen de vloer.

“Vecht maar, klein loeder... Hoe feller je je verzet, hoe liever ik het heb.”

Ruby had geen aanmoediging nodig. Als een tijgerin vocht ze alsof haar leven op het spel stond. Met haar vuisten beukte ze tegen zijn bovenlijf, schouders en armen maar het was alsof hij het niet voelde. Ze gruwde van afschuw toen ze zijn grijpgrage handen op haar naakte huid voelde. Het was hem gelukt haar bloesje uit haar rok te trekken. Ze kon evenmin voorkomen dat hij haar borsten ontblootte. Vervolgens wrong zijn knie zich weinig zachtzinnig tussen haar bovenbenen.

"Is je kutje al nat, moppie?"

O god, help me!

Doodsangst maakte zich van haar meester toen hij erin slaagde haar polsen te vangen en boven haar hoofd te dwingen. In deze houding was ze volkomen machteloos. Het zag ernaar uit dat ze de strijd ging verliezen maar ze weigerde het hem gemakkelijk te maken. Schoppen mislukte omdat ze onvoldoende kracht kon zetten. Ze spuugde in zijn haren toen hij zijn tanden in haar tepel zette.

“Wat een wild katje,” gromde hij terwijl haar kronkelende lichaam met moeite onder bedwang hield. “Ik zal jou eens leren wie de baas is.”

Hij maakte één van zijn handen vrij door haar polsen in zijn andere hand samen te knijpen. Vervolgens greep hij onder haar rok en trok haar slipje van haar heupen. Ruby gilde uit alle macht toen ze zijn vrijpostige vingers tussen haar dijen voelde. Tranen stroomden langs haar wangen.

“Ik maak je kapot,” schreeuwde ze uitzinnig van woede en onmacht. “Ik zweer het!”

Winscott lachte haar uit. “Wie breng je daarvoor mee?”

Al worstelend werkte Winscott zijn pantalon naar zijn knieën. Zijn erectie duwde in Ruby’s buik terwijl ze onophoudelijk kreten van afkeer en wanhoop bleef slaken.

"Nee! Alsjeblieft... Hou op!"

“Hou toch eens je bek,” vloekte hij.

De klap van zijn vlakke hand raakte haar wang zo hard dat de afdruk van zijn vingers zich er meteen op aftekenden. Met een blik vol intense haat keek ze hem een ogenblik zwijgend aan.

Op het moment dat hij haar overmeesterde en ze besefte dat ontkomen onmogelijk was, raakte ze in een soort trance. De pijn werd verdoofd door de adrenaline in haar bloed. Met een uiterste krachtsinspanning wist ze haar rechterhand los te wrikken. In haar vuist bevond zich nog steeds de merkwaardige sleutel met zijn scherpe punt. Winscott richtte zich half op, waarschijnlijk om haar vrije hand weer te vangen. Het was geen weloverwogen actie. Ze reageerde in een reflex.

De ijzingwekkende schreeuw die plotseling de kamer vulde was ditmaal niet van Ruby. Winscott liet haar abrupt los en sloeg zijn beide handen voor zijn gezicht terwijl hij dierlijke geluiden uitstootte. Verdwaasd keek ze beurtelings naar hem en naar de sleutel in haar hand die besmeurd was met een mengeling van helder vocht en bloed. Het drong niet tot haar door waarom haar verkrachter gillend en schreeuwend op de grond knielde. Pas uren later herinnerde ze zich het macabere gat in zijn gezicht waar even tevoren zijn linkeroog had gezeten.

Hoe ze het kantoor had verlaten en hoe ze thuis was gekomen, wist ze achteraf niet meer. Gedreven door afschuw en het gevoel te zijn besmet met iets smerigs verbrandde ze haar kleren in de kachel en schrobde haar lichaam lang en hardhandig met bleekmiddel. Het gebeuren voelde zo bizar en onwerkelijk dat ze soms dacht dat ze het had gedroomd, maar de schrammen en blauwe plekken op haar lichaam bewezen het tegendeel.

Dagenlang leefde Ruby in een merkwaardige roes. Als een robot volbracht ze haar dagelijkse routine maar haar gevoelens waren vlak. Ze lachte niet en huilde niet. Ze stond op, ze at, ze werkte, ze ging naar bed. Maar ze sliep nauwelijks. En als ze in slaap viel werd ze geplaagd door nachtmerries. Met het excuus dat ze niet lekker was sloeg een paar repetities en een optreden over. Niemand trok die reden in twijfel. Ze zag er bleekjes en lusteloos uit.

Het wilde nog niet ten volle tot haar doordringen wat er was gebeurd. Emotieloos hoorde ze Kians mededeling aan dat Michael Winscott in een parkeergarage was aangevallen door een wilde kat en dat daarbij één van zijn ogen onherstelbaar was beschadigd.

Ruby begreep er niet waarom de politie niet kwam en waarom ze zich niet hoefde te verantwoorden voor het toebrengen van lichamelijk letsel. Waarom had Winscott een valse verklaring afgelegd?

Meteen na die afschuwelijke middag had Ruby besloten niet naar de politie te gaan en niemand, maar dan ook echt niemand, in vertrouwen te nemen. Ze wilde het gebeuren zo snel mogelijk vergeten. Erover praten maakte het alleen maar erger. Ze wilde geen slachtoffer en geen dader zijn. Bovendien vreesde ze de reacties, vooral die van Kian. Zijn licht ontvlambare karakter kennende zou hij tot impulsieve daden in staat zijn. Dan zou de verkeerde persoon in de problemen komen.

“Wat is er toch met je?” vroeg Kian telkens. Maar ze gaf ontwijkende antwoorden op die vraag.

Ruby was zichzelf niet meer. Ze was terneergeslagen en dat viel ook de mensen in haar omgeving op. Ondanks het milde voorjaarsweer hulde ze zich in lange broeken en dikke truien en vesten maar de ijzige kou in haar hart liet zich niet verwarmen. Ze kreeg nauwelijks een hap eten door haar keel en de donkere wallen onder haar ogen tekenden zich steeds meer af in haar gezicht. Haar polsen had ze in verband gewikkeld onder het mom dat ze in de kapsalon een chemisch middel over zich heen had gekregen. De waarheid was dat ze de sporen van geweld op haar huid wilde verbergen tot ze genezen waren. Om die reden hield ze vooral Kian op afstand want ze vreesde zijn vrijpostige handen en ogen. Ze moest er niet aan denken dat hij nu met haar wilde seksen. Haar maag draaide zich al om als hij haar kuste, maar het lukte haar nog net die beproeving te doorstaan. Meer lichamelijk contact kon ze momenteel echt niet opbrengen, al besefte ze terdege dat ze hem niet eindeloos kon blijven afwijzen. Niet zonder goede reden.

“Ik voel me de laatste tijd niet zo lekker,” zei ze.

“Ga dan naar de dokter.”

“Ben ik geweest. Het is niets bijzonders. Voorjaarsmoeheid of vitaminegebrek. Het gaat wel weer over.”

Dat laatste hoopte ze dan maar.

“Je bent toch niet zwanger?” vroeg Kian bezorgd.

“Nee, natuurlijk niet.”

Het was een geluk bij een ongeluk dat Winscott geen zaadlozing had gehad, anders had ze dit niet met zekerheid kunnen beweren. Stel je voor...

Naarmate de tijd verstreek en Ruby haar gedachten weer langzaam kon ordenen, probeerde ze die gewraakte dinsdagmiddag te analyseren. Waarom had Winscott haar niet aansprakelijk gesteld? Tenslotte had hij door haar toedoen een oog verloren. Waarom deed hij geen aangifte of zocht hij geen rechtstreeks contact? Aanvankelijk snapte ze er niks van maar hoe langer ze erover nadacht, hoe meer ze tot de conclusie kwam dat hij in zijn positie meer te verliezen had dan een willekeurige Britse burger. Kennelijk was zijn reputatie hem meer waard dan zijn linkeroog. Geleidelijk rijpte een gedurfd plannetje in Ruby's brein. Aanvankelijk schrok ze zelf van het idee dat ze zoiets ook maar overwoog. Maar het was de enige manier om via die negatieve ervaring tot een positief eind resultaat te komen.

Volgens Ravish, die nog in contact stond met Bob Stuart, was er nog geen beslissing genomen omtrent het voorprogramma van Alice M. Omdat de tijd nu eenmaal niet stilstond en de datum van de tournee steeds dichterbij besloot Ruby uiteindelijk de knoop door te hakken. Als ze niets ondernam gebeurde er waarschijnlijk ook niks. De volgende dag liep ze tijdens haar middagpauze naar een telefooncel en draaide met trillende vingers het nummer van Winscott Records. Het was niet makkelijk de secretaresse te overtuigen dat ze de grote baas echt zelf moest spreken, maar met enige bluf lukte het.

“Ruby Adams, hoe durf je?”

Het liefst was ze hard weggerend bij het horen van zijn metalen stemgeluid dat haar opnieuw de stuipen op het lijf joeg. Haar moed zonk regelrecht in haar schoenen. Diep in- en uitademend concentreerde ze zich echter op de zaken die ze talloze malen had overdacht. Ze mocht zich nu niet laten intimideren. Evenmin zou ze met hem in discussie gaan. Kort en zakelijk blijven. Spreek dezelfde taal als hij, prentte ze zichzelf in. Jezus, dat was makkelijker gezegd dan gedaan.

“Ik heb een voorstel voor je,” zei ze, de beving in haar stem onderdrukkend.

“Jij hebt een voorstel voor mij?” herhaalde hij spottend. “Kom maar even langs, dan praten we erover.”

Hier was ze op voorbereid. “Wat ik wil zeggen duurt niet langer dan twee minuten.”

“Je maakt me nieuwsgierig.”

“Je neemt vandaag contact op met Ravish Singh en je biedt Everest alsnog de tournee met Alice M aan. Ik trek me vrijwillig terug uit de band, daarin kom ik je tegemoet.”

“Ik heb geen belangstelling meer voor die amateurtjes.”

“Je liegt.”

“Jij bent niet degene die eisen stelt. Er is maar één manier waarop je me kunt overtuigen. Hier in mijn kantoor of bij mij thuis.”

Ruby was zo misselijk dat ze kokhalsde. Toch onderdrukte ze de neiging om de hoorn op de haak te gooien. Niet opgeven nu. Het moest haar lukken.

“Je wilde Everest zonder mij erbij. Dat krijg je. Ze zullen je niet teleurstellen.”

“Je weet wat ik nog liever wil, katje. Weet je wat, ik laat de contracten voor je vriendjes in orde brengen zodra we hebben afgemaakt waar we de vorige keer mee bezig waren. En ditmaal gedraag je je poeslief.”

Het klamme zweet stond in haar handen. Het idee dat ze zich alsnog zou overgeven aan deze satan maakte haar doodziek. Dat ging dan ook niet gebeuren.

“Je bent gestoord,” zei ze. “Als je binnen vierentwintig uur niet aan mijn verzoek hebt voldaan, ga ik naar de politie en doe ik aangifte van vrijheidsberoving, mishandeling en verkrachting.”

Winscotts spottende lach klonk hard in haar oor. “Doe je best maar. Je hebt geen enkel bewijs tegen mij. Het is jouw woord tegen het mijne.”

“Misschien wel. Misschien niet. Maar de roddelpers zal er hoe dan ook van smullen. Als ik met je klaar ben is je smetteloze reputatie aan diggelen. Ik heb geen bewijzen nodig om twijfel te zaaien. Vergeet niet dat ik minderjarig ben. Wie zal men liever willen geloven? Jouw boeventronie of de tranen op mijn onschuldige snoetje?”

De stilte aan de andere kant van de lijn duurde slechts enkele seconden maar het leek wel een uur.

“Dat is chantage!”

“Een carrière in ruil voor seks is dat ook,” reageerde Ruby koeltjes.

Voor het eerst sinds weken kwam haar zelfvertrouwen terug. Ze voelde zich zelfs een beetje oppermachtig.

"Denk niet dat je zo makkelijk van me af komt, miss Adams. Ik krijg je nog wel. De volgende keer nagel ik je aan mijn kruis."

"Je hebt nog een oog te verliezen, Mike. Maar misschien fileer ik eerst je ballen."

Als je ooit nog iets probeert maak ik je koud, dacht ze.

De verbinding werd abrupt verbroken. Er verscheen een zwak glimlachje om Ruby’s lippen.

Haar inschatting was juist. Ze had Winscotts achillespees bloot gelegd. Hij kon zich geen negatieve publiciteit permitteren. Al waren Britse popsterren alles behalve voorbeeldige burgers en overtraden ze structureel alle regels en wetten, hun bron van inkomsten zouden ze nooit toevertrouwen aan een persoon of organisatie die niet van onbesproken gedrag was. Zelfs de schijn van een wandaad kon Winscott Records aan de rand van het faillissement brengen. Everest zou zich eindelijk voor het grote publiek mogen bewijzen.

“Waarom heb je me niks verteld?” vroeg Kian vanuit de deuropening van haar slaapkamer.

Ruby pijnigde haar hersens. Wat bedoelde hij? Hij kon toch niet weten wat er was gebeurd. “Wat had ik je moeten vertellen?”

“Dat je uit de band stapt bijvoorbeeld. Je bent bij Mike Winscott geweest om hem te vertellen dat je je terugtrekt en ik weet van niks. Ik stond behoorlijk voor lul.”

“Je weet dat ik niet mee kan met die tour.”

“Ik weet alleen dat je zijn beslissing wilde afwachten, maar niet dat je al uitgebreid met hem om de tafel hebt gezeten en alles hebt geregeld. Iedereen wachtte met spanning op een bericht en jij hield je mond. Waarom?”

Ruby sloeg haar ogen neer. Uit alle macht probeerde ze haar opkomende woede en haat te verbergen. Kalm blijven. Winscott bleek een niet te onderschatten vijand. Het was hem op slinkse wijze gelukt onenigheid tussen haar en haar beste vrienden te veroorzaken.

“Sorry, ik… Hij had toen nog geen definitieve keuze gemaakt. Ik wilde niet vooruit lopen op de gang van zaken.”

Zodra dit achter ons ligt lieg ik nooit meer, nam ze zich voor.

“Dat is niet wat ik heb begrepen. Volgens hem heeft hij je beloofd dat hij de papieren voor ons in orde zou maken.”

“Dat is niet waar. Ik wist het niet, Kian. Echt niet. Hij vond me te jong en onervaren. Zonder mij hadden jullie nog een kans. Daarom heb ik gezegd dat ik me vrijwillig terug zou trekken als hij voor Everest koos.”

Kian liet zijn aanvallende houding varen. “Ik weet niet of ik daar blij mee ben.”

“Dit wil je toch?”

“Ja, maar niet zonder jou.”

Ruby’s hart brak bijna. “Ik wil jou ook niet zo lang missen. Maar wat zijn twee maanden in een mensenleven? Als jullie terug zijn neem ik mijn plaats gewoon weer in. Als mijn bijdrage dan nog welkom is tenminste.”

“Natuurlijk kom je bij ons terug. Winscott wil dat ik de rol van voorman en zanger op me neem, maar jij kunt dat veel beter.”

“Onzin, je kunt het best. Je doet het wel vaker als ik er niet bij kan zijn.”

Kian zuchtte. “In een kroeg, ja. Maar we hebben nog nooit voor een groter publiek gestaan.”

“Het is een nieuwe ervaring en de volgende stap in de goede richting. Ik heb er alle vertrouwen in dat het goed gaat.”

Ruby deinsde opeens terug toen Kian zijn armen om haar heen wilde slaan.

“Wat is er? Verdomme meisje, wat heb je toch? Is er iets gebeurd? Is er iets wat ik moet weten?”

Het volgende moment sprongen de tranen spontaan in Ruby’s ogen. De woorden lagen op haar lippen. Niets was makkelijker dan het hem gewoon te vertellen. Maar ze deed het niet.

“Ik ben zo ontzettend blij voor jullie,” loog ze. "Dat het nu echt gaat gebeuren is bijna niet te bevatten. Een droom die uitkomt. Zo'n kans krijgen jullie misschien nooit meer.”

“Meen je dat echt?”

Kian was sceptisch want Ruby huilde zelden. De laatste keer dat hij haar tranen had gezien was na de dood van haar moeder.

Ze knikte dapper. "Je krijgt er eeuwig spijt van als je dit laat lopen."

“Mag ik je nu dan even vasthouden?”

“Alleen vasthouden? Verder niks?” Ze probeerde niet als een bang vogeltje over te komen.

“Wat denk je zelf? Je vader luistert onderaan de trap. Ik ben niet levensmoe.”

Er ging een troostende werking uit van Kians omhelzing. Zijn bezorgdheid, genegenheid en warmte deden de kilte in haar binnenste langzaam ontdooien. Ze legde haar hoofd tegen zijn schouder en slaagde er zowaar in zich een beetje te ontspannen. Eindelijk kwam het besef dat haar ervaring met Winscott op zichzelf stond. Het was een eenmalige gebeurtenis die haar leven niet blijvend mocht beïnvloeden. Niet elke man was een sadistische beul. Integendeel, de meeste mannen hadden geen kwade bedoelingen. Met Kian had ze de hoofdprijs uit de loterij gewonnen. Met hem had ze veel mooie en goede kanten van het leven gedeeld. Met hem had ze geen seks, met hem bedreef ze de liefde. Binnenkort zou ze weer als vanouds met hem naar bed gaan want de uiterlijke sporen op haar lijf waren bijna verdwenen. De innerlijke littekens zouden waarschijnlijk minder snel vervagen maar ze vertrouwde erop dat de tijd ook die wonden zou helen. Ze moest een streep onder het gebeuren trekken. Het leven ging verder. Ze kon er maar beter het beste van maken.

© Fanny
*Volg me ook op Twitter

Alle werken van: Fanny

Fijn verhaal 
+1

Plaats reactie

  

Schrijvers willen dolgraag weten hoe hun verhaal wordt ontvangen. Een korte opmerking is vaak al voldoende. Wij nodigen je dan ook van harte uit om een reactie te geven op dit verhaal. Daarvoor hoef je geen lid te zijn.

  

Beveiligingscode
Vernieuwen